Shloka 34
Aśvatthāmā’s Lamentation, Vow of Retaliation, and the Manifestation of the Nārāyaṇāstra (द्रोणपर्व, अध्याय १६६)
द्रौणि: पाज्चालराजं च भारद्वाजश्च सूंजयान् । छादयांचक्रतु: संख्ये शरै: संनतपर्वभि:,अश्वत्थामाने पांचालराज द्रुपदको और द्रोणाचार्यने सूंजयोंको युद्धस्थलमें झुकी हुई गाँठवाले बाणोंद्वारा आच्छादित कर दिया
drauṇiḥ pāñcālarājaṃ ca bhāradvājaś ca sūñjayān | chādayāṃ cakratuḥ saṅkhye śaraiḥ sannatapārvabhiḥ ||
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ಯುದ್ಧಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ದ್ರೋಣಪುತ್ರ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮ ಮತ್ತು ಭಾರದ್ವಾಜ ದ್ರೋಣರು ಸೇರಿ ಪಾಂಚಾಲರಾಜ ದ್ರುಪದನನ್ನೂ ಸೃಂಜಯರನ್ನೂ ವಂಗಿದ ಸಂಧಿಗಳಿರುವ ಬಾಣಗಳ ಮಳೆಯೊಂದಿಗೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಮುಚ್ಚಿಹಾಕಿದರು।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how battlefield skill and wrath can rapidly intensify violence; it implicitly invites reflection on kṣatriya-duty versus the ethical cost of overwhelming force, a recurring Mahābhārata tension between valor and restraint.
Sañjaya reports that Aśvatthāman and Droṇa jointly unleash a dense shower of arrows, effectively blanketing Drupada (king of the Pāñcālas) and the Sṛñjaya fighters during the fight.