Shloka 27
द्रोणेन केकय-चेदि-वीरवधः
Droṇa’s engagements with the Kekayas and Cedis
अभ्यवर्तत संग्रामे भ्रातुर्वधमनुस्मरन् । विन्दको मारा गया देख महाबली और प्रतापी अनुविन्द अपने भाईके वधका बारंबार चिन्तन करता हुआ अश्वहीन रथको त्यागकर हाथमें गदा ले संग्राम-भूमिमें डटा रहा || २६ *॥ गदया रथियनां श्रेष्ठो नृत्यन्निव महारथ:,रथियोंमें श्रेष्ठ महारथी अनुविन्दने कुपित हो नृत्य-सा करते हुए गदाद्वारा मधुसूदन भगवान् श्रीकृष्णके ललाटमें आघात किया; परंतु मैनाकपर्वतके समान श्रीकृष्णको कम्पित न कर सका
sa f1jaya uv01ca |
abhya04vartata sagr01me bhr01tur-vadham anusmaran |
gaday01 rathin01 5bretho ntyann iva mah01ratha |
(anuvinda) krodh01d gaday01 madhus6bdanasya lal01e pr01harat; na ca ta kampay01m 01sa main01kaparvata-sannibham ||
ಸಹೋದರನ ವಧೆಯನ್ನು ಮರುಮರು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾ ಮಹಾಬಲ ಪ್ರತಾಪಿ ಅನುವಿಂದನು ಮತ್ತೆ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಮುನ್ನುಗ್ಗಿದನು. ಅಶ್ವವಿಲ್ಲದ ರಥವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಗದೆಯನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ರಣಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿ ನಿಂತನು.
संजय उवाच
Educational Q&A
The passage contrasts human rage fueled by grief with divine steadiness: even a furious, heroic assault cannot shake Krishna, portrayed as mountain-like. Ethically, it shows how remembrance of loss can drive one back into violence, while the ideal of inner immovability remains untouched by external blows.
Anuvinda, recalling his brother's death, re-enters the fight. When his chariot becomes horseless, he abandons it, takes up a mace, and in a whirling, dance-like fury strikes Krishna on the forehead; Krishna remains unmoved, likened to Mount Mainaka.