Shloka 40
Vasiṣṭhasya śokaḥ, Vipāśā–Śatadrū-nāmākaraṇam, Kalmāṣapādasya bhaya-prasaṅgaḥ (Ādi Parva 167)
ज्वालावर्णो घोररूप: किरीटी वर्म चोत्तमम् | बिभ्रत् सखड्ग: सशरो धनुष्मान् विनदन् मुहुः
jvālāvarṇo ghorarūpaḥ kirīṭī varma cottamam | bibhrat sa-khaḍgaḥ sa-śaraḥ dhanuṣmān vinadan muhuḥ ||
ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಹೇಳಿದನು—ಅವನ ಅಂಗಕಾಂತಿ ಅಗ್ನಿಜ್ವಾಲೆಯ ವರ್ಣದಂತೆ ದಹಿಸಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನ ರೂಪ ಭಯಂಕರವಾಗಿತ್ತು. ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕಿರೀಟ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು; ಅಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕವಚ ಧರಿಸಿದ್ದನು. ಖಡ್ಗ, ಬಾಣಗಳು ಮತ್ತು ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಹಿಡಿದು ಅವನು ಮರುಮರು ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how outward signs of power—radiance, armor, and weapons—can inspire fear and command attention. Ethically, it cautions that martial splendor is a force that must be governed by dharma; strength without restraint becomes terror, while strength under discipline becomes protection.
A brāhmaṇa narrator describes a formidable warrior-like figure: flame-hued, terrifying in appearance, crowned, armored, and fully armed with sword, arrows, and bow, repeatedly roaring—an image meant to convey imminent danger and overwhelming martial presence.