Shloka 113
तां स मेघादिवोद्धूतां बाणवृष्टिं समन््ततः । जलवृष्टिं महाघोरां तपान्त इव चिन्तयन्,वर्षाकालमें मेघसे होनेवाली अत्यन्त घोर जलवृष्टिके समान चारों ओरसे होनेवाली अश्वत्थामाकी उस बाण-वर्षापर विचार करते हुए भयंकर पराक्रमी भीमसेनने द्रोणपुत्रके वधकी इच्छा की और वे बरसातके बादलोंके समान बाणोंकी बौछार करने लगे
tāṃ sa meghādivoddhūtāṃ bāṇavṛṣṭiṃ samantataḥ | jalavṛṣṭiṃ mahāghorāṃ tapānta iva cintayan |
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ಮೋಡದಿಂದ ತಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟಂತೆಯೇ, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದ ಸುರಿದ ಆ ಬಾಣವೃಷ್ಟಿಯನ್ನು—ಅತಿಭೀಕರ ಜಲವೃಷ್ಟಿಯಂತೆ—ಮನದಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿ, ಭೀಮಸೇನನು ದ್ರೋಣಪುತ್ರನ ವಧವನ್ನು ಸಂಕಲ್ಪಿಸಿದನು; ನಂತರ ಮಳೆಗಾಲದ ಮೋಡದಂತೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಬಾಣಗಳ ಮಳೆಯನ್ನೇ ಸುರಿಸಿದನು.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, in war, overwhelming aggression provokes an answering resolve; it frames retaliation as a deliberate choice made under pressure, raising the ethical tension between righteous duty in battle (kṣatriya-dharma) and the escalating cycle of violence.
Aśvatthāmā unleashes a terrifying, all-encompassing rain of arrows. Observing this, Bhīma forms the intention to kill Droṇa’s son and begins to counter with his own cloud-like volleys of arrows.