Shloka 27
Saṃśaptakas in Candrārdha-vyūha; Arjuna’s Devadatta and the Traigarta Rout
Chapter 17
(द्विजमुख्यै: समुदितैः कृतस्वस्त्ययनाशिष: । मुदिताश्ष प्रहृष्टाश्न॒ जल॑ संस्पृश्य निर्मलम् ।।) प्रज्वाल्य कृष्णवर्त्मानमुपागम्य रणव्रतम् । तस्मिन्नग्नौ तदा चक्र: प्रतिज्ञां दृढनिश्चया:
dvijamukhyaiḥ samuditaiḥ kṛtasvastyayanāśiṣaḥ | muditāś ca prahṛṣṭāś ca jalaṃ saṃspṛśya nirmalam || prajvālya kṛṣṇavartmānam upāgamya raṇavratam | tasminn agnau tadā cakraḥ pratijñāṃ dṛḍhaniścayāḥ ||
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು— ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರು ಸೇರಿ ಸ್ವಸ್ತಿವಾಚನ ಮಾಡಿ ಆಶೀರ್ವದಿಸಿದಾಗ ಅವರು ಹರ್ಷಿತರಾದರು; ನಿರ್ಮಲ ಜಲವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ ಶುದ್ಧಿಗೊಂಡರು. ನಂತರ ಧೂಮದ ಕೃಷ್ಣಮಾರ್ಗವಿರುವ ಪವಿತ್ರ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಪ್ರಜ್ವಲಿಸಿ, ರಣವ್ರತಧಾರಿಯಾದ ಯೋಧನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಆ ಅಗ್ನಿಯ ಮುಂದೆ ದೃಢನಿಶ್ಚಯದಿಂದ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿದರು।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical weight of a pratijñā (solemn vow): it is not a casual statement but a commitment sanctified by ritual purity, blessings, and the witness of fire—implying accountability, self-discipline, and steadfastness even amid war.
Sañjaya describes a formal, ritualized moment: eminent Brahmins assemble, pronounce auspicious blessings, participants perform purification by touching pure water, a fire is kindled, and in the presence of that fire a firm pledge is made in connection with a warrior’s battle-vow.