Shloka 1176
आस्फोटयामास भृशं भीमसेनो ननाद च | जनेश्वर! पांचालों और सोमकोंके तो हर्षकी सीमा न रही। सहस्रों रणवाद्य बजने लगे। उस समय महाबली भीमसेन जोर-जोरसे ताल ठोकने और सिंहके समान दहाड़ने लगे
sañjaya uvāca | āsphoṭayāmāsa bhṛśaṃ bhīmaseno nanāda ca | janeśvara! pāñcālānāṃ somakānāṃ ca harṣasya sīmā nābhavat | sahasrāṇi raṇavādyāni vavādyire | tadā mahābalī bhīmasenaḥ jorajorena tālaṃ tokan siṃhasyeva nādaṃ cakāra |
ಜನೇಶ್ವರ! ಮಹಾಬಲಿ ಭೀಮಸೇನನು ಭಾರಿಯಾಗಿ ಕೈತಟ್ಟಿ ಗರ್ಜಿಸಿದನು. ಪಾಂಚಾಲರು ಮತ್ತು ಸೋಮಕರೆಲ್ಲರ ಹರ್ಷಕ್ಕೆ ಮಿತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ; ಸಾವಿರಾರು ರಣವಾದ್ಯಗಳು ಮೊಳಗಿದವು. ಆಗ ಭೀಮಸೇನನು ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ತಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಸವಾಲು ಹಾಕಿ, ಸಿಂಹನಾದದಂತೆ ಗರ್ಜಿಸಿ ಧರ್ಮಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧತೆಯನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದನು.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how righteous resolve in a dharma-yuddha is strengthened through courage and collective morale: Bhima’s roar and the sounding of war-instruments function as an ethical rallying cry—steadfastness, fearlessness, and solidarity in the face of grave duty.
Sanjaya reports to the king that Bhima forcefully claps/strikes his arms and roars like a lion. The Pandava allies—the Panchalas and Somakas—overflow with joy, and countless battle instruments resound, signaling heightened enthusiasm and readiness for combat.