Shloka 14
Vyāsa’s Arrival at Janamejaya’s Sarpasatra; Commissioning of Vaiśaṃpāyana’s Recital (व्यासागमनम्)
एतच्छुत्वा तु वचनं वासुकि: पन्नगोत्तम: । प्रादान्माममरप्रख्य तव पित्रे महात्मने
etac chrutvā tu vacanaṃ vāsukiḥ pannagottamaḥ | prādān mām amaraprakhya tava pitre mahātmane ||
ಆಸ್ತೀಕನು ಹೇಳಿದನು—“ಬ್ರಹ್ಮನ ಆ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅಮರರಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವವನೇ! ನಾಗಶ್ರೇಷ್ಠ ವಾಸುಕಿಯು ನನ್ನನ್ನು ನಿನ್ನ ಮಹಾತ್ಮನಾದ ತಂದೆಯ ಸೇವೆಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದನು. ಈ ಸಂಕಟ ಬರುವುದಕ್ಕಿಂತ ಬಹಳ ಮುಂಚೆಯೇ ಇದೇ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ನನ್ನ ವಿವಾಹವನ್ನು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದ್ದರು; ನಂತರ ಮಹರ್ಷಿಗಳ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ನನ್ನ ಗರ್ಭದಿಂದ ನೀನು ಜನ್ಮಿಸಿದಿ. ಇಗೋ ಜನಮೇಜಯನ ಸರ್ಪಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ಪೂರ್ವನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾದ ಕಾಲವು ಬಂದಿದೆ; ಆ ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ನಾಗರು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ದಹಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಭಯದಿಂದ ನೀನು ಅವರನ್ನು ವಿಮೋಚಿಸಬೇಕು; ನನ್ನ ಸಹೋದರನನ್ನೂ ಆ ಭೀಕರ ಜ್ವಾಲೆಯಿಂದ ರಕ್ಷಿಸು. ನಿನ್ನ ಜ್ಞಾನಿಯಾದ ತಂದೆಯ ಸೇವೆಗೆ ನನ್ನನ್ನು ನೀಡಿದ ಉದ್ದೇಶ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಬಾರದು. ಹೇಳು, ಮಗನೇ—ಈ ವಿಪತ್ತಿನಿಂದ ನಾಗರನ್ನು ಉಳಿಸಲು ನೀನು ಯಾವ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಯುಕ್ತವೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೀಯ?”
आस्तीक उवाच
Educational Q&A
Purposeful action aligned with dharma: one’s birth, relationships, and abilities can carry an ethical responsibility—here, the duty to protect beings from unjust destruction and to ensure that a divinely intended purpose is fulfilled rather than wasted.
Āstīka’s mother explains that Vāsuki entrusted her to the sage Jaratkāru so that a son (Āstīka) would be born to avert the impending catastrophe of Janamejaya’s serpent-sacrifice. Now that the sacrifice is underway and serpents are burning, she urges Āstīka to act immediately and save the nāgas, including her brother.