Shloka 92
सुवर्णवर्णो हेमाड़ो वराड्रश्वन्दनाड़दी | वीरहा विषम: शून्यो घृताशीरचलश्चल:
Bhīṣma uvāca: suvarṇavarṇo hemāṇḍo varāṅgaś candanāṅgadī | vīrahā viṣamaḥ śūnyo ghṛtāśīr acalaś calaḥ ||
ಭೀಷ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಅವನು ಸುವರ್ಣವರ್ಣ, ಹೇಮದೀಪ್ತ ಅಂಗಗಳವನು, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಅಂಗಪ್ರತ್ಯಂಗಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತ, ಚಂದನಲೇಪನ ಮತ್ತು ಅಂಗದಗಳಿಂದ ಶೋಭಿತ. ಅವನು ವೀರಶತ್ರುಹಂತ, ಅನೂಪಮ, ಆದರೂ ಎಲ್ಲ ವಿಶೇಷಣಗಳಿಗೂ ಅತೀತ. ಶರಣಾಗತರ ಮೇಲೆ ಕರುಣಾರ್ದ್ರ, ಸಂಕಲ್ಪದಲ್ಲಿ ಅಚಲ, ಮತ್ತು ವಾಯುವಿನಂತೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸಂಚರಿಸುವ—ಚಲನಶೀಲನೂ ಹೌದು.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the highest divine reality can be described through many epithets, including apparent opposites: compassionate yet a destroyer of evil, unmoving in essence yet moving everywhere in power. This frames dharma as protected by a deity who is both transcendent (beyond limiting description) and immanent (present and active in the world).
Bhishma is reciting a sequence of laudatory names/qualities (a stotra-like passage) describing the supreme deity’s form, ornaments, power, and metaphysical nature. The verse functions as part of a larger praise-list meant to inspire devotion and convey the deity’s role as protector and moral governor.