Adhyaya 105
Devas Praise Śiva; Gaṇeśa Manifests as Vighneśvara and Receives the Primacy of Worship
ಸೂತನು ವರ್ಣಿಸುವುದು—ದೇವತೆಗಳು ಪಿನಾಕಧಾರಿ ಮಹೇಶ್ವರ ಶಿವನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದಾಗ, ಶಿವನು ಕರುಣಾದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಆಶೀರ್ವದಿಸಿ ವರ ನೀಡುತ್ತಾನೆ. ತಮ್ಮ ಕಾರ್ಯರಕ್ಷಣೆಗೆ, ದೇವದ್ರೋಹಿಗಳು ಹಾಗೂ ಯಜ್ಞಾದಿ ಪವಿತ್ರ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಭಂಗಪಡಿಸುವವರಿಗೆ ಅಡ್ಡಿ ಉಂಟಾಗಲಿ ಎಂದು ದೇವರುಗಳು ಬೇಡುತ್ತಾರೆ. ಆಗ ಶಿವನು ಗಣೇಶ್ವರ/ವಿನಾಯಕ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ; ದೇವಗಣಗಳು ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿ ಗಜಮುಖ, ಆಯುಧಧಾರಿ, ಶುಭಲಕ್ಷಣಸಂಪನ್ನ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾರೆ. ತೇಜಸ್ವಿ ಬಾಲರೂಪ ಗಣೇಶನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾಗಿ, ಶಿವ ಮತ್ತು ಅಂಬಿಕಾ ಅವನನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಶಿವನು ಅವನಿಗೆ ವಿಶ್ವಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ—ಅಧರ್ಮಕರ್ಮಗಳಿಗೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ದೋಷಯುಕ್ತ ಯಜ್ಞಗಳಿಗೆ, ಅಯುಕ್ತ ಬೋಧನೆ-ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕೆ, ಧರ್ಮಚ್ಯುತರ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ ವಿಘ್ನ ಉಂಟುಮಾಡುವುದು; ಎಲ್ಲ ವಯಸ್ಸಿನ ಭಕ್ತರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವುದು. ಈ ಅಧ್ಯಾಯವು ವಿಘ್ನಗಳ ಮೇಲೆ ಗಣೇಶನ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಅಧಿಕಾರವನ್ನೂ, ಮೊದಲ ಪೂಜೆಯ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯವನ್ನೂ ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತದೆ: ಅವನ ಪೂಜೆ ಇಲ್ಲದೆ ಶ್ರೌತ, ಸ್ಮಾರ್ತ, ಲೌಕಿಕ ಕರ್ಮಗಳು ವಿಫಲ; ಪೂಜೆಯಿಂದ ಸಿದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಗೌರವ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಮುಂದಿನ ಶೈವ ವಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾದ ಪೂರ್ವಾಂಗಗಳಿಂದ ಧರ್ಮ ರಕ್ಷಿತವಾದಾಗಲೇ ಲಿಂಗಪೂಜೆ ಫಲಪ್ರದವೆಂದು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ।
Shlokas
Verse 1
इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे देवस्तुतिर्नाम चतुरधिकशततमो ऽध्यायः सूत उवाच यदा स्थिताः सुरेश्वराः प्रणम्य चैवमीश्वरम् तदांबिकापतिर् भवः पिनाकधृङ् महेश्वरः
ಇಂತೆ ಶ್ರೀಲಿಂಗಮಹಾಪುರಾಣದ ಪೂರ್ವಭಾಗದಲ್ಲಿ ‘ದೇವಸ್ತುತಿ’ ಎಂಬ ನೂರೈದನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯ. ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ದೇವೇಶ್ವರರು ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಈಶ್ವರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ನಿಂತಿದ್ದಾಗ, ಅಂಬಿಕಾಪತಿ, ಪಿನಾಕಧಾರಿ ಮಹೇಶ್ವರ ಭವ—ಪಾಶಗಳನ್ನು ಛೇದಿಸುವ ಪರಮ ಪತಿ—ಅವರ ಮುಂದೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು।
Verse 2
ददौ निरीक्षणं क्षणाद् भवः स तान्सुरोत्तमान् प्रणेमुरादराद्धरं सुरा मुदार्द्रलोचनाः
ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲೇ ಭವನು ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದೇವರ ಮೇಲೆ ಅನುಗ್ರಹದ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಹರಿಸಿದನು. ಆಗ ಹರ್ಷಾಶ್ರುಗಳಿಂದ ತೇವವಾದ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ ದೇವರುಗಳು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಧರಿಸುವ ಹರನಿಗೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರು।
Verse 3
भवः सुधामृतोपमैर् निरीक्षणैर्निरीक्षणात् तदाह भद्रमस्तु वः सुरेश्वरान् महेश्वरः
ನಂತರ ಭವ (ಶಿವ) ಅಮೃತಸुधೆಯಂತಿರುವ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಅವರನ್ನು ನೋಡಿ ದೇವೇಶ್ವರರಿಗೆ ಹೇಳಿದರು—“ನಿಮಗೆ ಮಂಗಳವಾಗಲಿ.” ಎಂದು ಮಹೇಶ್ವರನು ನುಡಿದನು।
Verse 4
वरार्थमीश वीक्ष्यते सुरा गृहं गतास्त्विमे प्रणम्य चाह वाक्पतिः पतिं निरीक्ष्य निर्भयः
ಈಶನು ವರ ನೀಡಲು ತೊಡಗಿದ್ದಾನೆಂದು ಕಂಡು ದೇವರುಗಳು ಅವನ ನಿವಾಸಕ್ಕೆ ಹೋದರು. ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಪಾಶವಿಮೋಚಕನಾದ ಪತಿಯನ್ನು ನಿರ್ಭಯವಾಗಿ ನೋಡಿ ವಾಕ್ಪತಿ (ಬೃಹಸ್ಪತಿ) ಮಾತನಾಡಿದನು।
Verse 5
सुरेतरादिभिः सदा ह्य् अविघ्नमर्थितो भवान् समस्तकर्मसिद्धये सुरापकारकारिभिः
ಹೇ ಪತೇ! ದೇವರುಗಳೂ ಇತರ ಜೀವಿಗಳೂ ಸದಾ ಅವಿಘ್ನಗತಿ ಮತ್ತು ಸಮಸ್ತ ಕಾರ್ಯಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಾರೆ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ದೇವರಿಗೆ ಅಪಕಾರ ಮಾಡುವವರು ಹಾನಿ ಮಾಡುವಾಗ. ನಿನ್ನ ಕೃಪೆಯಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳು ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತವೆ।
Verse 6
ततः प्रसीदताद् भवान् सुविघ्नकर्मकारणम् सुरापकारकारिणाम् इहैष एव नो वरः
ಆದುದರಿಂದ ಪ್ರಭುವೇ, ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗು. ನಮ್ಮ ವರ ಇದೊಂದೇ—ನಿರ್ವಿಘ್ನ ಶುಭಕರ್ಮಗಳಿಗೆ ಕಾರಣನಾಗು, ದೇವರಿಗೆ ಅಪಕಾರ ಮಾಡುವವರನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸು. ಪತಿಯಾಗಿ ವಿಘ್ನವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಪಾಶವನ್ನು ಶಿಥಿಲಗೊಳಿಸು, ಪಶುಗಳು ಸಮ್ಯಕ್ ಪೂಜೆ ಮತ್ತು ಸಿದ್ಧಿಯ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವಂತೆ ಮಾಡು.
Verse 7
ततस्तदा निशम्य वै पिनाकधृक् सुरेश्वरः गणेश्वरं सुरेश्वरं वपुर्दधार सः शिवः
ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ಆಗ ಪಿನಾಕಧಾರಿ, ದೇವೇಶ್ವರ ಶಿವನು ಗಣೇಶ್ವರನಾಗಿ—ಗಣಗಳ ಅಧಿಪತಿ, ದೇವಾಧಿದೇವ—ಎಂಬ ದೇಹರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು.
Verse 8
गणेश्वराश् च तुष्टुवुः सुरेश्वरा महेश्वरम् समस्तलोकसंभवं भवार्त्तिहारिणं शुभम्
ಆಗ ಗಣಗಳ ಅಧಿಪತಿಗಳೂ ದೇವಗಳ ಅಧಿಪತಿಗಳೂ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು—ಸಮಸ್ತ ಲೋಕಗಳ ಉದ್ಭವಕಾರಣ, ಶುಭಸ್ವರೂಪ, ಭವವ್ಯಥೆಯನ್ನು ಹರಿಸುವವನು।
Verse 9
इभाननाश्रितं वरं त्रिशूलपाशधारिणम् समस्तलोकसंभवं गजाननं तदांबिका
ಆಗ ಅಂಬಿಕೆ ಗಜಾನನನನ್ನು ಆವಾಹಿಸಿದಳು—ಇಭಾನನ ಗಣಗಳಿಂದ ಸೇವಿತ, ಶ್ರೇಷ್ಠ, ತ್ರಿಶೂಲ ಮತ್ತು ಪಾಶ ಧರಿಸಿದವನು, ಸಮಸ್ತ ಲೋಕಗಳ ಉದ್ಭವಕಾರಣ।
Verse 10
ददुः पुष्पवर्षं हि सिद्धा मुनीन्द्रास् तथा खेचरा देवसंघास्तदानीम् तदा तुष्टुवुश्चैकदन्तं सुरेशाः प्रणेमुर्गणेशं महेशं वितन्द्राः
ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧರು, ಮುನೀಂದ್ರರು ಹಾಗೂ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವ ದೇವಸಂಘಗಳು ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿದರು. ನಂತರ ದೇವೇಶ್ವರರು ಏಕದಂತನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ, ಆಲಸ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ಗಣೇಶನಿಗೂ ಮಹೇಶನಿಗೂ—ಪರಮ ಪತಿಗೂ—ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿದರು.
Verse 11
तदा तयोर्विनिर्गतः सुभैरवः स मूर्तिमान् स्थितो ननर्त बालकः समस्तमङ्गलालयः
ಆಗ ಆ ಇಬ್ಬರಿಂದ ಮೂರ್ತಿಮಂತನಾದ ಸುಭೈರವನು ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿದನು. ಬಾಲಕರೂಪದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ನೃತ್ಯಮಾಡಿದನು; ಸಮಸ್ತ ಮಂಗಳಗಳ ಆಲಯವೇ ಎಂಬಂತೆ।
Verse 12
विचित्रवस्त्रभूषणैर् अलंकृतो गजाननः महेश्वरस्य पुत्रको ऽभिवन्द्य तातम् अम्बिकाम्
ವಿಚಿತ್ರ ವಸ್ತ್ರಾಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನಾದ ಗಜಾನನ—ಮಹೇಶ್ವರನ ಪುತ್ರ—ತಂದೆ ಶಂಕರನಿಗೂ ಅಂಬಿಕೆಗೋ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದನು।
Verse 13
जातमात्रं सुतं दृष्ट्वा चकार भगवान्भवः गजाननाय कृत्यांस्तु सर्वान्सर्वेश्वरः स्वयम्
ಇಷ್ಟೇ ಜನಿಸಿದ ಪುತ್ರನನ್ನು ನೋಡಿ ಭಗವಾನ್ ಭವ—ಸರ್ವೇಶ್ವರ—ಗಜಾನನನಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಎಲ್ಲಾ ಧಾರ್ಮಿಕ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನೂ ವಿಧಿಗಳನ್ನೂ ಸ್ವತಃ ನಿಯೋಜಿಸಿದನು।
Verse 14
आदाय च कराभ्यां च सुसुखाभ्यां भवः स्वयम् आलिङ्ग्याघ्राय मूर्धानं महादेवो जगद्गुरुः
ಆಮೇಲೆ ಭವನು ಸ್ವತಃ ತನ್ನ ಅತ್ಯಂತ ಮೃದು ಎರಡೂ ಕೈಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡನು. ಜಗದ್ಗುರು ಮಹಾದೇವನು ಆಲಿಂಗಿಸಿ, ಶಿರಸ್ಸನ್ನು ಮುದ್ದಿಟ್ಟು/ಘ್ರಾಣಿಸಿ ಆತ್ಮೀಯ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ನೀಡಿದನು।
Verse 15
तवावतारो दैत्यानां विनाशाय ममात्मज देवानामुपकारार्थं द्विजानां ब्रह्मवादिनाम्
ಓ ನನ್ನ ಆತ್ಮಜನೇ, ನಿನ್ನ ಅವತಾರ ದೈತ್ಯರ ವಿನಾಶಾರ್ಥ; ದೇವರ ಉಪಕಾರಾರ್ಥ, ಹಾಗೆಯೇ ಬ್ರಹ್ಮವಾದಿಗಳಾದ ದ್ವಿಜರ ರಕ್ಷಣೆ-ಸಹಾಯಾರ್ಥವಾಗಿದೆ।
Verse 16
यज्ञश् च दक्षिणाहीनः कृतो येन महीतले तस्य धर्मस्य विघ्नं च कुरु स्वर्गपथे स्थितः
ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ದಕ್ಷಿಣೆಯಿಲ್ಲದೆ ಯಜ್ಞ ಮಾಡಿದವನು ಯಾರು ಇದ್ದಾನೋ, ಸ್ವರ್ಗಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದ ನೀನು ಅವನ ಧರ್ಮಫಲಕ್ಕೆ ವಿಘ್ನ ಮಾಡು।
Verse 17
अध्यापनं चाध्ययनं व्याख्यानं कर्म एव च यो ऽन्यायतः करोत्यस्मिन् तस्य प्राणान्सदा हर
ಈ ಪವಿತ್ರ ಧರ್ಮಶಾಸನದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿ ಬೋಧನೆ, ಅಧ್ಯಯನ, ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ಅಥವಾ ಕರ್ಮಾಚರಣೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಅವನ ಪ್ರಾಣಗಳನ್ನು ಸದಾ ಹರಿ।
Verse 18
वर्णाच्च्युतानां नारीणां नराणां नरपुङ्गव स्वधर्मरहितानां च प्राणानपहर प्रभो
ಹೇ ಪ್ರಭು, ನರಪುಂಗವ! ತಮ್ಮ ವರ್ಣಾಶ್ರಮದಿಂದ ಚ್ಯುತರಾಗಿ ಸ್ವಧರ್ಮರಹಿತರಾದ ಸ್ತ್ರೀಪುರುಷರ ಪ್ರಾಣಗಳನ್ನು ಅಪಹರಿಸು।
Verse 19
याः स्त्रियस्त्वां सदा कालं पुरुषाश् च विनायक यजन्ति तासां तेषां च त्वत्साम्यं दातुमर्हसि
ಹೇ ವಿನಾಯಕ! ಸದಾ ನಿನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವ ಸ್ತ್ರೀಪುರುಷರಿಗೆ, ನಿನ್ನ ಕೃಪೆಯಿಂದ ನಿನ್ನ ಸಮಾನವಾದ ಶುಭಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸು।
Verse 20
त्वं भक्तान् सर्वयत्नेन रक्ष बालगणेश्वर यौवनस्थांश् च वृद्धांश् च इहामुत्र च पूजितः
ಹೇ ಬಾಲಗಣೇಶ್ವರ! ನಿನ್ನ ಭಕ್ತರನ್ನು ಸರ್ವಯತ್ನದಿಂದ ರಕ್ಷಿಸು—ಯೌವನಸ್ಥರನ್ನೂ ವೃದ್ಧರನ್ನೂ; ಇಹಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪೂಜಿತನಾಗಿ।
Verse 21
जगत्त्रये ऽत्र सर्वत्र त्वं हि विघ्नगणेश्वरः संपूज्यो वन्दनीयश् च भविष्यसि न संशयः
ಈ ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲೆಲ್ಲೆಡೆ ನೀನೇ ವಿಘ್ನಗಣೇಶ್ವರನು. ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ನೀನು ಸಮ್ಯಕ್ ಪೂಜ್ಯನೂ ವಂದನೀಯನೂ ಆಗುವೆ.
Verse 22
मां च नारायणं वापि ब्रह्माणम् अपि पुत्रक यजन्ति यज्ञैर्वा विप्रैर् अग्रे पूज्यो भविष्यसि
ಮಗನೇ! ಅವರು ನನ್ನನ್ನಾಗಲಿ, ನಾರಾಯಣನನ್ನಾಗಲಿ, ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನಾಗಲಿ—ವಿಪ್ರರಿಂದ ನಡೆಯುವ ಯಜ್ಞಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದರೂ, ನೀನೇ ಅಗ್ರಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಪೂಜ್ಯನಾಗುವೆ.
Verse 23
त्वाम् अनभ्यर्च्य कल्याणं श्रौतं स्मार्तं च लौकिकम् कुरुते तस्य कल्याणम् अकल्याणं भविष्यति
ಹೇ ಕಲ್ಯಾಣಸ್ವರೂಪನೇ! ನಿನ್ನನ್ನು ಪೂರ್ವವಾಗಿ ಅರ್ಚಿಸದೆ ಯಾರು ಶ್ರೌತ, ಸ್ಮಾರ್ತ ಅಥವಾ ಲೌಕಿಕ ಶುಭಕರ್ಮವನ್ನು ಮಾಡಿದರೂ, ಅವನಿಗೆ ಆ ‘ಶುಭ’ವೂ ಅಶುಭವಾಗುತ್ತದೆ.
Verse 24
ब्राह्मणैः क्षत्रियैर्वैश्यैः शूद्रैश्चैव गजानन सम्पूज्य सर्वसिद्ध्यर्थं भक्ष्यभोज्यादिभिः शुभैः
ಹೇ ಗಜಾನನ! ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಕ್ಷತ್ರಿಯರು, ವೈಶ್ಯರು, ಶೂದ್ರರು—ಎಲ್ಲರೂ ಶುಭ ಭಕ್ಷ್ಯ-ಭೋಜ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ಪೂಜಿಸಿದರೆ ಸರ್ವಸಿದ್ಧಿಗಳು ಲಭಿಸುತ್ತವೆ.
Verse 25
त्वां गन्धपुष्पधूपाद्यैर् अनभ्यर्च्य जगत्त्रये देवैरपि तथान्यैश् च लब्धव्यं नास्ति कुत्रचित्
ಗಂಧ, ಪುಷ್ಪ, ಧೂಪಾದಿಗಳಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಅರ್ಚಿಸದೆ ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಯೂ—ದೇವರಿಗೂ ಇತರರಿಗೂ—ನಿನ್ನನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
Verse 26
अभ्यर्चयन्ति ये लोका मानवास्तु विनायकम् ते चार्चनीयाः शक्राद्यैर् भविष्यन्ति न संशयः
ವಿನಾಯಕನನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅರ್ಚಿಸುವ ಮಾನವರು, ಇಂದ್ರಾದಿ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಪೂಜ್ಯರಾಗುತ್ತಾರೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।
Verse 27
अजं हरिं च मां वापि शक्रमन्यान्सुरानपि विघ्नैर् बाधयसि त्वां चेन् नार्चयन्ति फलार्थिनः
ನೀನು ಅಜ (ಬ್ರಹ್ಮ), ಹರಿ (ವಿಷ್ಣು), ನನನ್ನು (ಶಿವ), ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ) ಮತ್ತು ಇತರ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ವಿಘ್ನಗಳಿಂದ ತಡೆಯುವೆ ಎಂದರೆ, ಫಲಾಪೇಕ್ಷಿಗಳು ನಿನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವುದಿಲ್ಲ।
Verse 28
ससर्ज च तदा विघ्नगणं गणपतिः प्रभुः गणैः सार्धं नमस्कृत्वाप्य् अतिष्ठत्तस्य चाग्रतः
ಆಗ ಪ್ರಭು ಗಣಪತಿ ವಿಘ್ನಗಣವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು; ತನ್ನ ಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಅವನ ಮುಂದೆ ಸಿದ್ಧನಾಗಿ ನಿಂತನು।
Verse 29
तदा प्रभृति लोके ऽस्मिन् पूजयन्ति गणेश्वरम् दैत्यानां धर्मविघ्नं च चकारासौ गणेश्वरः
ಆ ಸಮಯದಿಂದ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಜನರು ಗಣೇಶ್ವರನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ; ಮತ್ತು ಆ ಗಣೇಶ್ವರನೇ ದೈತ್ಯರ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ವಿಘ್ನವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವವನಾದನು।
Verse 30
एतद्वः कथितं सर्वं स्कन्दाग्रजसमुद्भवम् यः पठेच्छृणुयाद्वापि श्रावयेद्वा सुखीभवेत्
ಸ್ಕಂದನ ಅಗ್ರಜನ ಉದ್ಭವವಿಷಯವಾದ ಈ ಎಲ್ಲವನ್ನು ನಿಮಗೆ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಯಾರು ಇದನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಾರೋ, ಕೇಳುತ್ತಾರೋ ಅಥವಾ ಕೇಳಿಸಿಸುತ್ತಾರೋ ಅವರು ಸುಖಿಯಾಗುತ್ತಾರೆ।
Frequently Asked Questions
Śiva grants Gaṇeśa ādyapūjā (primacy of worship) so that all śrauta, smārta, and worldly undertakings become ritually ‘unblocked’ and dharmically aligned; without honoring Vināyaka first, actions tend toward akalyāṇa (inauspicious outcome).
He is commissioned to place vighnas upon adharma—such as yajñas performed improperly (e.g., lacking due dakṣiṇā), unjust or illegitimate teaching/learning/practice, and those who abandon svadharma—while safeguarding sincere devotees.
It teaches that divine grace operates through ritual order: protecting yajña, śāstra, and svadharma preserves cosmic harmony, and Gaṇeśa’s governance of vighnas ensures that devotion produces stable, dharmic, and spiritually fruitful outcomes.