Shloka 456
अभयं सर्वभूतानां प्रददौ योगमीयिवान् । महाराज! यह कहकर उन्होंने वहाँ अश्वत्थामाका नाम ले-लेकर पुकारा। फिर सारे अस्त्र-शस्त्रोंकी रणभूमिमें फेंककर वे रथके पिछले भागमें जा बैठे। फिर उन्होंने सम्पूर्ण भूतोंको अभयदान दे दिया और समाधि लगा ली
abhayaṁ sarvabhūtānāṁ pradadau yogam īyivān | mahārāja, iti uktvā sa tatra aśvatthāmānam nāma-nāma gṛhītvā papraccha/āhvayat | tataḥ sarvāṇi astrāṇi śastrāṇi ca raṇabhūmau nikṣipya sa rathasya paścād-bhāge upāviśat | punaḥ sa sarvabhūtānām abhaya-dānaṁ kṛtvā samādhiṁ lebhe ||
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ ಅವನು ಸರ್ವಭೂತಗಳಿಗೆ ಅಭಯವನ್ನು ನೀಡಿದನು. ಮಹಾರಾಜನೇ! ಹೀಗೆಂದು ಅಲ್ಲಿ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನನ್ನು ಹೆಸರಿಟ್ಟು ಮರುಮರು ಕರೆಯಿದನು. ನಂತರ ಎಲ್ಲ ಅಸ್ತ್ರ-ಶಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ರಣಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಎಸೆದು ರಥದ ಹಿಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡನು. ಅನಂತರ ಸರ್ವ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಅಭಯದಾನ ಮಾಡಿ ಸಮಾಧಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು।
संजय उवाच
Educational Q&A
Even amid war, the text highlights a moral pivot: laying down weapons, granting 'abhaya' (fearlessness) to all beings, and entering samadhi. It frames true mastery as inner restraint and universal non-harm, not merely martial power.
After speaking, the warrior repeatedly calls Ashvatthama by name, then discards all weapons onto the battlefield, sits at the back of the chariot, offers fearlessness to all creatures, and enters meditative absorption (samadhi).