Shloka 45
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
दीर्घश्व हरिकेशश्व सुतीर्थ: कृष्ण एव च | शृगालरूप: सिद्धार्थो मुण्ड: सर्वशुभड़कर:
dīrghaśva harikeśaś ca sutīrthaḥ kṛṣṇa eva ca | śṛgālarūpaḥ siddhārtho muṇḍaḥ sarvaśubhaṅkaraḥ ||
ವಾಯುದೇವನು ಹೇಳಿದನು—ಅವನು ದೀರ್ಘಶ್ವ, ಹರಿಕೇಶ, ಸುತೀರ್ಥ, ಕೃಷ್ಣ ಎಂದು ಅನೇಕ ನಾಮಗಳಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ. ಅವನು ಶೃಗಾಲರೂಪವನ್ನೂ ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ; ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ—ಅವನ ಎಲ್ಲಾ ಉದ್ದೇಶಗಳು ಸಿದ್ಧ; ಮುಂಡ—ಮುಂಡಿತ ಶಿರಸ್ಸಿನ ಭಿಕ್ಷುರೂಪ; ಮತ್ತು ಸರ್ವಶುಭಂಕರ—ಸಕಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಮಂಗಳವನ್ನು ತರುವವನು.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes the many names and forms through which the divine may be recognized—majestic, sacred, ascetic, and even seemingly humble or animal-like—while remaining fundamentally a universal benefactor who brings auspiciousness to all.
Vāyu-deva is describing the subject through a string of epithets, highlighting varied manifestations and attributes—sacredness (as a tīrtha), transcendence (Kṛṣṇa), accomplished power (Siddhārtha), ascetic guise (Muṇḍa), and beneficence (Sarvaśubhaṅkara).