युधिष्ठिरस्य कृष्णार्जुनादि-समाश्वासनम्
Yudhiṣṭhira’s reassurance and praise of Kṛṣṇa, Arjuna, Bhīma, and Sātyaki
दुःशासन रथा: सर्वे कस्माच्चैते प्रविद्रुता: । कच्चित् क्षेम॑ तु नृपतेः: कच्चिज्जीवति सैन्धव:,“दुःशासन! ये सारे रथी कहाँसे भागे आ रहे हैं? राजा दुर्योधन सकुशल तो हैं न? क्या सिंधुराज जयद्रथ अभी जीवित है?
sañjaya uvāca | duḥśāsana rathāḥ sarve kasmāc caite pravidrutāḥ | kaccit kṣemaṃ tu nṛpateḥ kaccij jīvati saindhavaḥ ||
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—“ದುಃಶಾಸನ! ಈ ಎಲ್ಲಾ ರಥಯೋಧರು ಏಕೆ ಇಷ್ಟು ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತವಾಗಿ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಓಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ? ರಾಜ ದುರ್ಯೋಧನ ಕ್ಷೇಮವಾಗಿದ್ದಾನೆಯೇ? ಸಿಂಧುರಾಜ ಜಯದ್ರಥ ಇನ್ನೂ ಜೀವಂತನಾಗಿದ್ದಾನೆಯೇ?”
संजय उवाच
The verse highlights the moral and psychological cost of adharma-driven war: even powerful leaders become consumed by fear and uncertainty, and the first concern becomes mere survival rather than righteousness or justice.
Sañjaya observes Kaurava chariot-warriors fleeing in confusion and urgently questions Duḥśāsana about the cause, specifically fearing for Duryodhana’s safety and whether Jayadratha (the Sindhu king) has been killed.