Shloka 263
Adhyāya 141 — Night duels: Śaineya and Bhūriśravas; Droṇi and Ghaṭotkaca; Bhīma and Duryodhana
मध्यंदिनगतोडर्चिष्मान् शरदीव दिवाकर: । तत्पश्चात् सूतपुत्र कुपित हो बाणोंकी वर्षा करता हुआ शरत्कालके दोपहरके तेजस्वी सूर्यकी भाँति शोभा पाने लगा
madhyaṃdinagato 'rciṣmān śaradīva divākaraḥ | tatpaścāt sūtaputraḥ kupito bāṇānāṃ varṣaṃ kurvan śaratkālasya madhyāhnasya tejasvī sūrya iva śobhāṃ lebhe |
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ಶರದೃತುವಿನ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ದೀಪ್ತ ಸೂರ್ಯನಂತೆ, ನಂತರ ಸೂತಪುತ್ರ ಕರ್ಣನು ಕೋಪದಿಂದ ಉರಿದು ಬಾಣವೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಸುರಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು; ಆ ಉಗ್ರ ಯುದ್ಧಪ್ರದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಅವನು ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಶರದ್ಸೂರ್ಯನಂತೆ ದಹಿಸುವ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger can intensify one’s power into a scorching, destructive brilliance—suggesting an ethical tension in war: valor and skill must be governed by restraint, or they become like the noon sun that burns as it shines.
Sañjaya describes Karṇa becoming enraged and unleashing a dense barrage of arrows. His appearance and force are compared to the radiant autumn sun at midday, emphasizing his overwhelming battlefield presence.