Adhyaya 163
Saṃvaraṇa–Tapatī Vivāhaḥ (The Marriage of Saṃvaraṇa and Tapatī) — Mahābhārata, Ādi Parva 163
Upa-parva: Vaṁśānucarita / Kuru-vaṁśa-prasaṅga (Genealogical and dynastic episode: Saṃvaraṇa–Tapatī narrative)
Vasiṣṭha petitions Savitṛ (the solar deity) for Tapatī’s hand on behalf of King Saṃvaraṇa, presenting the king’s suitability in reputation and dharma-oriented understanding. Savitṛ assents, praises the match, and formally entrusts Tapatī to Vasiṣṭha, who brings her to Saṃvaraṇa. The king, moved by desire and joy upon seeing Tapatī, completes a period of austerity; through tapas and Vasiṣṭha’s spiritual authority he obtains her as wife. The marriage is performed according to proper rite on a mountain frequented by divine beings. Saṃvaraṇa then remains with Tapatī for twelve years in secluded enjoyment, during which the capital and realm suffer drought and deprivation. Observing the crisis, Vasiṣṭha retrieves the king and returns him to the city; rains resume and the realm recovers. Saṃvaraṇa later performs extended rites with Tapatī, and the narrative culminates in the birth of Kuru—providing an etiological link for the Kaurava identity and Arjuna’s epithet tied to that lineage.
Chapter Arc: एक ब्राह्मण-परिवार की रक्षा के लिए भीमसेन स्वयं भोजन-सामग्री लेकर बकासुर के पास जाने का निश्चय करता है—और मार्ग में ही यह स्पष्ट हो जाता है कि आज ‘कर’ नहीं, ‘कर्तव्य’ चुकाया जाएगा। → युधिष्ठिर की चिंता और सावधानी—कि नगरवासी न जानें, ब्राह्मण को यत्नपूर्वक आश्वस्त रखा जाए—के बीच भीम निर्भय होकर राक्षस के हिस्से का अन्न स्वयं खा लेता है और उसे पुकारकर चुनौती देता है। यह अपमान बकासुर के क्रोध को भड़काता है और वह युद्ध के लिए दौड़ पड़ता है। → भयंकर गर्जना करता नरभक्षी बकासुर भीम पर झपटता है; दोनों महाबली एक-दूसरे को घसीटते, खींचते, भिड़ते हैं। अंततः भीम घुटने से पीठ दबाकर राक्षस की कमर तोड़ देता है—टूटते शरीर से मुख से रक्त फूट पड़ता है और बकासुर का अंत निश्चित हो जाता है। → बकासुर का वध हो जाता है; ब्राह्मण-परिवार और एकचक्रा नगर भय-मुक्त होते हैं। पाण्डवों की गुप्त पहचान सुरक्षित रहते हुए भी उनका धर्म-रक्षण प्रकट हो उठता है। → नगर में फैले इस परिवर्तन का प्रभाव—और पाण्डवों के ‘अज्ञात’ रहते हुए भी उनके यश का फैलना—आगे की घटनाओं के लिए भूमि तैयार करता है।
Shlokas
Verse 1
अड-४#-रू- द्विषष्ट्याधिकशततमो< ध्याय: भीमसेनका भोजन-सामग्री लेकर बकासुरके पास जाना और स्वयं भोजन करना तथा युद्ध करके उसे मार गिराना युधिछिर उवाच उपपन्नमिदं मातस्त्वया यद् बुद्धिपूर्वकम् । आर्तस्य ब्राह्मणस्यैतदनुक्रोशादिदं कृतम्,युधिष्ठिर बोले--माँ! आपने समझ-बूझकर जो कुछ निश्चय किया है, वह सब उचित है। आपने संकटमें पड़े हुए ब्राह्मणपर दया करके ही ऐसा विचार किया है
ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಹೇಳಿದನು—ತಾಯಿ, ನೀನು ಬುದ್ಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮಾಡಿದ ನಿರ್ಣಯವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಯುಕ್ತವಾಗಿದೆ. ಸಂಕಟದಲ್ಲಿರುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಮೇಲಿನ ಕರುಣೆಯಿಂದಲೇ ಇದು ಮಾಡಲಾಗಿದೆ.
Verse 2
ध्रुवमेष्यति भीमो5यं निहत्य पुरुषादकम् | सर्वथा ब्राह्मणस्यार्थे यदनुक्रोशवत्यसि,निश्चय ही भीमसेन उस राक्षसको मारकर लौट आयेंगे; क्योंकि आप सर्वथा ब्राह्मणकी रक्षाके लिये ही उसपर इतनी दयालु हुई हैं
ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಈ ಭೀಮನು ಆ ಮಾನವಭಕ್ಷಕ ರಾಕ್ಷಸನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ ಮರಳಿ ಬರುತ್ತಾನೆ; ಏಕೆಂದರೆ ನಿನ್ನ ಕರುಣೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಹಿತ ಮತ್ತು ರಕ್ಷಣೆಯತ್ತಲೇ ನೆಟ್ಟಿದೆ.
Verse 3
यथा व्विदं न विन्देयुर्नरा नगरवासिन: । तथायं ब्राह्मणो वाच्य: परिग्राह्श्च यत्नत:,आपको यत्नपूर्वक ब्राह्मणपर अनुग्रह तो करना ही चाहिये; किंतु ब्राह्मगणसे यह कह देना चाहिये कि वे इस प्रकार मौन रहें कि नगरनिवासियोंको यह बात मालूम न होने पाये
ನಗರವಾಸಿಗಳಿಗೆ ಈ ವಿಷಯ ತಿಳಿಯದಂತೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಆದರೂ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮಾತಾಡಿಸಿ, ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಸತ್ಕರಿಸಿ ಪೋಷಿಸಬೇಕು.
Verse 4
वैशम्पायन उवाच (युधिष्ठिरेण सम्मन्त्रय ब्राह्मुणार्थमरिंदम । कुन्ती प्रविश्य तान् सर्वान् सान्त्ववयामास भारत ।।) ततो रात्र्यां व्यतीतायामन्नमादाय पाण्डव: । भीमसेनो ययौ तत्र यत्रासौ पुरुषादक:ः,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! ब्राह्मण (की रक्षा)-के निमित्त युधिष्ठिरसे इस प्रकार सलाह करके कुन्तीदेवीने भीतर जाकर समस्त ब्राह्मण-परिवारको सान्त्वना दी। तदनन्तर रात बीतनेपर पाण्डुनन्दन भीमसेन भोजनसामग्री लेकर उस स्थानपर गये, जहाँ वह नरभक्षी राक्षस रहता था। बक राक्षसके वनमें पहुँचकर महाबली पाण्डुकुमार भीमसेन उसके लिये लाये हुए अन्नको स्वयं खाते हुए राक्षसका नाम ले-लेकर उसे पुकारने लगे
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ಭಾರತ (ಜನಮೇಜಯ)! ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ರಕ್ಷಣಾರ್ಥ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನೊಂದಿಗೆ ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಸಮಾಲೋಚನೆ ಮಾಡಿ ಕುಂತೀ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ಆ ಸಮಸ್ತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಕುಟುಂಬವನ್ನು ಸಾಂತ್ವನಪಡಿಸಿದಳು. ನಂತರ ರಾತ್ರಿ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ ಪಾಂಡವ ಭೀಮಸೇನನು ಆಹಾರಸಾಮಗ್ರಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಆ ಮಾನವಭಕ್ಷಕ ರಾಕ್ಷಸನು ವಾಸಿಸುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು.
Verse 5
आसाद्य तु वनं तस्य रक्षस: पाण्डवो बली । आजुहाव ततो नाम्ना तदन्नमुपपादयन्,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! ब्राह्मण (की रक्षा)-के निमित्त युधिष्ठिरसे इस प्रकार सलाह करके कुन्तीदेवीने भीतर जाकर समस्त ब्राह्मण-परिवारको सान्त्वना दी। तदनन्तर रात बीतनेपर पाण्डुनन्दन भीमसेन भोजनसामग्री लेकर उस स्थानपर गये, जहाँ वह नरभक्षी राक्षस रहता था। बक राक्षसके वनमें पहुँचकर महाबली पाण्डुकुमार भीमसेन उसके लिये लाये हुए अन्नको स्वयं खाते हुए राक्षसका नाम ले-लेकर उसे पुकारने लगे
ಆ ರಾಕ್ಷಸನ ಅರಣ್ಯವನ್ನು ತಲುಪಿದ ಮಹಾಬಲ ಪಾಂಡವ ಭೀಮಸೇನನು, ಅವನಿಗಾಗಿ ತಂದಿದ್ದ ಅನ್ನವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುತ್ತಾ—ತಾನೇ ಅದನ್ನು ಭುಜಿಸುತ್ತಾ—ಹೆಸರನ್ನು ಹೇಳಿ ಹೇಳಿ ಜೋರಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಕರೆಯತೊಡಗಿದನು; ಆ ನರಭಕ್ಷಕನು ಹೊರಬರಲೆಂದು.
Verse 6
ततः स राक्षस: क्रुद्धो भीमस्य वचनात् तदा | आजगाम सुसंक्रुद्धो यत्र भीमो व्यवस्थित:,भीमके इस प्रकार पुकारनेसे वह राक्षस कुपित हो उठा और अत्यन्त क्रोधमें भरकर जहाँ भीमसेन बैठकर भोजन कर रहे थे, वहाँ आया
ಭೀಮನ ಈ ಕರೆಯಿನಿಂದ ಆ ರಾಕ್ಷಸನು ಕೋಪಗೊಂಡನು; ಉಗ್ರಕ್ರೋಧದಿಂದ ಉರಿದು, ಭೀಮಸೇನನು ಕುಳಿತು ಭೋಜನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಂದನು.
Verse 7
महाकायो महावेगो दारयन्निव मेदिनीम् | लोहिताक्ष: करालश्न लोहितश्मश्रुमूर्थज:,उसका शरीर बहुत बड़ा था। वह इतने महान् वेगसे चलता था, मानो पृथ्वीको विदीर्ण कर देगा। उसकी आँखें रोषसे लाल हो रही थीं। आकृति बड़ी विकराल जान पड़ती थी। उसके दाढ़ी, मूँछ और सिरके बाल लाल रंगके थे
ಅವನ ದೇಹ ಮಹಾಕಾಯ; ಅವನು ಮಹಾವೇಗದಿಂದ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದನು—ಭೂಮಿಯನ್ನೇ ಚೀರಿ ಬಿಡುವನೋ ಎಂಬಂತೆ. ಕೋಪದಿಂದ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕೆಂಪಾಗಿದ್ದವು; ಮುಖ ಭೀಕರ; ದಾಡಿ, ಮೀಸೆ ಮತ್ತು ತಲೆಯ ಕೂದಲು ರಕ್ತವರ್ಣವಾಗಿದ್ದವು.
Verse 8
आकर्णाद् भिन्नवक्त्रश्न शड्कुर्णो बिभीषण: । त्रिशिखां भ्रुकुटिं कृत्वा संदश्य दशनच्छदम्,मुँहका फैलाव कानोंके समीपतक था, कान भी शंकुके समान लंबे और नुकीले थे। बड़ा भयानक था वह राक्षस। उसने भौंहें ऐसी टेढ़ी कर रखी थीं कि वहाँ तीन रेखाएँ उभड़ आयी थीं और वह दाँतोंसे ओठ चबा रहा था
ಅವನ ಬಾಯಿ ಕಿವಿಗಳವರೆಗೆ ಚೀರಿದಂತಿತ್ತು; ಕಿವಿಗಳು ಶಂಕುವಿನಂತೆ ಉದ್ದವೂ ಮುನಿಯೂ ಆಗಿದ್ದವು. ಅವನು ಅತ್ಯಂತ ಭೀಕರ. ಅವನು ಭ್ರೂಕುಟಿಯನ್ನು ಬಿಗಿದು ಮೂರು ಮಡಚುಗಳು ಕಾಣುವಂತೆ ಮಾಡಿ, ಹಲ್ಲಿನಿಂದ ತನ್ನದೇ ತುಟಿಯನ್ನು ಕಚ್ಚತೊಡಗಿದನು.
Verse 9
भुज्जानमन्नं तं दृष्टवा भीमसेनं स राक्षस: । विवृत्य नयने क्रुद्ध इंदं वचनमत्रवीत्,भीमसेनको वह अन्न खाते देख राक्षसका क्रोध बहुत बढ़ गया और उसने आँखें तरेरकर कहा--
ಭೀಮಸೇನನು ಅನ್ನವನ್ನು ಭುಜಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಆ ರಾಕ್ಷಸನ ಕೋಪ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಿ, ರೋಷದಿಂದ ಉರಿದು, ಅವನು ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು.
Verse 10
को<यमन्नमिदं भुद्धतक्ते मदर्थमुपकल्पितम् । पश्यतो मम दुर्बुद्धिर्यियासुर्यमसादनम्,“यमलोकमें जानेकी इच्छा रखनेवाला यह कौन दुर्बुद्धि मनुष्य है, जो मेरी आँखोंके सामने मेरे ही लिये तैयार करके लाये हुए इस अन्नको स्वयं खा रहा है?”
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದರು— ಯಮಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯಿಂದಿರುವ ಈ ದುರ್ಬುದ್ಧಿ ಮನುಷ್ಯನು ಯಾರು? ನನ್ನ ಕಣ್ಣೆದುರೇ ನನ್ನಿಗಾಗಿ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ ಈ ಅನ್ನವನ್ನು ತಾನೇ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದಾನೆ!
Verse 11
भीमसेनस्तत: श्रुत्वा प्रहसन्निव भारत । राक्षसं तमनादृत्य भुड्क्त एव पराड्मुख:,भारत! उसकी बात सुनकर भीमसेन मानो जोर-जोरसे हँसने लगे और उस राक्षसकी अवहेलना करते हुए मुँह फेरकर खाते ही रह गये
ಭಾರತ! ಅವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಭೀಮಸೇನನು ಜೋರಾಗಿ ನಗಿದಂತೆ ಕಂಡನು. ಆ ರಾಕ್ಷಸನನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ಮುಖ ತಿರುಗಿಸಿ ಅನ್ನವನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತಲೇ ಇದ್ದನು.
Verse 12
रवं स भैरवं कृत्वा समुद्यम्य करावुभौ । अभ्यद्रवद् भीमसेनं जिघांसु: पुरुषादक:,अब तो वह नरभक्षी राक्षस भीमसेनको मार डालनेकी इच्छासे भयंकर गर्जना करता हुआ दोनों हाथ ऊपर उठाकर उनकी ओर दौड़ा
ಅಾಗ ಆ ನರಭಕ್ಷಕ ರಾಕ್ಷಸನು ಭಯಂಕರವಾಗಿ ಗರ್ಜಿಸಿ, ಎರಡೂ ಕೈಗಳನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿ, ಭೀಮಸೇನನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬೇಕೆಂಬ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಅವನ ಮೇಲೆ ಧಾವಿಸಿದನು.
Verse 13
तथापि परिभूयैन प्रेक्षमाणो वृकोदर: । राक्षसं भुझुक्त एवान्नं पाण्डव: परवीरहा,तो भी शत्रुवीरोंका संहार करनेवाले पाण्डुनन्दन भीमसेन उस राक्षसकी ओर देखते हुए उसका तिरस्कार करके उस अन्नको खाते ही रहे। तब उसने अत्यन्त अमर्षमें भरकर कुन्तीनन्दन भीमसेनके पीछे खड़े हो अपने दोनों हाथोंसे उनकी पीठपर प्रहार किया
ಆದರೂ ಶತ್ರುವೀರಹಂತಕನಾದ ಪಾಂಡವ ವೃಕೋದರನು ರಾಕ್ಷಸನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಲೇ ಅವನನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿ ಅನ್ನವನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತಲೇ ಇದ್ದನು.
Verse 14
अमर्षेण तु सम्पूर्ण: कुन्तीपुत्रं वृकोदरम् जघान पृष्ठे पाणिभ्यामुभाभ्यां पृष्ठत: स्थित:,तो भी शत्रुवीरोंका संहार करनेवाले पाण्डुनन्दन भीमसेन उस राक्षसकी ओर देखते हुए उसका तिरस्कार करके उस अन्नको खाते ही रहे। तब उसने अत्यन्त अमर्षमें भरकर कुन्तीनन्दन भीमसेनके पीछे खड़े हो अपने दोनों हाथोंसे उनकी पीठपर प्रहार किया
ಅಾಗ ಆ ರಾಕ್ಷಸನು ಕೋಪದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಹಿಂದೆ ನಿಂತು, ಕುಂತೀಪುತ್ರ ವೃಕೋದರ (ಭೀಮ)ನ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಎರಡೂ ಕೈಗಳಿಂದ ಹೊಡೆದನು.
Verse 15
तथा बलवता भीम: पाणिशभ्यां भूशमाहतः । नैवावलोकयामास राक्षसं भुड्क्त एव सः,इस प्रकार बलवान राक्षसके दोनों हाथोंसे भयानक चोट खाकर भी भीमसेनने उसकी ओर देखातक नहीं, वे भोजन करनेमें ही संलग्न रहे
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದನು—ಆ ಬಲಿಷ್ಠ ರಾಕ್ಷಸನು ಎರಡೂ ಕೈಗಳಿಂದ ಭೀಕರವಾಗಿ ಹೊಡೆದರೂ ಭೀಮಸೇನನು ಅವನತ್ತ ನೋಡಲಿಲ್ಲ; ಅವನು ಊಟದಲ್ಲೇ ತಲ್ಲೀನನಾಗಿದ್ದನು।
Verse 16
ततः स भूय: संक्रुद्धो वृक्षमादाय राक्षस: । ताडयिष्यंस्तदा भीम॑ पुनरभ्यद्रवद् बली,तब उस बलवान राक्षसने पुनः अत्यन्त कुपित हो एक वृक्ष उखाड़कर भीमसेनको मारनेके लिये फिर उनपर धावा किया
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದನು—ಆಮೇಲೆ ಆ ಬಲಿಷ್ಠ ರಾಕ್ಷಸನು ಮತ್ತೆ ತೀವ್ರ ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಒಂದು ಮರವನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಂಡು, ಭೀಮನನ್ನು ಹೊಡೆಯಬೇಕೆಂದು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ, ಬಲವಾಗಿ ಪುನಃ ಅವನ ಮೇಲೆ ಧಾವಿಸಿದನು।
Verse 17
ततो भीम: शनैर्भुक्त्वा तदन्नं पुरुषर्षभ: । वार्युपस्पृश्य संहृष्टस्तस्थी युधि महाबल:,तदनन्तर नरश्रेष्ठ महाबली भीमसेनने धीरे-धीरे वह सब अन्न खाकर, आचमन करके मुँह-हाथ धो लिये, फिर वे अत्यन्त प्रसन्न हो युद्धके लिये डट गये
ನಂತರ ಪುರುಷಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಮಹಾಬಲ ಭೀಮನು ಆ ಅನ್ನವನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಭುಂಜಿಸಿದನು; ಬಳಿಕ ಆಚಮನ ಮಾಡಿ, ಹರ್ಷದಿಂದ, ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧನಾಗಿ ದೃಢವಾಗಿ ನಿಂತನು।
Verse 18
क्षिप्तं क्रुद्धेन त॑ वृक्ष॑ प्रतिजग्राह वीर्यवान् । सव्येन पाणिना भीम: प्रहसन्निव भारत,जनमेजय! कुपित राक्षसके द्वारा चलाये हुए उस वृक्षको पराक्रमी भीमसेनने बायें हाथसे हँसते हुए-से पकड़ लिया
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ಜನಮೇಜಯ, ಓ ಭಾರತವಂಶಜನೇ! ಕ್ರೋಧದಿಂದ ರಾಕ್ಷಸನು ಎಸೆದ ಆ ಮರವನ್ನು ವೀರ್ಯವಂತ ಭೀಮನು ಎಡಗೈಯಿಂದ, ನಗುತ್ತಿರುವಂತೆ, ಹಿಡಿದುಕೊಂಡನು।
Verse 19
ततः स पुनरुद्यम्य वृक्षान् बहुविधान् बली । प्राहिणोद् भीमसेनाय तस्मै भीमश्न पाण्डव:,तब उस बलवान् निशाचरने पुनः बहुत-से वृक्षोंको उखाड़ा और भीमसेनपर चला दिया। पाण्डुनन्दन भीमने भी उसपर अनेक वृक्षोंद्वारा प्रहार किया
ಆಮೇಲೆ ಆ ಬಲಿಷ್ಠ ನಿಶಾಚರನು ಮತ್ತೆ ಹಲವು ವಿಧದ ಮರಗಳನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಂಡು ಭೀಮಸೇನನ ಮೇಲೆ ಎಸೆತೊಡಗಿದನು; ಪಾಂಡುನಂದನ ಭೀಮನು ಕೂಡ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಅನೇಕ ಮರಗಳಿಂದ ಅವನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಹಾರ ಮಾಡಿದನು।
Verse 20
तद् वृक्षयुद्धम भवन्महीरुहविनाशनम् । घोररूपं महाराज नरराक्षसराजयो:,महाराज! नरराज तथा राक्षसराजका वह भयंकर वृक्षयुद्ध उस वनके समस्त वृक्षोंके विनाशका कारण बन गया
ಮಹಾರಾಜ! ನರರಾಜ ಮತ್ತು ರಾಕ್ಷಸರಾಜರ ನಡುವೆ ನಡೆದ ಆ ಭಯಾನಕ ವೃಕ್ಷಯುದ್ಧವು ಅರಣ್ಯದ ಮಹಾವೃಕ್ಷಗಳೆಲ್ಲ ನಾಶವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿತು.
Verse 21
नाम विश्राव्य तु बकः समभिद्रुत्य पाण्डवम् । भुजाभ्यां परिजग्राह भीमसेनं महाबलम्,तदनन्तर बकासुरने अपना नाम सुनाकर महाबली पाण्डुनन्दन भीमसेनकी ओर दौड़कर दोनों बाँहोंसे उन्हें पकड़ लिया
ನಂತರ ಬಕಾಸುರನು ತನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಘೋಷಿಸಿ ಪಾಂಡವನ ಕಡೆಗೆ ಧಾವಿಸಿ, ಎರಡೂ ಭುಜಗಳಿಂದ ಮಹಾಬಲಿಷ್ಠ ಭೀಮಸೇನನನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದನು.
Verse 22
भीमसेनो<डपि तद् रक्ष: परिरभ्य महाभुज: । विस्फुरन्तं महाबाहुं विचकर्ष बलादू बली,महाबाहु बलवान् भीमसेनने भी उस विशाल भुजाओंवाले राक्षसको दोनों भुजाओंसे कसकर छातीसे लगा लिया और बलपूर्वक उसे इधर-उधर खींचने लगे। उस समय बकासुर उनके बाहुपाशसे छूटनेके लिये छटपटा रहा था
ಮಹಾಬಾಹುವಾದ ಬಲಿಷ್ಠ ಭೀಮಸೇನನೂ ಆ ವಿಶಾಲಭುಜ ರಾಕ್ಷಸನನ್ನು ಎರಡೂ ಕೈಗಳಿಂದ ಎದೆಗೆ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಅಪಾರಬಲದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಇತ್ತಿಚ್ಚೆತ್ತ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಹೋದನು; ಆಗ ಬಕಾಸುರನು ಆ ಭುಜಬಂಧನದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ತಡಫಡಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.
Verse 23
स कृष्यमाणो भीमेन कर्षमाणश्न पाण्डवम् | समयुज्यत तीव्रेण क्लमेन पुरुषादक:,भीमसेन उस राक्षसको खींचते थे तथा राक्षस भीमसेनको खींच रहा था। इस खींचा- खींचीमें वह नरभक्षी राक्षस बहुत थक गया
ಭೀಮನು ಅವನನ್ನು ಎಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನು, ರಾಕ್ಷಸನೂ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಭೀಮನನ್ನು ಎಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನು; ಆ ಭೀಕರ ಎಳೆತ-ಎಳೆತದ ಕಾಳಗದಲ್ಲಿ ಆ ನರಭಕ್ಷಕ ರಾಕ್ಷಸನು ಬಹಳವಾಗಿ ದಣಿದನು.
Verse 24
तयोरवेंगेन महता पृथिवी समकम्पत । पादपांश्न महाकायांश्वूर्णयामासतुस्तदा,उन दोनोंके महान् वेगसे धरती जोरसे काँपने लगी। उन दोनोंने उस समय बड़े-बड़े वृक्षोंके भी टुकड़े-टुकड़े कर डाले
ಆ ಇಬ್ಬರ ಮಹಾವೇಗದಿಂದ ಭೂಮಿ ಬಲವಾಗಿ ಕಂಪಿಸಿತು; ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವರು ಮಹಾಕಾಯ ಮರಗಳನ್ನೂ ಚೂರುಚೂರಾಗಿ ನುಚ್ಚುನೂರಾಗಿಸಿದರು.
Verse 25
हीयमान तु तद् रक्ष: समीक्ष्य पुरुषादकम् । निष्पिष्य भूमौ जानुभ्यां समाजघ्ने वृकोदर:,उस नरभक्षी राक्षसको कमजोर पड़ते देख भीमसेन उसे पृथ्वीपर पटककर रगड़ने और दोनों घुटनोंसे मारने लगे
ಮಾನವಭಕ್ಷಕನಾದ ಆ ರಾಕ್ಷಸನು ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡ ವೃಕೋದರ (ಭೀಮ)ನು ಅವನನ್ನು ನೆಲಕ್ಕೆ ಕೆಡವಿ, ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ನುಚ್ಚು ನೂರಾಗಿ ಒತ್ತಿ, ಎರಡೂ ಮೊಣಕಾಲುಗಳಿಂದ ಮರುಮರು ಹೊಡೆದನು.
Verse 26
ततो<स्य जानुना पृष्ठठगवपीड्य बलादिव । बाहुना परिजग्राह दक्षिणेन शिरोधराम्,तदनन्तर उन्होंने अपने एक घुटनेसे बल-पूर्वक राक्षसकी पीठ दबाकर दाहिने हाथसे उसकी गर्दन पकड़ ली और बायें हाथसे कमरका लँगोट पकड़कर उस राक्षसको दुहरा मोड़ दिया। उस समय वह बड़ी भयानक आवाज में चीत्कार कर रहा था
ನಂತರ ಅವನು ಮೊಣಕಾಲಿನಿಂದ ಬಲವಾಗಿ ರಾಕ್ಷಸನ ಬೆನ್ನನ್ನು ಒತ್ತಿ, ಬಲಗೈಯಿಂದ ಅವನ ಕತ್ತನ್ನು ಹಿಡಿದನು.
Verse 27
सव्येन च कटीदेशे गृह वाससि पाण्डव: । तद् रक्षो द्विगुणं चक्रे रुवन्तं भैरवं रवम्,तदनन्तर उन्होंने अपने एक घुटनेसे बल-पूर्वक राक्षसकी पीठ दबाकर दाहिने हाथसे उसकी गर्दन पकड़ ली और बायें हाथसे कमरका लँगोट पकड़कर उस राक्षसको दुहरा मोड़ दिया। उस समय वह बड़ी भयानक आवाज में चीत्कार कर रहा था
ಪಾಂಡವನು ಎಡಗೈಯಿಂದ ಅವನ ಕಟಿಭಾಗದ ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಮೊಣಕಾಲಿನಿಂದ ಬೆನ್ನನ್ನು ಒತ್ತಿ, ಬಲಗೈಯಿಂದ ಕತ್ತನ್ನು ಹಿಡಿದನು; ನಂತರ ಅಪಾರ ಬಲದಿಂದ ಆ ರಾಕ್ಷಸನನ್ನು ದ್ವಿಗುಣವಾಗಿ ಮಡಚಿದನು. ಅವನು ಭಯಂಕರ ಗರ್ಜನೆಯೊಂದಿಗೆ ಕಿರುಚತೊಡಗಿದನು.
Verse 28
ततो<स्य रुधिरं वकत्रात् प्रादुरासीद् विशाम्पते | भज्यमानस्य भीमेन तस्य घोरस्य रक्षस:,राजन! भीमसेनके द्वारा उस घोर राक्षसकी जब कमर तोड़ी जा रही थी, उस समय उसके मुखसे (बहुत-सा) खून गिरा
ಓ ಜನಾಧಿಪತೇ! ಭೀಮನು ಆ ಭಯಂಕರ ರಾಕ್ಷಸನನ್ನು ನುಚ್ಚು ನೂರಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವನ ಬಾಯಿಂದ ರಕ್ತವು ಉಕ್ಕಿ ಹೊರಬಂದಿತು.
Verse 162
इति श्रीमहाभारते आदिपर्वणि बकवधपर्वणि बकभीमसेनयुद्धे द्विषष्ट्यधिकशततमो<ध्याय:
ಇಂತೆ ಶ್ರೀಮಹಾಭಾರತದ ಆದಿಪರ್ವದಲ್ಲಿ ಬಕವಧಪರ್ವದೊಳಗಿನ ಬಕ-ಭೀಮಸೇನ ಯುದ್ಧಪ್ರಸಂಗದಲ್ಲಿ ನೂರ ಅರವತ್ತೆರಡನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು.
Frequently Asked Questions
The implicit dharma-tension is between personal absorption in pleasure and the king’s administrative duty: Saṃvaraṇa’s prolonged withdrawal correlates with societal distress, prompting corrective intervention.
Legitimate prosperity is depicted as dependent on disciplined authority: alliances should be sanctioned through proper counsel and rite, and rulership requires sustained presence and responsibility toward the realm.
No explicit phalaśruti formula appears here; the meta-function is genealogical and etiological—explaining Kuru’s origin and reinforcing the narrative logic that order (including rainfall) follows restored righteous governance.