Shloka 79
बाणशड्खरवांक्षक्रु: सिंहनादांश्व पुष्कलान् | पाण्डव इस लोकमें विजय और परलोकमें महान् यश पाकर वे धनुषपर बाण रखकर उसकी टंकार करने, शंख बजाने और बारंबार सिंहनाद करने लगे ।। भीमसेनस्ततो राजन धृष्टद्युम्नश्व पार्षत:
sañjaya uvāca |
bāṇaśaṅkhara vāṃśca krur siṃhanādāṃś ca puṣkalān |
pāṇḍavā iha loke vijayaṃ ca paraloke mahān yaśaḥ prāpya te dhanuṣi bāṇān nyasya tasya ṭaṅkāṃ kurvantaḥ śaṅkhān vādayantaḥ punaḥ punaḥ siṃhanādaṃ cakruḥ ||
bhīmasenas tato rājan dhṛṣṭadyumnaś ca pārṣataḥ |
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—“ಇಹಲೋಕದಲ್ಲಿ ಜಯವನ್ನೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮಹಾಯಶಸ್ಸನ್ನೂ ಪಡೆದು ಪಾಂಡವರು ಹರ್ಷದಿಂದ ಬಿಲ್ಲಿಗೆ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಏರಿಸಿ ನಾಣವನ್ನು ಘೋಷಿಸಿದರು; ಶಂಖಗಳನ್ನು ಊದಿದರು; ಮರುಮರು ಭಯಂಕರ ಸಿಂಹನಾದಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿದರು. ನಂತರ, ಓ ರಾಜನೇ, ಭೀಮಸೇನನು ಮತ್ತು ಪಾರ್ಷತನ ಪುತ್ರ ಧೃಷ್ಟದ್ಯುಮ್ನನು (ಮುಂದೆ ನಡೆದರು).”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya ideal that righteous victory brings both worldly success and enduring renown; public signals—bow-twang, conch-blast, and lion-roar—serve as disciplined expressions of courage and collective resolve rather than mere noise.
Sañjaya reports that the Pāṇḍavas, celebrating a decisive advantage, loudly proclaim their triumph by readying arrows on bows, twanging bowstrings, blowing conches, and roaring; the narration then turns to the actions of Bhīma and Dhṛṣṭadyumna.