Shloka 112
उत्तारणो दुष्कृतिहा पुण्यो दुःस्वप्रनाशन: । वीरहा रक्षण: सन्तो जीवन: पर्यवस्थित:
bhīṣma uvāca | uttāraṇo duṣkṛtihā puṇyo duḥsvapnanāśanaḥ | vīrahā rakṣaṇaḥ santaḥ jīvanaḥ paryavasthitaḥ ||
ಭೀಷ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಅವನು ಉತ್ತಾರಣ, ಸಂಸಾರಸಾಗರವನ್ನು ದಾಟಿಸುವವನು; ದುಷ್ಕೃತಿಗಳ ನಾಶಕ; ಪುಣ್ಯಸ್ವರೂಪ—ಸ್ಮರಿಸುವವರನ್ನು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುವವನು; ಧ್ಯಾನ-ಸ್ಮರಣೆ-ಕೀರ್ತನೆ-ಪೂಜೆಯಿಂದ ದುಃಸ್ವಪ್ನಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವನು. ಶರಣಾಗತರ ಅನೇಕ ಗತಿಗಳನ್ನು ಕಡಿದು ಜನನ-ಮರಣಚಕ್ರಕ್ಕೆ ಅಂತ್ಯ ಮಾಡುವವನು; ಸರ್ವಥಾ ರಕ್ಷಕ; ವಿದ್ಯೆ-ವಿನಯ-ಧರ್ಮ ಪ್ರಸಾರಕ್ಕಾಗಿ ಸಂತರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗುವವನು; ಸಮಸ್ತ ಜೀವಿಗಳ ಜೀವಪ್ರಾಣ; ಮತ್ತು ಸಮಗ್ರ ವಿಶ್ವವನ್ನು ವ್ಯಾಪಿಸಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the Supreme Lord is both the moral purifier and the existential liberator: He destroys evil, protects the surrendered, sustains life, and pervades all—so remembrance, worship, and devotion become practical means for ethical purification and freedom from saṃsāra.
In Anuśāsana Parva, Bhishma instructs Yudhiṣṭhira on dharma and praises the Supreme through a chain of divine epithets. This verse is part of that laudatory description, emphasizing the Lord’s saving, protecting, and all-pervading nature.