Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 31
विन्ध्यो धातुविचित्राड्रस्तीर्थवानौषधान्वित: । मेरुम॑हेन्द्रो मलय: श्वेतश्न॒ रजतावृत:
bhīṣma uvāca |
vindhyo dhātuvicitrāḍras tīrthavān auṣadhānvitāḥ |
merur mahendro malayaḥ śvetaś ca rajatāvṛtaḥ ||
ಭೀಷ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ವಿವಿಧ ಧಾತುಗಳಿಂದ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ಅಲಂಕರಿತವಾದ ವಿಂಧ್ಯ ಪರ್ವತ—ತೀರ್ಥಸಂಪನ್ನ, ಔಷಧಿಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತ; ಹಾಗೆಯೇ ಮೇರು, ಮಹೇಂದ್ರ, ಮಲಯ ಮತ್ತು ಬೆಳ್ಳಿಯಿಂದ ಆವೃತ ಶ್ವೇತ ಪರ್ವತ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ. ಇಲ್ಲಿ ಪರ್ವತಗಳು ಮತ್ತು ತೀರ್ಥಗಳನ್ನು ಧರ್ಮದ ಸ್ಥಿರ ಆಧಾರಗಳೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಿ, ಆ ಸ್ಮರಣೆಯೇ ಕವಚವಾಗಲಿ ಎಂಬ ಆಶಯವಿದೆ।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse treats sacred geography as morally efficacious: mountains bearing tīrthas and healing herbs symbolize the sustaining order of the world. Remembering and invoking such sanctified supports is presented as a means of protection—aligning oneself with dharma and the auspicious powers embedded in creation.
Bhishma is reciting a protective invocation (a remembrance-list) in which revered natural and cosmic landmarks are named. Here he specifically calls upon major mountains—Vindhya, Meru, Mahendra, Malaya, and the silver-clad white mountain—to act as guardians.