Shloka 1936
युधिष्ठिरस्य कृष्णार्जुनादि-समाश्वासनम्
Yudhiṣṭhira’s reassurance and praise of Kṛṣṇa, Arjuna, Bhīma, and Sātyaki
नाक्षिपन्ति महात्मानस्तावत् संशाम्य पाण्डवै: । “महामनस्वी कुन्तीकुमार जबतक तुम्हारे सौ भाइयोंको रणक्षेत्रमें मारकर यह सारी पृथ्वी तुमसे छीन नहीं लेते हैं, तभीतक तुम पाण्डवोंके साथ संधि कर लो
sañjaya uvāca | nākṣipanti mahātmānas tāvat saṃśāmya pāṇḍavaiḥ | mahāmanasvī kuntīkumāra yāvat te śata-bhrātṝn raṇa-kṣetre mārayitvā imāṃ sarvāṃ pṛthivīṃ tvattaḥ chinanti na tāvat pāṇḍavaiḥ saha sandhiṃ kuru ||
“ಮಹಾತ್ಮರು ಆತುರದಿಂದ ಪ್ರಹಾರ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ; ಮೊದಲು ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವೇ ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ ಪಾಂಡವರೊಂದಿಗೆ ಶಾಂತಿಯ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಹಿಡಿಯುತ್ತಾರೆ. ಕುಂತೀಪುತ್ರನೇ! ಅವರು ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ನೂರು ಸಹೋದರರನ್ನು ಕೊಂದು ಈ ಸಮಸ್ತ ಭೂಮಿಯನ್ನು ನಿನ್ನಿಂದ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಮೊದಲು ಪಾಂಡವರೊಂದಿಗೆ ಸಂಧಿ ಮಾಡು.”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes ethical restraint and timely reconciliation: noble persons do not rush into destructive action but seek pacification and peace before irreversible harm occurs. It frames peace (sandhi) as a dharmic, prudent choice when the alternative is catastrophic loss of kin and sovereignty.
Sañjaya reports counsel directed at a Kaurava figure addressed as “son of Kuntī,” urging him to make a treaty with the Pāṇḍavas immediately. The warning is stark: if peace is delayed, the Pāṇḍavas will kill the hundred brothers in battle and seize the entire kingdom.