Shloka 34
पाण्डुपुत्रान् हनिष्याम: सहिता: समरे त्रय: । इति ते कत्थमानस्य श्रुतं संसदि संसदि,“दुर्योधन! तुमने एकान्तस्थानके समान भरी सभामें धृतराष्ट्रके सुनते हुए कर्णके साथ अत्यन्त प्रसन्न-से होकर मोहवश बारंबार बहुत जोर देकर यह बात कही है कि “तात! मैं, कर्ण और भाई दुःशासन--ये तीन ही समरभूमिमें एक साथ होकर पाण्डवोंका वध कर डालेंगे।” प्रत्येक सभामें ऐसी ही शेखी बघारते हुए तुम्हारी बात मैंने सुनी है
sañjaya uvāca |
pāṇḍuputrān haniṣyāmaḥ sahitāḥ samare trayaḥ |
iti te katthamānasya śrutaṃ saṃsadi saṃsadi ||
“ನಾವು ಮೂವರೂ ಸಮರದಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿ ಪಾಂಡುಪುತ್ರರನ್ನು ಸಂಹರಿಸುತ್ತೇವೆ”—ಎಂದು ನೀನು ದರ್ಪದಿಂದ ಹೇಳಿದ ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನಾನು ಸಭೆ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral danger of hubris in war: repeated boasting and overconfidence distort judgment, inflame violence, and ignore the ethical weight of killing kin. Sañjaya’s testimony implicitly contrasts empty bravado with the sobering reality of dharma and consequence.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that he has repeatedly heard Duryodhana’s claim—made in many assemblies—that three allies together will kill the Pāṇḍavas. The line functions as a recollection of Duryodhana’s prior vows and mindset as the war unfolds.