Adhyaya 34

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे ऋषिवाक्यं नाम त्रयस्त्रिंशो ऽध्यायः श्रीभगवानुवाच एतद्वः सम्प्रवक्ष्यामि कथा सर्वस्वमद्य वै अग्निर्ह्यहं सोमकर्ता सोमश्चाग्निमुपाश्रितः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಲಿಂಗಮಹಾಪುರಾಣದ ಪೂರ್ವಭಾಗದಲ್ಲಿ “ಋಷಿವಾಕ್ಯ” ಎಂಬ ಮೂವತ್ತಮೂರನೇ ಅಧ್ಯಾಯ. ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು— “ಇಂದು ನಾನು ನಿಮಗೆ ಈ ಕಥೆಯನ್ನು, ಉಪದೇಶದ ಸಾರಸ್ವರೂಪವನ್ನು, ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೇಳುವೆನು. ನಾನು ಅಗ್ಗ್ನಿ, ಸೋಮದ ಕರ್ತನು; ಸೋಮವೂ ಅಗ್ಗ್ನಿಯನ್ನೇ ಆಶ್ರಯಿಸಿದೆ।”

Verse 2

कृतमेतद्वहत्यग्निर् भूयो लोकसमाश्रयात् असकृत्त्वग्निना दग्धं जगत् स्थावरजङ्गमम्

ಆ ಕಾರ್ಯ ನೆರವೇರಿದ ಬಳಿಕ ಅಗ್ಗ್ನಿ ಮತ್ತೆ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಜ್ವಲಿಸುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು ಅದೇ ಅಗ್ಗ್ನಿಯಿಂದ ಪುನಃಪುನಃ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತು—ಸ್ಥಾವರ ಹಾಗೂ ಜಂಗಮ—ದಗ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 3

भस्मसाद्विहितं सर्वं पवित्रमिदमुत्तमम् भस्मना वीर्यमास्थाय भूतानि परिषिञ्चति

ಭಸ್ಮಸ್ಥಿತಿಯಾಗಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಸಂಸ್ಕೃತವಾದ ಇದು ಎಲ್ಲವೂ ಪರಮ ಪವಿತ್ರವೂ ಶ್ರೇಷ್ಠವೂ. ಭಸ್ಮದ ವೀರ್ಯವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಸಾಧಕನು ಸಮಸ್ತ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಛಿಟಿಕಿಸಿ/ಲೇಪಿಸಿ ಪಾವನಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 4

अग्निकार्यं च यः कृत्वा करिष्यति त्रियायुषम् भस्मना मम वीर्येण मुच्यते सर्वकिल्बिषैः

ಯಾರು ಅಗ್ನಿಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ ನಂತರ ತ್ರಿಯಾಯುಷ್ ಅವಧಿಯ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ನನ್ನ ದಿವ್ಯವೀರ್ಯಯುಕ್ತ ಭಸ್ಮದಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ಕಿಲ್ಬಿಷಗಳಿಂದ (ಪಾಪಗಳಿಂದ) ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 5

भासत इत्येव यद्भस्म शुभं भावयते च यत् भक्षणात् सर्वपापानां भस्मेति परिकीर्तितम्

‘ಭಾಸತೇ’ ಅಂದರೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಶುಭವಾಗಿ ಭಾವಿಸಲ್ಪಡುವುದು—ಅದೇ ‘ಭಸ್ಮ’. ಹಾಗೆಯೇ ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಿ (ದಹಿಸಿ) ಬಿಡುವುದರಿಂದ ಅದನ್ನು ‘ಭಸ್ಮ’ ಎಂದು ಕೀರ್ತಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 6

ऊष्मपाः पितरो ज्ञेया देवा वै सोमसंभवाः अग्नीषोमात्मकं सर्वं जगत्स्थावरजङ्गमम्

ಪಿತೃಗಳನ್ನು ‘ಊಷ್ಮಪಾಃ’—ಉಷ್ಣವನ್ನು ಪಾನಮಾಡುವವರು—ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ದೇವರುಗಳು ನಿಜಕ್ಕೂ ಸೋಮಸಂಭವರು. ಸ್ಥಾವರ-ಜಂಗಮসহ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತು ಅಗ್ನಿ-ಸೋಮಾತ್ಮಕವಾಗಿದೆ.

Verse 7

अहमग्निर्महातेजाः सोमश्चैषा महांबिका अहमग्निश् च सोमश् च प्रकृत्या पुरुषः स्वयम्

ನಾನು ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ ಅಗ್ನಿ; ಈ ಮಹಾಂಬಿಕೆ ಸೋಮ. ನಾನು ಅಗ್ನಿಯೂ ಸೋಮವೂ ಎರಡೂ ನಾನೇ; ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ನಾನು ಸ್ವಯಂ ಪುರುಷ (ಪರಮ ಚೈತನ್ಯ) ಆಗಿದ್ದೇನೆ.

Verse 8

तस्माद्भस्म महाभागा मद्वीर्यमिति चोच्यते स्ववीर्यं वपुषा चैव धारयामीति वै स्थितिः

ಆದುದರಿಂದ, ಓ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತರೇ, ಈ ಭಸ್ಮವನ್ನು ‘ನನ್ನ ವೀರ್ಯ (ಶಕ್ತಿ)’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಸ್ಥಿರಸತ್ಯವೇನೆಂದರೆ—ನಾನು ನನ್ನದೇ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನನ್ನ ದೇಹದಲ್ಲೇ ಧರಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 9

तदाप्रभृति लोकेषु रक्षार्थमशुभेषु च भस्मना क्रियते रक्षा सूतिकानां गृहेषु च

ಆ ಸಮಯದಿಂದ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ರಕ್ಷಣಾರ್ಥವೂ ಅಶುಭ ಪ್ರಭಾವಗಳ ನಿವಾರಣಾರ್ಥವೂ ಭಸ್ಮದಿಂದ ರಕ್ಷಾಕ್ರಿಯೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ; ಪ್ರಸೂತೆಯರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಭಸ್ಮದಿಂದ ರಕ್ಷಾವಿಧಿ ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 10

भस्मस्नानविशुद्धात्मा जितक्रोधो जितेन्द्रियः मत्समीपं समागम्य न भूयो विनिवर्तते

ಭಸ್ಮಸ್ನಾನದಿಂದ ಅಂತರಾತ್ಮ ಶುದ್ಧನಾಗಿ, ಕ್ರೋಧವನ್ನು ಜಯಿಸಿ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡವನು—ನನ್ನ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಬಂದು ಮತ್ತೆ ಹಿಂದಿರುಗುವುದಿಲ್ಲ; ಪುನಃ ಬಂಧನಕ್ಕೆ ಬೀಳುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 11

व्रतं पाशुपतं योगं कापिलं चैव निर्मितम् पूर्वं पाशुपतं ह्येतन् निर्मितं तदनुत्तमम्

ಅವರು ಪಾಶುಪತ ವ್ರತವನ್ನೂ ಕಾಪಿಲ ಯೋಗವನ್ನೂ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು. ನಿಜಕ್ಕೂ ಈ ಪಾಶುಪತ ಶಿಸ್ತು ಮೊದಲು ಸ್ಥಾಪಿತವಾಯಿತು; ಇದೇ ಅನುತ್ತಮ ಮಾರ್ಗ—ಪಶುವನ್ನು ಪಾಶದಿಂದ ಬಿಡಿಸಿ ಪಶುಪತಿಯಾದ ಪ್ರಭುವಿನ ಬಳಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುವುದು.

Verse 12

शेषाश्चाश्रमिणः सर्वे पश्चात्सृष्टाः स्वयंभुवा सृष्टिरेषा मया सृष्टा लज्जामोहभयात्मिका

ನಂತರ ಉಳಿದ ಎಲ್ಲಾ ಆಶ್ರಮಧರ್ಮಿಗಳು ಸ್ವಯಂಭೂ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಯಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು. ನಾನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ ಈ ಸೃಷ್ಟಿ ಲಜ್ಜೆ, ಮೋಹ, ಭಯ ಸ್ವಭಾವದ್ದಾಗಿದೆ—ಪಾಶದ ಅಧೀನದಲ್ಲಿರುವ ಪಶುಭಾವದ ಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟದ್ದು.

Verse 13

नग्ना एव हि जायन्ते देवता मुनयस् तथा ये चान्ये मानवा लोके सर्वे जायन्त्यवाससः

ದೇವತೆಗಳೂ ಮುನಿಗಳೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಗ್ನವಾಗಿಯೇ ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಾರೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಈ ಲೋಕದ ಇತರ ಎಲ್ಲಾ ಮಾನವರೂ—ಎಲ್ಲರೂ ವಸ್ತ್ರವಿಲ್ಲದೆ ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 14

इन्द्रियैरजितैर्नग्नो दुकूलेनापि संवृतः तैरेव संवृतैर्गुप्तो न वस्त्रं कारणं स्मृतम्

ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಜಯಿಸಲ್ಪಡದವನು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ವಸ್ತ್ರದಿಂದ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡರೂ (ನಿಜವಾಗಿ) ನಗ್ನನೇ. ಆದರೆ ಆ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನೇ ನಿಯಂತ್ರಿಸುವವನು ರಕ್ಷಿತನು; ಲಜ್ಜೆ-ಶುದ್ಧಿಗೆ ಕಾರಣ ವಸ್ತ್ರವಲ್ಲ ಎಂದು ಸ್ಮೃತವಾಗಿದೆ।

Verse 15

क्षमा धृतिरहिंसा च वैराग्यं चैव सर्वशः तुल्यौ मानावमानौ च तदावरणमुत्तमम्

ಕ್ಷಮೆ, ಧೃತಿ (ಸ್ಥೈರ್ಯ), ಅಹಿಂಸೆ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲೆಡೆ ವೈರಾಗ್ಯ—ಹಾಗೂ ಮಾನ-ಅಪಮಾನಗಳನ್ನು ಸಮವಾಗಿ ನೋಡುವುದು: ಇದೇ ಸಾಧಕನಿಗೆ ಪರಮೋತ್ತಮ ಆವರಣ (ರಕ್ಷಾಕವಚ)ವಾಗಿದೆ।

Verse 16

भस्मस्नानेन दिग्धाङ्गो ध्यायते मनसा भवम् यद्यकार्यसहस्राणि कृत्वा यः स्नाति भस्मना

ಭಸ್ಮಸ್ನಾನದಿಂದ ದೇಹಕ್ಕೆ ಭಸ್ಮ ಲೇಪಿಸಿ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಭವ (ಶಿವ)ನ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ಸಾವಿರಾರು ಅಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದವನೂ, ಭಸ್ಮದಿಂದ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೆ ಶುದ್ಧನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 17

तत्सर्वं दहते भस्म यथाग्निस्तेजसा वनम् तस्माद् यत्नपरो भूत्वा त्रिकालमपि यः सदा

ಅದು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಭಸ್ಮಮಾಡುತ್ತದೆ; ಅಗ್ನಿ ತನ್ನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಕಾಡನ್ನು ದಹಿಸುವಂತೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಯತ್ನಪರನಾಗಿ, ಸದಾ ತ್ರಿಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ (ಈ ಆಚರಣೆಯನ್ನು) ಮಾಡುವವನು…

Verse 18

भस्मना कुरुते स्नानं गाणपत्यं स गच्छति समाहृत्य क्रतून् सर्वान् गृहीत्वा व्रतमुत्तमम्

ಪವಿತ್ರ ಭಸ್ಮದಿಂದ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವವನು ಶಿವಗಣಗಳ ಸ್ಥಿತಿ (ಗಾಣಪತ್ಯ) ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಎಲ್ಲ ಯಜ್ಞಫಲಗಳನ್ನು ಸಮಾಹರಿಸಿದಂತೆ, ಉತ್ತಮ ವ್ರತವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಶೈವಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಪತಿ-ಶಿವನ ಕಡೆಗೆ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 19

ध्यायन्ति ये महादेवं लीलासद्भावभाविताः उत्तरेणार्यपन्थानं ते ऽमृतत्वमवाप्नुयुः

ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುವವರು, ಅವನ ದಿವ್ಯ ಲೀಲೆಯ ಸತ್ಸ್ಭಾವದಿಂದ ಅಂತರಂಗ ಭಾವಿತರಾದವರು, ಉತ್ತರದ ಆರ್ಯಪಂಥವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದರೆ—ಅವರು ಅಮೃತತ್ವ, ಅಂದರೆ ಮೋಕ್ಷ, ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 20

दक्षिणेन च पन्थानं ये श्मशानानि भेजिरे अणिमा गरिमा चैव लघिमा प्राप्तिरेव च

ದಕ್ಷಿಣ ಪಂಥವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಶ್ಮಶಾನಗಳನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದವರು ಯೋಗಸಿದ್ಧಿಗಳನ್ನು ಪಡೆದರು—ಅಣಿಮಾ, ಗರಿಮಾ, ಲಘಿಮಾ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಪ್ತಿ.

Verse 21

इच्छा कामावसायित्वं तथा प्राकाम्यमेव च ईक्षणेन च पन्थानं ये श्मशानानि भेजिरे अणिमा गरिमा चैव लघिमा प्राप्तिरेव च

ಅವರು ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿಯ ಅಧಿಪತ್ಯ, ಕಾಮಾವಸಾಯಿತ್ವ (ಸಂಕಲ್ಪದ ಅಚ್ಯುತ ಸಿದ್ಧಿ) ಹಾಗೂ ಪ್ರಾಕಾಮ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದರು. ಕೇವಲ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲೇ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ನಿರ್ಣಯಿಸಿ ಶ್ಮಶಾನಗಳಲ್ಲಿ ನಿರ್ಬಾಧವಾಗಿ ಸಂಚರಿಸಿದರು. ಜೊತೆಗೆ ಅಣಿಮಾ, ಗರಿಮಾ, ಲಘಿಮಾ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಪ್ತಿ ಎಂಬ ಯೋಗಸಿದ್ಧಿಗಳೂ ದೊರಕಿದವು.

Verse 22

इन्द्रादयस् तथा देवाः कामिकव्रतमास्थिताः ऐश्वर्यं परमं प्राप्य सर्वे प्रथिततेजसः

ಇಂದ್ರಾದಿ ದೇವರುಗಳು ಕಾಮಿಕ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಿ ಪರಮ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದರು; ಪತಿ-ಶಿವನ ಕೃಪೆಯಿಂದ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾದರು.

Verse 23

व्यपगतमदमोहमुक्तरागस् तमोरजोदोषविवर्जितस्वभावः परिभवमिदमुत्तमं विदित्वा पशुपतियोगपरो भवेत्सदैव

ಮದಮೋಹಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ರಾಗರಹಿತನಾಗಿ, ತಮೋ-ರಜೋ ದೋಷವಿಲ್ಲದ ಸ್ವಭಾವದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ—ಲೌಕಿಕ ಮಾನದ ಈ ಪರಮ ತಿರಸ್ಕಾರವನ್ನು ತಿಳಿದು ಸದಾ ಪಾಶುಪತಯೋಗದಲ್ಲಿ ಪರನಾಗಿರಬೇಕು।

Verse 24

इमं पाशुपतं ध्यायन् सर्वपापप्रणाशनम् यः पठेच्च शुचिर्भूत्वा श्रद्दधानो जितेन्द्रियः

ಈ ಪಾಶುಪತ (ಉಪದೇಶ)ವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾ—ಸರ್ವಪಾಪನಾಶಕವಾದುದನ್ನು—ಶುದ್ಧನಾಗಿ, ಶ್ರದ್ಧಾವಂತನಾಗಿ, ಇಂದ್ರಿಯಜಯಿಯಾಗಿ ಯಾರು ಪಠಿಸುತ್ತಾರೋ।

Verse 25

सर्वपापविशुद्धात्मा रुद्रलोकं स गच्छति ते सर्वे मुनयः श्रुत्वा वसिष्ठाद्या द्विजोत्तमाः

ಸರ್ವಪಾಪಗಳಿಂದ ವಿಶುದ್ಧವಾದ ಅಂತರಾತ್ಮನಿರುವವನು ರುದ್ರಲೋಕವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ। ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ವಸಿಷ್ಠಾದಿ ಎಲ್ಲಾ ಮುನಿಗಳು—ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರು—(ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅಂಗೀಕರಿಸಿದರು)।

Verse 26

भस्मपाण्डुरदिग्धाङ्गा बभूवुर्विगतस्पृहाः रुद्रलोकाय कल्पान्ते संस्थिताः शिवतेजसा

ಭಸ್ಮಲೇಪದಿಂದ ಅವರ ಅಂಗಗಳು ಪಾಂಡುರವರ್ಣವಾದವು; ಅವರು ಸ್ಪೃಹಾರಹಿತರಾದರು। ಕಲ್ಪಾಂತದಲ್ಲಿ ಶಿವತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಸ್ಥಿರಗೊಂಡು ರುದ್ರಲೋಕಕ್ಕೆ ಸಂಸ್ಥಿತರಾದರು।

Verse 27

तस्मान्न निन्द्याः पूज्याश्च विकृता मलिना अपि रूपान्विताश् च विप्रेन्द्राः सदा योगीन्द्रशङ्कया

ಆದ್ದರಿಂದ ವಿಪ್ರಶ್ರೇಷ್ಠರನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ನಿಂದಿಸಬಾರದು; ಅವರು ವಿಕೃತರಾಗಿರಲಿ, ಮಲಿನರಾಗಿರಲಿ, ರೂಪವಂತರಾಗಿರಲಿ—ಯೋಗೀಂದ್ರರ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಮನಗಂಡು ಭಕ್ತಿಭರಿತ ಭಯಭಾವದಿಂದ ಸದಾ ಪೂಜ್ಯರೆಂದು ಗೌರವಿಸಬೇಕು।

Verse 28

बहुना किं प्रलापेन भवभक्ता द्विजोत्तमाः संपूज्याः सर्वयत्नेन शिववन्नात्र संशयः

ಬಹಳ ಪ್ರಲಾಪದಿಂದ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ, ಭವ (ಶಿವ)ಭಕ್ತರನ್ನು ಸರ್ವಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು—ಶಿವನಂತೆ; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 29

मलिनाश्चैव विप्रेन्द्रा भवभक्ता दृढव्रताः दधीचस्तु यथा देवदेवं जित्वा व्यवस्थितः

ಹೇ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರ, ಅವರು ಹೊರಗೆ ಧೂಳಿನಿಂದ ಮಲಿನರಾಗಿಯೂ ಕಠೋರ ತಪಸ್ವಿಗಳಾಗಿಯೂ ಕಂಡರೂ, ಭವ (ಶಿವ)ಭಕ್ತರು, ದೃಢವ್ರತಿಗಳು—ದಧೀಚಿ ದೇವದೇವನನ್ನು ಜಯಿಸಿ ತನ್ನ ಸಂಕಲ್ಪದಲ್ಲಿ ಅಚಲವಾಗಿ ನಿಂತಂತೆ।

Verse 30

नारायणं तथा लोके रुद्रभक्त्या न संशयः तस्मात्सर्वप्रयत्नेन भस्मदिग्धतनूरुहाः

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಾರಾಯಣನೂ ರುದ್ರಭಕ್ತನೇ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಸರ್ವಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಶಿವಚಿಹ್ನಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ದೇಹವೂ ರೋಮಗಳೂ ಭಸ್ಮದಿಂದ ಲೇಪಿತವಾಗಿರಲಿ।

Verse 31

जटिनो मुण्डिनश्चैव नग्ना नानाप्रकारिणः संपूज्याः शिववन्नित्यं मनसा कर्मणा गिरा

ಜಟಾಧಾರಿಗಳು, ಮುಂಡಿತರು, ನಗ್ನರು—ನಾನಾ ವಿಧದ ತ್ಯಾಗಿಗಳು—ಅವರನ್ನು ನಿತ್ಯವೂ ಶಿವನಂತೆ ಪೂಜಿಸಬೇಕು: ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಕರ್ಮದಿಂದ, ವಾಣಿಯಿಂದ।