Shloka 96
अध्याय १४८ — कर्णप्रभावः, धृष्टद्युम्नस्य विरथता, तथा घटोत्कच-आह्वानम्
Chapter 148: Karṇa’s Pressure, Dhṛṣṭadyumna Unhorsed, and the Summoning of Ghaṭotkaca
न गृह्नन् न क्षिपन् राजन् मुज्चन्नापि च संदधत् । अदृश्यतार्जुन: संख्ये शीघ्रास्त्रत्वात् कथंचन,राजन! उस समय युद्धस्थलमें अर्जुन इतनी फुर्तीसे बाण चलाते थे कि कोई किसी प्रकार भी यह न देख सका कि वे कब बाण लेते हैं, कब उसे धनुषपर रखते हैं, कब प्रत्यंचा खींचते हैं और कब वह बाण छोड़ते हैं
na gṛhṇan na kṣipan rājan muñcannāpi ca saṃdadhat | adṛśyatārjunaḥ saṅkhye śīghrāstratvāt kathaṃcana ||
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ರಾಜನೇ! ಆ ಸಮರದಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನನ ಶೀಘ್ರಾಸ್ತ್ರಪ್ರಯೋಗ ಅಷ್ಟು ವೇಗವಾಗಿತ್ತು; ಅವನು ಯಾವಾಗ ಬಾಣವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ, ಯಾವಾಗ ಧನುಷ್ಯಕ್ಕೆ ಜೋಡಿಸುತ್ತಾನೆ, ಯಾವಾಗ ನಾಣಿಯನ್ನು ಎಳೆಯುತ್ತಾನೆ, ಯಾವಾಗ ಬಿಡುತ್ತಾನೆ—ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights disciplined mastery: when skill is perfected through training and focus, action becomes seamless and almost imperceptible. In the epic’s ethical frame, such prowess is not praised as spectacle but as effective fulfillment of a warrior’s duty amid the harsh demands of war.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Arjuna is shooting with such extraordinary speed that observers cannot perceive the stages of archery—taking an arrow, setting it, drawing, and releasing—because his missile-skill is exceedingly swift.