अध्याय १४८ — कर्णप्रभावः, धृष्टद्युम्नस्य विरथता, तथा घटोत्कच-आह्वानम्
Chapter 148: Karṇa’s Pressure, Dhṛṣṭadyumna Unhorsed, and the Summoning of Ghaṭotkaca
स तान् रथवरान् राजजन्नत्याक्रामत् तदार्जुन: | मोहयजन्निव नाराचैर्जयद्रथवधेप्सया । विसृजन् दिक्षु सर्वासु शरानसितसारथि:
sa tān rathavarān rājann atyākramat tadārjunaḥ | mohayann iva nārācair jayadrathavadhepsayā || visṛjan dikṣu sarvāsu śarān asitasārathiḥ |
ಓ ರಾಜನೇ! ಆಗ ಅರ್ಜುನನು ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ರಥವೀರರ ಮೇಲೆ ಭಾರೀ ವೇಗದಿಂದ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದನು; ಜಯದ್ರಥವಧದ ಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ನಾರಾಚ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಅವರನ್ನು ಮರುಳುಗೊಳಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿದನು. ಶ್ಯಾಮಸಾರಥಿ ಕೃಷ್ಣನೊಂದಿಗೆ ಅವನು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಗೂ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಶರಗಳನ್ನು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದನು.
संजय उवाच
The verse highlights vow-driven resolve within dharma: Arjuna’s focused effort to punish a grave wrong (Jayadratha’s role in Abhimanyu’s death) is portrayed as disciplined, purposeful action in war—intense yet directed by a moral aim rather than mere rage.
Sañjaya reports that Arjuna, with Kṛṣṇa as charioteer, charges the leading enemy chariot-fighters and showers arrows in all directions, seemingly confounding them, because he is intent on reaching and killing Jayadratha.