Shloka 37
Vasiṣṭhasya śokaḥ, Vipāśā–Śatadrū-nāmākaraṇam, Kalmāṣapādasya bhaya-prasaṅgaḥ (Ādi Parva 167)
राज्युवाच अवलिपत॑ मुखं ब्रह्मन् दिव्यान् गन्धान् बिभर्मि च । सुतार्थे नोपलब्धास्मि तिष्ठ याज मम प्रिये
rājñy uvāca—avaliptaṁ mukhaṁ brahman divyān gandhān bibharmi ca | sutārthe nopalabdhāsmi tiṣṭha yāja mama priye ||
ರಾಣಿ ಹೇಳಿದರು— “ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ನನ್ನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ತಾಂಬೂಲಾದಿಗಳ ಬಣ್ಣ ಅಂಟಿದೆ; ನಾನು ದಿವ್ಯ ಸುಗಂಧಗಳನ್ನೂ ಅಂಗರಾಗಗಳನ್ನೂ ಧರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಪುತ್ರಾರ್ಥಕ್ಕೆ ನಾನು ಇನ್ನೂ ಶುದ್ಧಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ಹೇ ಯಾಜ, ನನ್ನ ಈ ಪ್ರಿಯ ಕರ್ಮಕ್ಕಾಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಕಾಯಿರಿ.”
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
The verse highlights ritual and ethical discipline: sacred acts (especially those aimed at progeny) require bodily and mental preparedness, including cleanliness and proper conduct, before handling offerings.
A queen addresses a Brahmin officiant and asks him to wait briefly because she has betel-stain and perfumes on her body; she wishes to wash and bathe first so she may properly touch the oblation in a son-seeking rite.