Shloka 2
धृतराष्ट्रस्य पाण्डवेषु प्रीति-वृत्तान्तः | Dhṛtarāṣṭra’s Affectionate Disposition toward the Pāṇḍavas
इस प्रकार श्रीमह्ााभारत आश्रमवासिकपर्वके अन्तर्गत आश्रमवासपर्वमें दूसरा अध्याय पूरा हुआ
vaiśampāyana uvāca | yadā tu kauravo rājā putraṃ sasmāra durmatim | tadā bhīma-hṛdā rājann apadhyāti sa pārthivaḥ ||
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದನು— ರಾಜನೇ! ಕುರುವಂಶದ ರಾಜ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನು ತನ್ನ ದುರ್ಮತಿಯಾದ ಪುತ್ರನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದಾಗಲೆಲ್ಲ, ಅವನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಭೀಮಸೇನನಿಗೆ ಅನಿಷ್ಟವಾಗಲಿ ಎಂದು ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how attachment and grief can keep hostility alive: Dhṛtarāṣṭra’s remembrance of Duryodhana triggers ill-will toward Bhīma, showing that unresolved anger undermines ethical restraint even during a life-stage meant for renunciation.
Vaiśampāyana narrates that Dhṛtarāṣṭra, whenever he recalls his son Duryodhana, inwardly entertains harmful thoughts against Bhīmasena—indicating lingering bitterness after the war.