Shloka 4
बलं श्रोत्रे वाड्मनश्चक्षुषी च ज्ञानं तथा सविशुद्ध॑ ममाद्य । देहन्यासो नातिचिरान्मतो मे न चाति तूर्ण सविताद्य याति
bhīṣma uvāca | balaṁ śrotre vāṅ-manaś-cakṣuṣī ca jñānaṁ tathā saviśuddhaṁ mamādya | deha-nyāso nāti-cirān-mato me na cāti-tūrṇaṁ savitādyayāti ||
ಭೀಷ್ಮನು ಹೇಳಿದನು— “ಇಂದು ನನ್ನ ಬಲ ಮರಳಿ ಬಂದಿದೆ; ನನ್ನ ಶ್ರವಣ, ವಾಣಿ, ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಎರಡೂ ಕಣ್ಣುಗಳು ಸ್ಥಿರವಾಗಿವೆ; ನನ್ನ ಬುದ್ಧಿಯೂ ನಿರ್ಮಲವಾಗಿ ಶುದ್ಧವಾಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ದೇಹತ್ಯಾಗದ ಸಮಯ ಇನ್ನು ದೂರವಿಲ್ಲವೆಂದು ನಾನು ಎಣಿಸುತ್ತೇನೆ. ಆದರೂ ಇಂದು ಸವಿತ (ಸೂರ್ಯ) ಅತಿವೇಗದಿಂದ ಸಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Bhishma frames death as deha-nyāsa—an intentional laying down of the body—highlighting composure, purified understanding, and awareness of time as marks of a dharmic end.
Bhishma observes that his faculties—strength, senses, speech, mind, and clear knowledge—have gathered and stabilized, which he takes as a sign that his departure is near; he also notes the Sun’s pace, implying attention to the auspicious timing of his final moment.