Shloka 57
उपवासफलात्मकविधिः — Upavāsa as Yajña-Equivalent Merit
Angiras Teaching
स गत्वा स्त्रीशताकीर्णे रमते भरतर्षभ
sa gatvā strī-śatākīrṇe ramate bharatarṣabha | bharataśreṣṭha! sa svargaṁ gatvā śataśo ramaṇībhiḥ paripūrṇe prāsāde ramate | asmin loke durbalaṁ manuṣyaṁ hṛṣṭa-puṣṭaṁ bhūtaṁ dṛṣṭam | yasya vraṇo jātaḥ tasya vraṇo 'pi rūḍhaḥ bhavati | rogī roga-nivṛtty-arthaṁ auṣadha-samūhaṁ prāpnoti | krodha-pūrṇaṁ puruṣaṁ prasādayituṁ upāyo 'pi labhyate | artha-māna-kṛte duḥkhita-puruṣasya duḥkha-nivṛttiś ca dṛśyate | kintu svarga-kāṅkṣiṇaṁ divya-sukha-kāṅkṣiṇaṁ puruṣaṁ etāni iha-loka-sukhāni na rocante |
ಅಂಗಿರಸನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ಭರತವೃಷಭಾ, ಓ ಭರತಶ್ರೇಷ್ಠಾ! ಅವನು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ನೂರಾರು ಸುಂದರಿಯರಿಂದ ತುಂಬಿದ ಅರಮನೆಯಲ್ಲಿ ವಿಹರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ದುರ್ಬಲನೂ ಹರ್ಷಗೊಂಡು ಪುಷ್ಟನಾಗುವುದನ್ನು ನೋಡಬಹುದು; ಗಾಯವಾದರೂ ಅದು ಗುಣವಾಗುತ್ತದೆ; ರೋಗಿಗೆ ರೋಗನಿವಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಔಷಧಗಳ ಸಮೂಹ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಉಬ್ಬಿರುವ ಪುರುಷನನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸುವ ಉಪಾಯವೂ ಸಿಗುತ್ತದೆ; ಧನ ಮತ್ತು ಮಾನಕ್ಕಾಗಿ ದುಃಖಿಸಿದವನ ದುಃಖನಿವಾರಣವೂ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಬಯಸಿ ದಿವ್ಯಸೌಖ್ಯವನ್ನು ಆಶಿಸುವವನಿಗೆ, ಈ ಲೋಕಸೌಖ್ಯಗಳ ಮಾತುಗಳು ರುಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
अंगियरा उवाच
Educational Q&A
The verse contrasts ordinary worldly consolations (healing, medicine, appeasing anger, relief from distress over wealth and honor) with the mindset of one intent on heaven: for a person whose aim is divine happiness, merely worldly pleasures and remedies feel insufficient and unappealing.
Aṅgirā addresses a Bharata prince/king and describes the reward of reaching heaven—enjoyment in a palace filled with many women—then argues that although this world offers many forms of relief and pleasure, a person yearning for svarga and divine bliss does not value such worldly talk.