Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 26
Dāna-Śreṣṭhatā: Abhaya, Anugraha, and the Ethics of Honoring the Worthy (दानश्रेष्ठता: अभय-अनुग्रह-विप्रपूजा)
यत् ते वने5स्मिन् नृपते दृष्टं दिव्यं निदर्शनम्
yat te vane 'smin nṛpate dṛṣṭaṃ divyaṃ nidarśanam | nareśvara rājan asmin vane tvaṃ yo divyo dṛśyo dṛṣṭavān sa svargasyaikā jhāṅkā āsīt | nṛpaśreṣṭha bhūpāla tvam ātmanaḥ patnyā saha asminn eva śarīreṇa kiñcit kālaṃ svargīya-sukham anubhūtavān asi ||
ಚ್ಯವನನು ಹೇಳಿದನು—ರಾಜನೇ, ನರೇಶ್ವರನೇ! ಈ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ನೀನು ಕಂಡ ಅದ್ಭುತ ದಿವ್ಯ ದೃಶ್ಯವು ಸ್ವರ್ಗದ ಕೇವಲ ಒಂದು ಝಲಕ ಮಾತ್ರ. ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನಿನ್ನ ರಾಣಿಯೊಡನೆ, ಇದೇ ದೇಹದಲ್ಲಿ ನೀನು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ ಸ್ವರ್ಗೀಯ ಸುಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದೆ. ಇದನ್ನು ಸಂಕೇತವೆಂದು ತಿಳಿ—ಪುಣ್ಯದ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಬಹುದು; ಆದರೆ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸದೆ ಇದ್ದರೆ ಅದು ಕ್ಷಣಿಕ.
च्यवन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores that extraordinary pleasures and visions—like a glimpse of heaven—can arise as fruits of merit, but they are temporary. A ruler should not cling to such experiences; instead, he should ground his life in dharma, which alone gives lasting welfare beyond momentary delight.
Sage Cyavana addresses a king who has witnessed a divine spectacle in a forest. Cyavana explains that what the king saw was a preview of heaven, and that the king, along with his queen, briefly experienced heavenly happiness while still embodied.