Shloka 37
युधिष्ठिरस्य कृष्णार्जुनादि-समाश्वासनम्
Yudhiṣṭhira’s reassurance and praise of Kṛṣṇa, Arjuna, Bhīma, and Sātyaki
ते शरैरग्निसंकाशैस्तोमरैश्व महाधनै: । शस्त्रैश्न विविध राजन् द्रोणममेकमवाकिरन्,राजन! उन्होंने अग्निके समान तेजस्वी बाणों, बहुमूल्य तोमरों तथा नाना प्रकारके शस्त्रोंकी वर्षा करके अकेले द्रोणाचार्यको ढक दिया
te śarair agnisaṅkāśais tomaraiś ca mahādhanaiḥ | śastraiś ca vividhair rājan droṇam ekam avākiran ||
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ರಾಜನೇ! ಅವರು ಅಗ್ನಿಸಮಾನ ದೀಪ್ತ ಬಾಣಗಳು, ಅಮೂಲ್ಯ ತೋಮರಗಳು ಮತ್ತು ನಾನಾವಿಧ ಶಸ್ತ್ರಗಳ ಮಳೆಯನ್ನೇ ಸುರಿಸಿ, ಒಂಟಿಯಾಗಿ ನಿಂತ ದ್ರೋಣಾಚಾರ್ಯರನ್ನು ಎಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದಲೂ ಮುಚ್ಚಿಹಾಕಿದರು—ಇಕ್ಕಟ್ಟಿನ ಉಕ್ಕಿನ ಬಿರುಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಹೂತುಬಿಡುವಂತೆ।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how war can eclipse customary reverence and restraint: even an honored teacher becomes merely a combatant to be overwhelmed. It invites reflection on dharma under pressure—how duty and victory-seeking can harden into indiscriminate violence.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that multiple warriors jointly unleash a barrage of fire-bright arrows, costly javelins, and assorted weapons, effectively covering Drona, who is described as standing alone amid the onslaught.