Shloka 22
Bhīṣma–Karṇa Saṃvāda on the Śaraśayyā (भीष्म–कर्ण संवादः शरशय्यायाम्)
कृपश्च कृतवर्मा च सैन्धवश्व जयद्रथ: । विन्दानुविन्दावावन्त्यौ नाजहु: संयुगं तदा,एकैकं त्रिभिरानर्च्छत् कड़ुकबर्हिणवाजितै: । उसके बाद सुशर्मा और कृपाचार्यको भी तीन-तीन बाणोंसे बींध डाला। राजेन्द्र! फिर समरांगणमें प्राग्ज्योतिषनरेश भगदत्त, सिन्धुराज जयद्रथ, चित्रसेन, विकर्ण, कृतवर्मा, दुर्मीषण तथा महारथी विन्द और अनुविन्द--इनमैंसे प्रत्येकको गीधकी पाँखसे युक्त तीन- तीन बाणोंद्वारा विशेष पीड़ा दी उस समय कृपाचार्य, कृतवर्मा, सिन्धुराज जयद्रथ तथा अवन्तीके विन्द और अनुविन्दने भी युद्धको नहीं छोड़ा
sañjaya uvāca | kṛpaś ca kṛtavarmā ca saindhavaś ca jayadrathaḥ | vindānuvindāv āvantyau nājahūḥ saṃyugaṃ tadā | ekaikaṃ tribhir ānarccchat kaḍukabarhiṇavājitaiḥ |
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕೃಪಾಚಾರ್ಯ, ಕೃತವರ್ಮ, ಸಿಂಧುರಾಜ ಜಯದ್ರಥ ಹಾಗೂ ಅವಂತಿಯ ವಿಂದ ಮತ್ತು ಅನುವಿಂದ—ಯಾರೂ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಆಗ ಅವನು ಗಿಡುಗದ ರೆಕ್ಕೆಗಳನ್ನೊಳಗೊಂಡ ಮೂರು ಮೂರು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬನನ್ನು ಭೇದಿಸಿ ರಣಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ತೀವ್ರ ಪೀಡೆ ನೀಡಿದನು; ಆದರೂ ಅವರು ಸಮರದಿಂದ ಹಿಂದೆ ಸರಲಿಲ್ಲ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights steadfastness in one’s chosen role amid crisis: these warriors do not withdraw from combat, reflecting the kṣatriya ideal of endurance. Ethically, it also exposes the Mahābhārata’s tension between duty-driven valor and the grim reality of escalating harm.
Sañjaya reports that Kṛpa, Kṛtavarmā, Jayadratha, and the Avanti brothers Vinda and Anuvinda remain in the fight. An opposing archer (implied from context) strikes each of them with three feather-fletched arrows, causing them acute distress on the battlefield.