Shloka 99
अध्याय १४८ — कर्णप्रभावः, धृष्टद्युम्नस्य विरथता, तथा घटोत्कच-आह्वानम्
Chapter 148: Karṇa’s Pressure, Dhṛṣṭadyumna Unhorsed, and the Summoning of Ghaṭotkaca
गाढविद्धावुभौ कृत्वा शरै: स्वस्नीयमातुलौ । अर्जुनो जयतां श्रेष्ठो द्रौणिशारद्वतो रणे,विजयी वीरोंमें श्रेष्ठ अर्जुनने रणभूमिमें मामा-भानजे कृपाचार्य और अभश्वत्थामा दोनोंको बाणोंद्वारा बीधकर गहरी चोट पहुँचायी
gāḍhaviddhāv ubhau kṛtvā śaraiḥ svasnīyamātulau | arjuno jayatāṃ śreṣṭho drauṇiśāradvatō raṇe vijayī ||
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ವಿಜಯಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಅರ್ಜುನನು ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಅಳಿಯನಾದ ದ್ರೋಣಪುತ್ರ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನನ್ನೂ, ಮಾವನಾದ ಕೃಪ ಶಾರದ್ವತನನ್ನೂ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಆಳವಾಗಿ ಭೇದಿಸಿ ಭಾರೀ ಗಾಯಗೊಳಿಸಿ, ರಣದಲ್ಲಿ ಮೇಲುಗೈ ಸಾಧಿಸಿದನು.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the harsh moral tension of dharma in war: a warrior may be compelled to fight even close relatives when allegiance and duty (kṣatriya-dharma) place them on opposing sides. It also cautions that victory in such a context is inseparable from painful ethical cost.
Sañjaya reports that Arjuna, excelling in battle, shoots and grievously wounds two Kaurava-side champions—Aśvatthāmā (Droṇa’s son) and Kṛpa—who are described through their kin-relations to him (nephew and maternal uncle), and Arjuna emerges victorious in that encounter.