Shloka 2
युधिछिर उवाच किमेकं दैवतं लोके कि वाप्येक॑ परायणम् | स्तुवन्त: क॑ कमर्चन्तः प्राप्तुयु्मानवा: शुभम्,युधिष्ठिर बोले--दादाजी! समस्त जगतमें एक ही देव कौन है तथा इस लोकमें एक ही परम आश्रयस्थान कौन है? किस देवकी स्तुति--गुण-कीर्तन करनेसे तथा किस देवका नाना प्रकारसे बाह्र और आन्तरिक पूजन करनेसे मनुष्य कल्याणकी प्राप्ति कर सकते हैं?
Yudhiṣṭhira uvāca: kim ekaṃ daivataṃ loke kiṃ vāpy ekaṃ parāyaṇam | stuvantaḥ kaṃ kam arcantaḥ prāpnuyur mānavāḥ śubham ||
ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಹೇಳಿದನು—ಪಿತಾಮಹಾ! ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಏಕೈಕ ದೈವ ಯಾರು? ಏಕೈಕ ಪರಮಾಶ್ರಯವೇನು? ಯಾರನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ, ಯಾರನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಿ ಮಾನವರು ಶುಭವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ?
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The verse frames a dharmic inquiry into spiritual unity: it asks for the single highest divinity and the one supreme refuge, implying that true welfare comes from focused devotion expressed both as praise (stuti) and worship (arcana), outwardly and inwardly.
Yudhiṣṭhira, seeking guidance after the war, addresses his grandsire Bhīṣma and asks which deity is ultimately supreme and by whose praise and worship people attain auspicious good—setting up Bhīṣma’s ensuing instruction.