Adhyaya 62

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे ग्रहसंख्यावर्णनं नामैकषष्टितमो ऽध्यायः ऋषय ऊचुः कथं विष्णोः प्रसादाद्वै ध्रुवो बुद्धिमतां वरः मेढीभूतो ग्राहाणां वै वक्तुमर्हसि सांप्रतम्

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಲಿಂಗ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಪೂರ್ವಭಾಗದಲ್ಲಿ ‘ಗ್ರಹಸಂಖ್ಯಾವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ಏಕಷಷ್ಟಿತಮ ಅಧ್ಯಾಯ. ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಈಗ ಹೇಳಿರಿ: ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಬುದ್ಧಿವಂತರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಧ್ರುವನು ಹೇಗೆ ಗ್ರಹಗಳ ಸ್ಥಿರ ಧುರಿ (ಮೇಢಿ) ಯಾದನು?

Verse 2

सूत उवाच एतमर्थं मया पृष्टो नानाशास्त्रविशारदः मार्कण्डेयः पुरा प्राह मह्यं शुश्रूषवे द्विजाः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ದ್ವಿಜ ಋಷಿಗಳೇ! ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ನಾನು ಕೇಳಿದಾಗ, ಅನೇಕ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಂಡಿತ್ಯವಿರುವ ಮಹರ್ಷಿ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ನನಗೆ—ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶ್ರವಣಮಾಡುವವನಿಗೆ—ಇದನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸಿದನು.

Verse 3

मार्कण्डेय उवाच सार्वभौमो महातेजाः सर्वशस्त्रभृतां वरः उत्तानपादो राजा वै पालयामास मेदिनीम्

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದನು—ಉತ್ತಾನಪಾದನೆಂಬ ರಾಜನು ಸಾರ್ವಭೌಮ, ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ, ಶಸ್ತ್ರಧಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು; ಅವನೇ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪಾಲಿಸಿ ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 4

तस्य भार्याद्वयम् अभूत् सुनीतिः सुरुचिस् तथा अग्रजायामभूत्पुत्रः सुनीत्यां तु महायशाः

ಅವನಿಗೆ ಎರಡು ಪತ್ನಿಯರು—ಸು ನೀತಿ ಮತ್ತು ಸುರುಚಿ. ಹಿರಿಯ ರಾಣಿಯಿಂದ ಒಬ್ಬ ಪುತ್ರ ಜನಿಸಿದನು; ಸುನೀತಿಯಿಂದ ಮಹಾಯಶಸ್ವಿಯಾದ ಪುತ್ರನು ಜನಿಸಿದನು.

Verse 5

ध्रुवो नाम महाप्राज्ञः कुलदीपो महामतिः कदाचित् सप्तवर्षे ऽपि पितुरङ्कम् उपाविशत्

ಧ್ರುವನೆಂಬ ಬಾಲಕನು ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ, ಕುಲದೀಪ, ಮಹಾಮತಿಯಾದವನು. ಒಮ್ಮೆ, ಕೇವಲ ಏಳು ವರ್ಷದವನಾಗಿದ್ದರೂ, ತಂದೆಯ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಕೂತನು.

Verse 6

सुरुचिस्तं विनिर्धूय स्वपुत्रं प्रीतिमानसा न्यवेशयत्तं विप्रेन्द्रा ह्य् अङ्कं रूपेण मानिता

ಹೇ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರರೇ! ಸುರುಚಿಯು ಅವನನ್ನು ತಳ್ಳಿಹಾಕಿ, ಪ್ರೀತಿಭರಿತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸಿದಳು; ತನ್ನ ರೂಪಸೌಂದರ್ಯದಿಂದ ಅವಳು ಮಾನಿತಳಾಗಿದ್ದಳು.

Verse 7

अलब्ध्वा स पितुर्धीमान् अङ्कं दुःखितमानसः मातुः समीपमागम्य रुरोद स पुनः पुनः

ಜ್ಞಾನಿಯಾದ ತಂದೆಯ ಅಂಕವನ್ನು ಪಡೆಯದೆ, ದುಃಖದಿಂದ ನೊಂದ ಮನಸ್ಸಿನವನು ತಾಯಿಯ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅತ್ತನು।

Verse 8

रुदन्तं पुत्रमाहेदं माता शोकपरिप्लुता सुरुचिर्दयिता भर्तुस् तस्याः पुत्रो ऽपि तादृशः

ಶೋಕದಿಂದ ತುಂಬಿದ ತಾಯಿ ಅಳುತ್ತಿರುವ ಮಗನಿಗೆ ಹೀಗೆಂದಳು. ಅವಳು ಸುರೂಚಿ, ಗಂಡನಿಗೆ ಪ್ರಿಯಳಾದವಳು—ಅವಳ ಮಗನೂ ಅದೇ ಸ್ವಭಾವದವನು।

Verse 9

मम त्वं मन्दभाग्याया जातः पुत्रो ऽप्यभाग्यवान् किं शोचसि किमर्थं त्वं रोदमानः पुनः पुनः

ನೀನು ನನ್ನ—ಮಂದಭಾಗ್ಯವಂತಿಯಾದ ಸ್ತ್ರೀಯ—ಮಗನಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದೀಯ; ನೀನೂ ದುರ್ದೈವಿಯೇ. ಏಕೆ ಶೋಕಿಸುತ್ತೀಯ? ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅಳುತ್ತೀಯ?

Verse 10

संतप्तहृदयो भूत्वा मम शोकं करिष्यसि स्वस्थस्थानं ध्रुवं पुत्र स्वशक्त्या त्वं समाप्नुयाः

ವೇದನೆಯಿಂದ ಸುಟ್ಟ ಹೃದಯದೊಂದಿಗೆ ನೀನು ನನ್ನ ಶೋಕಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುವೆ. ಆದರೂ ಮಗನೇ, ನಿನ್ನ ಸ್ವಶಕ್ತಿಯಿಂದ ನೀನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಿನ್ನ ಧ್ರುವವಾದ ಸ್ಥಿರಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ.

Verse 11

इत्युक्तः स तु मात्रा वै निर्जगाम तदा वनम् विश्वामित्रं ततो दृष्ट्वा प्रणिपत्य यथाविधि

ತಾಯಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ ಅವನು ಆಗ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು. ನಂತರ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರನ್ನು ಕಂಡು, ವಿಧಿಯಂತೆ ಸಾಷ್ಟಾಂಗ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ ವಂದಿಸಿದನು।

Verse 12

उवाच प्राञ्जलिर्भूत्वा भगवन् वक्तुमर्हसि सर्वेषामुपरिस्थानं केन प्राप्स्यामि सत्तम

ಅಂಜಲಿ ಮಾಡಿ ಅವನು ಹೇಳಿದನು— “ಹೇ ಭಗವನ್, ದಯವಿಟ್ಟು ಹೇಳಿರಿ; ಹೇ ಸತ್ತಮ, ಯಾವ ಉಪಾಯದಿಂದ ನಾನು ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮೇಲಿರುವ ಪರಮ ಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುವೆನು?”

Verse 13

पितुरङ्के समासीनं माता मां सुरुचिर्मुने व्यधूनयत्स तं राजा पिता नोवाच किंचन

ಹೇ ಮುನೇ, ನಾನು ತಂದೆಯ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದಾಗ ನನ್ನ ತಾಯಿ ಸುರುಚಿ ನನ್ನನ್ನು ತಳ್ಳಿಹಾಕಿದಳು; ರಾಜನಾದ ನನ್ನ ತಂದೆ ಅವಳಿಗೆ ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ.

Verse 14

एतस्मात् कारणाद् ब्रह्मंस् त्रस्तो ऽहं मातरं गतः सुनीतिराह मे माता मा कृथाः शोकमुत्तमम्

ಈ ಕಾರಣದಿಂದ, ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ನಾನು ಭಯಗೊಂಡು ತಾಯಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋದೆ. ನನ್ನ ತಾಯಿ ಸುನೀತಿ ಹೇಳಿದಳು— “ಮಗನೇ, ಅತಿಯಾದ ಶೋಕ ಮಾಡಬೇಡ.”

Verse 15

स्वकर्मणा परं स्थानं प्राप्तुमर्हसि पुत्रक तस्या हि वचनं श्रुत्वा स्थानं तव महामुने

“ಮಗನೇ, ನಿನ್ನ ಸ್ವಕರ್ಮದಿಂದಲೇ ನೀನು ಪರಮ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಅರ್ಹನು. ಹೇ ಮಹಾಮುನೇ, ಅವಳ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ ಆ ಪದವು ನಿನಗೆ ನಿಶ್ಚಿತವಾಗುತ್ತದೆ.”

Verse 16

प्राप्तो वनमिदं ब्रह्मन्न् अद्य त्वां दृष्टवान्प्रभो तव प्रसादात् प्राप्स्ये ऽहं स्थानमद्भुतमुत्तमम्

ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಇಂದು ನಾನು ಈ ಅರಣ್ಯವನ್ನು ತಲುಪಿ, ಹೇ ಪ್ರಭೋ, ನಿಮ್ಮ ದರ್ಶನ ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ. ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಸಾದದಿಂದಲೇ ನಾನು ಅದ್ಭುತವಾದ ಉತ್ಕೃಷ್ಟ ಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುವೆನು.

Verse 17

इत्युक्तः स मुनिः श्रीमान् प्रहसन्न् इदम् अब्रवीत् राजपुत्र शृणुष्वेदं स्थानमुत्तममाप्स्यसि

ಇಂತೆ ಉಕ್ತನಾದ ಆ ಶ್ರೀಮಾನ್ ಮುನಿ ಮಂದಹಾಸದಿಂದ ಹೀಗೆಂದನು— “ಓ ರಾಜಪುತ್ರ, ಇದನ್ನು ಕೇಳು; ಇದರಿಂದ ನೀನು ಪರಮೋತ್ತಮ ಧಾಮವನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ.”

Verse 18

आराध्य जगतामीशं केशवं क्लेशनाशनम् दक्षिणाङ्गभवं शंभोर् महादेवस्य धीमतः

ಜಗತಾಮೀಶನಾದ, ಕ್ಲೇಶನಾಶಕ ಕೇಶವನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿ—ಶಂಭುವಿನ ದಕ್ಷಿಣಾಂಗವಾಗಿ ಪ್ರಕಟನಾದವನನ್ನು—ಆ ಧೀಮಂತ ಮಹಾದೇವನು ಅನುಗ್ರಹಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 19

जप नित्यं महाप्राज्ञ सर्वपापविनाशनम् इष्टदं परमं शुद्धं पवित्रममलं परम्

ಓ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ, ಇದನ್ನು ನಿತ್ಯ ಜಪಿಸು; ಇದು ಸರ್ವಪಾಪವಿನಾಶಕ, ಇಷ್ಟಫಲಪ್ರದ, ಪರಮಶುದ್ಧ—ಅತ್ಯಂತ ಪವಿತ್ರ, ಅಮಲ, ಪರಾತ್ಪರ.

Verse 20

ब्रूहि मन्त्रमिमं दिव्यं प्रणवेन समन्वितम् नमो ऽस्तु वासुदेवाय इत्येवं नियतेन्द्रियः

ಪ್ರಣವಸಹಿತ ಈ ದಿವ್ಯಮಂತ್ರವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸು— “ಓಂ ನಮೋऽಸ್ತು ವಾಸುದೇವಾಯ।” ಹೀಗೆ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ ಜಪಿಸು.

Verse 21

ध्यायन्सनातनं विष्णुं जपहोमपरायणः इत्युक्तः प्रणिपत्यैनं विश्वामित्रं महायशाः

ಸನಾತನ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತ, ಜಪ-ಹೋಮಗಳಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣನಾದ ಆ ಮಹಾಯಶಸ್ವಿ—ಇಂತೆ ಹೇಳಿ—ಮಹಾತ್ಮ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿದನು।

Verse 22

प्राङ्मुखो नियतो भूत्वा जजाप प्रीतमानसः शाकमूलफलाहारः संवत्सरमतन्द्रितः

ಪೂರ್ವಮುಖನಾಗಿ, ನಿಯಮಿತನೂ ಆತ್ಮಸಂಯಮಿಯೂ ಆಗಿ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವನು ಜಪ ಮಾಡಿದನು. ಶಾಕ, ಮೂಲ, ಫಲಗಳನ್ನೇ ಆಹಾರವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಒಂದು ವರ್ಷವಿಡೀ ಅಪ್ರಮಾದದಿಂದ ಸಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 23

जजाप मन्त्रमनिशम् अजस्रं स पुनः पुनः वेताला राक्षसा घोराः सिंहाद्याश् च महामृगाः

ಅವನು ಮಂತ್ರವನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ, ವಿರಾಮವಿಲ್ಲದೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಜಪಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಆಗ ಭೀಕರ ವೇತಾಳರು, ರಾಕ್ಷಸರು ಮತ್ತು ಸಿಂಹಾದಿ ಮಹಾಮೃಗಗಳು ಭಯಂಕರ ವಿಘ್ನಗಳಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು; ಆದರೆ ದೃಢ ಮಂತ್ರಸಾಧನೆಯ ಮುಂದೆ ಅವು ಶಕ್ತಿಹೀನವಾದವು.

Verse 24

तमभ्ययुर्महात्मानं बुद्धिमोहाय भीषणाः जपन् स वासुदेवेति न किंचित् प्रत्यपद्यत

ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಲು ಭೀಕರರು ಆ ಮಹಾತ್ಮನ ಮೇಲೆ ಧಾವಿಸಿದರು; ಆದರೆ ಅವನು “ವಾಸುದೇವ” ಎಂದು ಜಪಿಸುತ್ತಾ ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಅಲುಗಲಿಲ್ಲ.

Verse 25

सुनीतिर् अस्य या माता तस्या रूपेण संवृता पिशाचि समनुप्राप्ता रुरोद भृशदुःखिता

ಆಮೇಲೆ ಒಂದು ಪಿಶಾಚಿನಿ ಅವನ ತಾಯಿ ಸುನೀತಿಯ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ತೀವ್ರ ದುಃಖದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲಳಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದು ಜೋರಾಗಿ ಅಳಲಾರಂಭಿಸಿದಳು.

Verse 26

मम त्वमेकः पुत्रो ऽसि किमर्थं क्लिश्यते भवान् मामनाथामपहाय तप आस्थितवानसि

“ನೀನು ನನ್ನ ಏಕೈಕ ಪುತ್ರನು; ಹಾಗಾದರೆ ಏಕೆ ಈ ರೀತಿ ನೀನು ನಿನ್ನನ್ನೇ ಕಷ್ಟಪಡಿಸುತ್ತಿರುವೆ? ನನನ್ನು ಅನಾಥಳಾಗಿ ಬಿಟ್ಟು ನೀನು ತಪಸ್ಸಿಗೆ ಏಕೆ ತೊಡಗಿಕೊಂಡೆ?”

Verse 27

एवमादीनि वाक्यानि भाषमाणां महातपाः अनिरीक्ष्यैव हृष्टात्मा हरेर्नाम जजाप सः

ಅಂತಹ ವಾಕ್ಯಗಳು ಉಚ್ಚರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಆ ಮಹಾತಪಸ್ವಿ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ನೋಡದೆ, ಹರ್ಷಭರಿತ ಹೃದಯದಿಂದ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಹರಿನಾಮ ಜಪಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು।

Verse 28

ततः प्रशेमुः सर्वत्र विघ्नरूपाणि तत्र वै ततो गरुडमारुह्य कालमेघसमद्युतिः

ಆಗ ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ವಿಘ್ನರೂಪವಾದ ಅಡ್ಡಿಗಳು ಶಮನಗೊಂಡವು. ನಂತರ ಕಾಲಮೇಘಸಮಾನ ಕಾಂತಿಯುಳ್ಳ ಭಗವಾನ್ ಗರುಡಾರೂಢನಾಗಿ ಹೊರಟನು।

Verse 29

सर्वदेवैः परिवृतः स्तूयमानो महर्षिभिः आययौ भगवान्विष्णुः ध्रुवान्तिकम् अरातिहा

ಎಲ್ಲ ದೇವರಿಂದ ಪರಿವೃತನಾಗಿ, ಮಹರ್ಷಿಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತ, ಶತ್ರುಹರನಾದ ಭಗವಾನ್ ವಿಷ್ಣು ಧ್ರುವನ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದನು. ಶೈವ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಇದೂ ಪತಿ (ಶಿವ) ಸಂಕಲ್ಪವೇ.

Verse 30

समागतं विलोक्याथ को ऽसावित्येव चिन्तयन् पिबन्निव हृषीकेशं नयनाभ्यां जगत्पतिम्

ಪ್ರಭು ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, “ಇವನು ಯಾರು?” ಎಂದು ಚಿಂತಿಸುತ್ತ, ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಕುಡಿಯುವಂತೆ ಜಗತ್ಪತಿ ಹೃಷೀಕೇಶನನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡಿದನು।

Verse 31

जपन् स वासुदेवेति ध्रुवस्तस्थौ महाद्युतिः शङ्खप्रान्तेन गोविन्दः पस्पर्शास्यं हि तस्य वै

“ವಾಸುದೇವ” ಎಂದು ಜಪಿಸುತ್ತ ಮಹಾದ್ಯುತಿಯುಳ್ಳ ಧ್ರುವನು ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಂತನು. ಆಗ ಗೋವಿಂದನು ಶಂಖದ ಅಗ್ರಭಾಗದಿಂದ ಅವನ ಬಾಯಿಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದನು।

Verse 32

ततः स परमं ज्ञानम् अवाप्य पुरुषोत्तमम् तुष्टाव प्राञ्जलिर्भूत्वा सर्वलोकेश्वरं हरिम्

ಆಮೇಲೆ ಅವನು ಪುರುಷೋತ್ತಮನ ಪರಮ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆದು, ಅಂಜಲಿ ಬಿಗಿದು, ಸರ್ವಲೋಕೇಶ್ವರನಾದ ಹರಿಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು।

Verse 33

प्रसीद देवदेवेश शङ्खचक्रगदाधर लोकात्मन् वेदगुह्यात्मन् त्वां प्रपन्नो ऽस्मि केशव

ಪ್ರಸನ್ನನಾಗು, ಓ ದೇವದೇವೇಶ! ಶಂಖ-ಚಕ್ರ-ಗದಾಧರ; ಓ ಲೋಕಾತ್ಮನ್, ವೇದದ ಗುಹ್ಯಸಾರಸ್ವರೂಪ! ಓ ಕೇಶವ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಶರಣಾಗಿದ್ದೇನೆ।

Verse 34

न विदुस्त्वां महात्मानं सनकाद्या महर्षयः तत्कथं त्वामहं विद्यां नमस्ते भुवनेश्वर

ಓ ಮಹಾತ್ಮನೇ! ಸನಕಾದಿ ಮಹರ್ಷಿಗಳೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ತಿಳಿಯರು; ಹಾಗಾದರೆ ನಾನು ಹೇಗೆ ತಿಳಿಯಲಿ? ಓ ಭುವನೇಶ್ವರ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 35

तमाह प्रहसन्विष्णुर् एहि वत्स ध्रुवो भवान् स्थानं ध्रुवं समासाद्य ज्योतिषाम् अग्रभुग् भव

ಆಗ ವಿಷ್ಣು ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು—“ಬಾ ವತ್ಸ! ನೀನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಧ್ರುವನಾಗುವೆ. ಧ್ರುವಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆದು, ಜ್ಯೋತಿಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಅಗ್ರಗಣ್ಯನಾಗು.”

Verse 36

मात्रा त्वं सहितस्तत्र ज्योतिषां स्थानमाप्नुहि मत्स्थानमेतत्परमं ध्रुवं नित्यं सुशोभनम्

ನಿನ್ನ ತಾಯಿಯೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಜ್ಯೋತಿಷ್ಯರ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆಯು. ಇದು ನನ್ನದೇ ಪರಮ ಧಾಮ—ಧ್ರುವ, ನಿತ್ಯ, ಅತ್ಯಂತ ಶೋಭನ.

Verse 37

तपसाराध्य देवेशं पुरा लब्धं हि शङ्करात् वासुदेवेति यो नित्यं प्रणवेन समन्वितम्

ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ದೇವೇಶ್ವರನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿ, ಅವನು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಶಂಕರನಿಂದ ಪ್ರಣವ (ಓಂ) ಸಂಯುಕ್ತವಾದ “ವಾಸುದೇವ” ಎಂಬ ನಿತ್ಯಜಪ್ಯ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಪಡೆದನು।

Verse 38

नमस्कारसमायुक्तं भगवच्छब्दसंयुतम् जपेदेवं हि यो विद्वान् ध्रुवं स्थानं प्रपद्यते

ನಮಸ್ಕಾರಸಹಿತವಾಗಿ ಮತ್ತು “ಭಗವಾನ್” ಎಂಬ ಶಬ್ದಸಂಯುಕ್ತವಾಗಿ ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಜಪ ಮಾಡುವ ವಿದ್ಯಾವಂತನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಧ್ರುವ—ಅಚಲ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 39

ततो देवाः सगन्धर्वाः सिद्धाश् च परमर्षयः मात्रा सह ध्रुवं सर्वे तस्मिन् स्थाने न्यवेशयन्

ನಂತರ ದೇವರುಗಳು ಗಂಧರ್ವರೊಡನೆ, ಸಿದ್ಧರು ಮತ್ತು ಪರಮರ್ಷಿಗಳು—ಎಲ್ಲರೂ ಧ್ರುವನನ್ನು ಅವನ ತಾಯಿಯೊಡನೆ ಆ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲೇ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದರು।

Verse 40

विष्णोराज्ञां पुरस्कृत्य ज्योतिषां स्थानमाप्तवान् एवं ध्रुवो महातेजा द्वादशाक्षरविद्यया

ವಿಷ್ಣುವಿನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಮುಂಚೆ ಇಟ್ಟು ಗೌರವಿಸಿ ಧ್ರುವನು ಜ್ಯೋತಿಷ್ಯಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆದನು; ಹೀಗೆ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ಧ್ರುವನು ದ್ವಾದಶಾಕ್ಷರ ವಿದ್ಯೆಯಿಂದ ಆ ಪದವನ್ನು ತಲುಪಿದನು।

Verse 41

अवाप महतीं सिद्धिम् एतत्ते कथितं मया

ಅವನು ಮಹಾಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದನು; ಇದನ್ನು ನಾನು ನಿನಗೆ ಹೇಳಿದೆನು।

Verse 42

सूत उवाच तस्माद्यो वासुदेवाय प्रणामं कुरुते नरः स याति ध्रुवसालोक्यं ध्रुवत्वं तस्य तत्तथा

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಆದ್ದರಿಂದ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ವಾಸುದೇವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುವ ಮನುಷ್ಯನು ಧ್ರುವಲೋಕದ ಸಾಲೋಕ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಅವನಿಗೆ ಧ್ರುವತ್ವ—ಅಚಲ ಸ್ಥೈರ್ಯ—ಲಭಿಸುತ್ತದೆ; ಅವನಿಗೆ ಅದು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಹಾಗೆಯೇ.