Adhyaya 19

Verse 1

सूत उवाच अथोवाच महादेवः प्रीतो ऽहं सुरसत्तमौ पश्यतां मां महादेवं भयं सर्वं विमुच्यताम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಆಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾದ ಮಹಾದೇವನು ನುಡಿದನು—“ಹೇ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ನಾನು ಸಂತುಷ್ಟನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನನ್ನು—ಮಹಾದೇವನನ್ನು—ದರ್ಶಿಸಿರಿ; ಸಮಸ್ತ ಭಯವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬಿಡಿರಿ.”

Verse 2

युवां प्रसूतौ गात्राभ्यां मम पूर्वं महाबलौ अयं मे दक्षिणे पार्श्वे ब्रह्मा लोकपितामहः

ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ ಮಹಾಬಲಿಗಳು ನನ್ನದೇ ಅಂಗಗಳಿಂದ ಪೂರ್ವದಲ್ಲೇ ಉತ್ಪನ್ನರಾದಿರಿ. ಮತ್ತು ಇದು ನನ್ನ ಬಲ ಪಾರ್ಶ್ವದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮ—ಲೋಕಗಳ ಪಿತಾಮಹ—ವಿರಾಜಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 3

वामे पार्श्वे च मे विष्णुर् विश्वात्मा हृदयोद्भवः प्रीतो ऽहं युवयोः सम्यग् वरं दद्मि यथेप्सितम्

ನನ್ನ ಎಡ ಪಾರ್ಶ್ವದಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣು ಇದ್ದಾನೆ—ವಿಶ್ವಾತ್ಮ, ಹೃದಯದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದವನು. ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಮೇಲೂ ನಾನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಪ್ರಸನ್ನನು; ನೀವು ಬಯಸಿದ ವರವನ್ನು ನೀಡುತ್ತೇನೆ.

Verse 4

एवमुक्त्वा तु तं विष्णुं कराभ्यां परमेश्वरः पस्पर्श सुभगाभ्यां तु कृपया तु कृपानिधिः

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಪರಮೇಶ್ವರನು—ಕೃಪಾನಿಧಿ—ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ತನ್ನ ಶುಭವಾದ ಎರಡೂ ಕೈಗಳಿಂದ ಕೃಪೆಯಿಂದ ಮೃದುವಾಗಿ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದನು.

Verse 5

ततः प्रहृष्टमनसा प्रणिपत्य महेश्वरम् प्राह नारायणो नाथं लिङ्गस्थं लिङ्गवर्जितम्

ನಂತರ ಹರ್ಷಿತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನಾರಾಯಣನು ಮಹೇಶ್ವರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಆ ನಾಥನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—ಲಿಂಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದರೂ ತತ್ತ್ವತಃ ಲಿಂಗವರ್ಜಿತನಾದ ಪರಮ ತತ್ತ್ವಸ್ವರೂಪನು.

Verse 6

यदि प्रीतिः समुत्पन्ना यदि देयो वरश् च नौ भक्तिर्भवतु नौ नित्यं त्वयि चाव्यभिचारिणी

ನಿಜವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿ ಉದ್ಭವಿಸಿದ್ದರೆ ಮತ್ತು ನಮಗೆ ವರ ನೀಡಬೇಕಾದರೆ, ಇದೇ ವರವಾಗಲಿ—ನಿನ್ನಲ್ಲೇ ನಮ್ಮ ನಿತ್ಯ, ಅಚಲ, ಅವ್ಯಭಿಚಾರಿಣೀ ಭಕ್ತಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರಲಿ।

Verse 7

देवः प्रदत्तवान् देवाः स्वात्मन्यव्यभिचारिणीम् ब्रह्मणे विष्णवे चैव श्रद्धां शीतांशुभूषणः

ಚಂದ್ರಭೂಷಣನಾದ ದೇವ (ಶಿವ) ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ತನ್ನ ಸ್ವಸ್ವರೂಪದಲ್ಲೇ ಅವ್ಯಭಿಚಾರಿಣೀ ಶ್ರದ್ಧೆಯನ್ನು ನೀಡಿದನು; ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೂ ವಿಷ್ಣುವಿಗೂ ಅದೇ ಸ್ಥಿರ ಶ್ರದ್ಧೆಯನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿದನು।

Verse 8

जानुभ्यामवनीं गत्वा पुनर्नारायणः स्वयम् प्रणिपत्य च विश्वेशं प्राह मन्दतरं वशी

ಮತ್ತೆ ನಾರಾಯಣನು ಸ್ವತಃ ಮೊಣಕಾಲುಗಳ ಮೇಲೆ ಭೂಮಿಗೆ ಇಳಿದು, ವಿಶ್ವೇಶ್ವರನಿಗೆ ಸಾಷ್ಟಾಂಗ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ವಶನಾಗಿ ಇನ್ನೂ ಮೃದು ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು।

Verse 9

आवयोर्देवदेवेश विवादमतिशोभनम् इहागतो भवान् यस्माद् विवादशमनाय नौ

ಹೇ ದೇವದೇವೇಶ! ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಅತ್ಯಂತ ಶೋಭನವಾದರೂ ತೀವ್ರವಾದ ವಿವಾದ ಉಂಟಾಗಿದೆ; ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವೆ—ನಮ್ಮ ವಿವಾದವನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸಲು।

Verse 10

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा पुनः प्राह हरो हरिम् प्रणिपत्य स्थितं मूर्ध्ना कृताञ्जलिपुटं स्मयन्

ಅವನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ಹರ (ಶಿವ) ಮತ್ತೆ ಹರಿಯನ್ನು (ವಿಷ್ಣು) ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದರು. ಹರಿ ತಲೆ ಬಾಗಿಸಿ, ಅಂಜಲಿ ಬದ್ಧಹಸ್ತನಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದನು; ಶಿವನು ನಗುತ್ತಾ ಅವನಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 11

श्रीमहादेव उवाच प्रलयस्थितिसर्गाणां कर्ता त्वं धरणीपते वत्स वत्स हरे विष्णो पालयैतच्चराचरम्

ಶ್ರೀಮಹಾದೇವನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಧರಣೀಪತೇ, ಪ್ರಿಯ ವತ್ಸಾ! ಹೇ ಹರಿ ವಿಷ್ಣೋ! ಪ್ರಳಯ, ಸ್ಥಿತಿ, ಸೃಷ್ಟಿ ಎಂಬ ತ್ರಯದಲ್ಲಿ ಕರ್ತನಾಗಿ ನೀನೇ ನಿಯುಕ್ತನು; ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಸಮಸ್ತ ಚರಾಚರ ಜಗತ್ತನ್ನು ಪಾಲಿಸು।

Verse 12

त्रिधा भिन्नो ह्यहं विष्णो ब्रह्मविष्णुभवाख्यया सर्गरक्षालयगुणैर् निष्कलः परमेश्वरः

ಹೇ ವಿಷ್ಣೋ! ಸೃಷ್ಟಿ, ಪಾಲನೆ, ಲಯ ಎಂಬ ಗುಣಗಳ ಪ್ರಕಾರ ನನ್ನನ್ನೇ ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು, ಭವ ಎಂದು ತ್ರಿವಿಧವಾಗಿ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ತತ್ತ್ವತಃ ನಾನು ನಿಷ್ಕಲ ಪರಮೇಶ್ವರ, ಎಲ್ಲ ಮಿತಿಗಳಿಗೂ ಅತೀತನು।

Verse 13

संमोहं त्यज भो विष्णो पालयैनं पितामहम् पाद्मे भविष्यति सुतः कल्पे तव पितामहः

ಹೇ ವಿಷ್ಣೋ! ಈ ಮೋಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸು; ಈ ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಪಾಲಿಸು. ಪದ್ಮಕಲ್ಪದಲ್ಲಿ ಅವನು ಮತ್ತೆ ನಿನ್ನ ಪುತ್ರನಾಗುವನು, ಅದೇ ಕಲ್ಪಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಪಿತಾಮಹನಾಗಿಯೂ ಇರುವನು।

Verse 14

तदा द्रक्ष्यसि मां चैवं सो ऽपि द्रक्ष्यति पद्मजः एवमुक्त्वा स भगवांस् तत्रैवान्तरधीयत

ಅప్పుడు ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಇದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ದರ್ಶಿಸುವೆ; ಪದ್ಮಜ (ಬ್ರಹ್ಮ)ನೂ ನನ್ನನ್ನು ದರ್ಶಿಸುವನು. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಆ ಭಗವಾನ್ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅಂತರ್ಧಾನನಾದನು।

Verse 15

तदाप्रभृति लोकेषु लिङ्गार्चा सुप्रतिष्ठिता लिङ्गवेदी महादेवी लिङ्गं साक्षान्महेश्वरः

ಆ ಸಮಯದಿಂದ ಲೋಕಗಳೆಲ್ಲೆಡೆ ಲಿಂಗಾರ್ಚನೆ ಸುಪ್ರತಿಷ್ಠಿತವಾಯಿತು. ಲಿಂಗವೇದಿ ಸ್ವತಃ ಮಹಾದೇವಿ; ಲಿಂಗವು ಸాక్షಾತ್ ಮಹೇಶ್ವರನ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಸ್ವರೂಪ।

Verse 16

लयनाल्लिङ्गमित्युक्तं तत्रैव निखिलं सुराः यस्तु लैङ्गं पठेन्नित्यम् आख्यानं लिङ्गसन्निधौ

ಲಯಸ್ಥಾನವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಇದನ್ನು ‘ಲಿಂಗ’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ಅಲ್ಲಿ ಸಮಸ್ತ ದೇವತೆಗಳು ನೆಲೆಸಿದ್ದಾರೆ. ಲಿಂಗಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯ ಈ ಲಿಂಗಸಂಬಂಧಿ ಪವಿತ್ರಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ಪಠಿಸುವ ಭಕ್ತನು ಶಿವಕೃಪೆಗೆ ಪಾತ್ರನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 17

स याति शिवतां विप्रो नात्र कार्या विचारणा

ಆ ವಿಪ್ರನು ಶಿವತ್ವವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವೂ ವಿಚಾರಣೆಯೂ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ।