Shloka 102
तूर्ण प्रासृजदुग्राणि शरवर्षाणि पाण्डव: । युद्धकी स्पृहा रखनेवाले पाण्डुकुमार भीमसेन भी उसके इस पराक्रमकी कोई परवा न करते हुए तुरंत ही उसपर भयंकर बाणोंकी वर्षा प्रारम्भ कर दी ।। ततो द्रौणिरमहाराज छित्त्वास्य विशिखैर्धनु:
sañjaya uvāca |
tūrṇaṁ prāsṛjad ugrāṇi śaravarṣāṇi pāṇḍavaḥ |
yuddhake spṛhā rakṣṇevāle pāṇḍukumāra bhīmasena bhī usake isa parākramakī koī paravā na karate hue tūranta hī usapara bhayaṅkara bāṇoṅkī varṣā prārambha kara dī ||
tato drauṇir mahārāja chittvā’sya viśikhair dhanuḥ
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು— ಪಾಂಡವನು ತಕ್ಷಣವೇ ಉಗ್ರವಾದ ಶರವೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಬಿಡಿಸಿದನು. ಯುದ್ಧಾಸಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಭೀಮಸೇನನೂ ಎದುರಾಳಿಯ ಪರಾಕ್ರಮವನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲೇ ಅವನ ಮೇಲೆ ಭಯಂಕರ ಬಾಣವೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದನು. ಆಗ, ಓ ಮಹಾರಾಜ, ದ್ರೋಣಪುತ್ರನು ಸುನಿಶಿತ ವಿಶಿಖಗಳಿಂದ ಅವನ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದನು.
संजय उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the kṣatriya ethos in its stark form: resolve, speed, and technical mastery dominate the battlefield. Ethically, it also shows how martial pride and the urge to outdo an opponent can rapidly intensify violence, making self-restraint and discernment difficult amid war.
Sañjaya reports that the Pāṇḍava side—explicitly Bhīma—swiftly unleashes a terrifying volley of arrows at the opponent. In response, Droṇa’s son Aśvatthāmā counters with precision by cutting down (disabling) the attacker’s bow using arrows.