Śrāddha-vidhi for Pitṛs: Invitations, Purity, Offerings, and Conduct
तस्मान्निमन्त्रितः श्राद्धे नियतात्मा भवेद् द्विजः / अक्रोधनः शौचपरः कर्ता चैव जितेन्द्रियः
tasmānnimantritaḥ śrāddhe niyatātmā bhaved dvijaḥ / akrodhanaḥ śaucaparaḥ kartā caiva jitendriyaḥ
ಆದ್ದರಿಂದ ಶ್ರಾದ್ಧಕ್ಕೆ ಆಹ್ವಾನಿತ ದ್ವಿಜನು ನಿಯತಾತ್ಮನಾಗಿರಬೇಕು—ಕ್ರೋಧರಹಿತ, ಶೌಚಪರ, ವಿಧಿಕುಶಲ ಮತ್ತು ಇಂದ್ರಿಯಜಯಿ।
Sūta (narrating Purāṇic instruction on Śrāddha-dharma as taught in the Kurma Purana)
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: vira
It does so indirectly: by insisting on niyatātmā (disciplined mind) and jitendriya (sense-mastery), it implies that clarity for dharma arises when the inner self is governed rather than driven by anger and sense-impulse.
The verse emphasizes practical yama-like restraints—akrodha (non-anger), śauca (purity), and indriya-jaya (sense-control). These are foundational disciplines that align ritual action with inner yogic steadiness.
This specific verse is primarily dharma-śāstric (Śrāddha conduct) and does not explicitly mention Śiva–Viṣṇu unity; its synthesis is implicit in the Purāṇa’s broader teaching that inner purity and restraint are universal prerequisites for sacred rites across Shaiva-Vaishnava practice.