Shloka 52
Vāraṇāvata-prasaṃsā and the Pāṇḍavas’ Departure (वरणावत-प्रशंसा तथा पाण्डव-प्रयाणम्)
न सनातको<5वसीदेत वर्तमान: स्वकर्मसु । इति संचिन्त्य मनसा तं॑ देशं बहुशो भ्रमन्,मैंने मन-ही-मन सोचा, यदि मैं किसी कम गायवाले ब्राह्मणसे गाय माँगता हूँ तो कहीं ऐसा न हो कि वह अपने अग्निहोत्र आदि कर्मोंमें लगा हुआ स्नातक गोदुग्धके बिना कष्टमें पड़ जाय; अतः जिसके पास बहुत-सी गौएँ हों, उसीसे धर्मानुकूल विशुद्ध दान लेनेकी इच्छा रखकर मैंने उस देशमें कई बार भ्रमण किया। गंगानन्दन! एक देशसे दूसरे देशमें घूमनेपर भी मुझे दूध देनेवाली कोई गाय न मिल सकी
na sanātako’vasīdet vartamānaḥ svakarmasu | iti sañcintya manasā taṃ deśaṃ bahuśo bhraman |
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದನು—‘ಸ್ವಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ನಿರತವಾದ ಸ್ನಾತಕನನ್ನು ಸಂಕಟಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಬಾರದು’ ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿ, ನಾನು ಆ ದೇಶವನ್ನು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಸುತ್ತಾಡಿದೆನು; ಬಹು ಗೋವುಗಳಿರುವವನಿಂದಲೇ ಧರ್ಮಾನುಕೂಲವಾದ ಶುದ್ಧ ದಾನವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕೆಂದು—ಅಲ್ಪ ಗೋಸಂಪತ್ತಿರುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಬಳಿ ಗೋವನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ ಅವನು ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರಾದಿ ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಲಿನ ಅಭಾವದಿಂದ ಕಷ್ಟಪಡಬಾರದೆಂದು.
वैशम्पायन उवाच