Shloka 50
Adhyāya 123 — Droṇa’s Pedagogy: Arjuna’s Preeminence, Ekalavya’s Self-Training, and the Bhāsa-Lakṣya Trial
समवेत्य च देवानां गणा: पार्थमपूजयन् । काद्रवेया वैनतेया गन्धर्वाप्सरसस्तथा । प्रजानां पतय: सर्वे सप्त चैव महर्षय:
samavetya ca devānāṁ gaṇāḥ pārtham apūjayan | kādraveyā vainateyā gandharvāpsarasas tathā | prajānāṁ patayaḥ sarve sapta caiva maharṣayaḥ ||
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದರು—ದೇವಗಣಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಸಮಾವೇಶವಾಗಿ ಪಾರ್ಥನನ್ನು (ಅರ್ಜುನನನ್ನು) ಪೂಜಿಸಿ ಸ್ತುತಿಸಿದರು. ಕದ್ರುವಿನ ಪುತ್ರರಾದ ನಾಗರು, ವಿನತೆಯ ಪುತ್ರನಾದ ಗರುಡ, ಗಂಧರ್ವ-ಅಪ್ಸರಸರು, ಎಲ್ಲ ಪ್ರಜಾಪತಿಗಳು ಹಾಗೂ ಸಪ್ತಮಹರ್ಷಿಗಳೂ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದು ಅವನ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸಿದರು।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Excellence aligned with dharma is not merely personal achievement; it becomes a public good that worthy communities—gods, sages, and celestial beings—affirm. The verse models an ethic of honoring merit and righteous conduct, reinforcing social and cosmic order through recognition.
A wide assembly forms: divine hosts, Nāgas, Garuḍa, Gandharvas, Apsarases, Prajāpatis, and the seven great seers. They collectively honor and praise Pārtha (Arjuna), marking a moment of elevated acclaim and auspicious endorsement.