Shloka 46
एतादृश: केशवो5तश्व भूयो नारायण: परमश्चाव्ययश्व । मध्याद्यन्तस्य जगतस्तस्थुषश्न बुभूषतां प्रभवश्वाव्ययश्व
etādṛśaḥ keśavo ’taś ca bhūyo nārāyaṇaḥ paramaś cāvyayaś ca | madhyādyantasya jagatas tasthuṣaś ca bubhūṣatāṃ prabhavaś cāvyayaś ca ||
ಇಂತಹದೇ ಕೇಶವನ ಮಹಿಮೆ; ಇದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅವನ ಪ್ರಭಾವ ಅಪಾರ. ಅವನೇ ಪರಮಪುರುಷ, ಅವ್ಯಯ ನಾರಾಯಣ. ಸ್ಥಾವರ-ಜಂಗಮವಾದ ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಆದಿಯೂ ಅವನೇ, ಮಧ್ಯವೂ ಅವನೇ, ಅಂತವೂ ಅವನೇ; ಮತ್ತು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ದೇಹಧಾರಣೆ ಮಾಡಿ ಜನ್ಮಿಸಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುವ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಉದ್ಭವಕಾರಣವೂ ಅವನೇ—ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನನ್ನು ಅವಿಕಾರಿ, ಅವ್ಯಯ ಪರಮಾತ್ಮ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse identifies Krishna (Keshava) with the supreme, imperishable Narayana: the unchanging source and support of the cosmos, who is simultaneously its beginning, middle, and end, and the causal origin of embodied beings.
Bhishma, speaking in the Anushasana Parva, praises and theologically defines Krishna’s status, presenting him as the supreme Lord who underlies all existence and the process of beings taking birth in the world.