Shloka 40
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
योगी योज्यो महाबीजो महारेता महाबल: । सुवर्णरिता: सर्वज्ञ: सुबीजो बीजवाहन:
yogī yojyo mahābījo mahāretā mahābalaḥ | suvarṇaretāḥ sarvajñaḥ subījo bījavāhanaḥ ||
ವಾಯುದೇವನು ಹೇಳಿದನು— ಅವನು ಯೋಗಿ; ಮನಸ್ಸನ್ನು ಯೋಗಕ್ಕೆ ಜೋಡಿಸಲು ಆಶ್ರಯವಾಗುವ ಯೋಗ್ಯ—ಯೋಜ್ಯ. ಅವನು ಮಹಾಬೀಜ—ಮಹಾಕಾರಣಸ್ವರೂಪ; ಮಹಾವೀರ್ಯಶಾಲಿ, ಮಹಾಬಲವಂತ. ಅವನ ರೇತಸ್ಸು ಸುವರ್ಣಸಮಾನ—ಅಗ್ನಿಸ್ವರೂಪ; ಅವನು ಸರ್ವಜ್ಞ. ಅವನು ಸುಬೀಜವೇ, ಮತ್ತು ಜೀವಿಗಳೊಳಗೆ ಸಂಸ್ಕಾರರೂಪ ಬೀಜವನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡಿರುವ ಬೀಜವಾಹನ.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse praises the supreme principle as the inner support of yoga and as the causal ‘seed’ behind creation and experience. Ethically, it frames spiritual discipline as aligning the mind with that highest source, while recognizing that beings carry latent karmic impressions (bīja/saṃskāra) that shape their conduct and destiny.
Vāyu-deva is speaking in a laudatory, doctrinal mode, listing exalted epithets of the supreme being. The focus is not on external action but on identifying divine attributes—power, purity, omniscience, and the role of sustaining and carrying the karmic ‘seeds’ within living beings.