
Jayā-devāḥ Mantraśarīratvaṃ, Vairāgya, and Brahmā’s Śāpa (The Jayas’ Refusal of Progeny)
ಈ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಸೂತವರ್ಣಿತ ಪ್ರಸಂಗದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ‘ಜಯ’ ಎಂಬ ದೇವವರ್ಗವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಾನೆ; ಅವರು ‘ಮಂತ್ರಶರೀರಿಗಳು’ ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟು ಪ್ರಜಾಸೃಷ್ಟಿಗಾಗಿ ನಿಯೋಜಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ದರ್ಶ, ಪೌರ್ಣಮಾಸ, ಬೃಹತ್ಸಾಮನ್, ರಥಂತರ, ಚಿತಿ/ಸುಚಿತಿ, ಆಕೂತಿ/ಕೂತಿ, ವಿಜ್ಞಾತ/ವಿಜ್ಞಾತಾ, ಮನಾ ಮತ್ತು ದ್ವಾದಶವಾಗಿ ಯಜ್ಞ—ಇತ್ಯಾದಿ ಹೆಸರುಗಳ ಕ್ರಮವು ಅವರು ಯಜ್ಞ-ವೇದಿಕ ರಚನೆಗಳ ಜೀವಂತ ರೂಪವೆಂದು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಕರ್ಮಫಲಗಳ ಕ್ಷಯಬಂಧ ಮತ್ತು ಜನ್ಮಪರಂಪರೆಯ ಭಾರವನ್ನು ಚಿಂತಿಸಿ ಜಯರು ವೈರಾಗ್ಯ ಪಡೆದು ಅರ್ಥ-ಧರ್ಮ-ಕಾಮಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಅಜನ್ಮಾ ಹಾಗೂ ಪರಮಜ್ಞಾನವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸುತ್ತಾರೆ. ಬ್ರಹ್ಮನು ಇದನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತವ್ಯದ ನಿರಾಕರಣೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಗರ್ಹಿಸಿ, ಏಳು ಬಾರಿ ‘ಆವೃತ್ತಿ’ (ಪುನರಾಗಮನ) ಅನುಭವಿಸುವ ಶಾಪ ನೀಡುತ್ತಾನೆ. ಜಯರು ಕ್ಷಮೆ ಯಾಚಿಸಿದಾಗ, ಬ್ರಹ್ಮನು—ಸರ್ವ ಜೀವಿಗಳು ತನ್ನ ನಿಯಮದಲ್ಲಿ ಶುಭಾಶುಭ ಫಲಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೃತ್ತಿ-ನಿವೃತ್ತಿಗಳ ನಡುವಿನ ತಣಿವು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಾನೆ.
Verse 1
इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यभागे तृतीय उपोद्धातपादे स्वयंभूत्रैगुण्यस्वरूपवर्णनं नाम तृतीयो ऽध्यायः सूत उवाच ब्रह्मणा वै मुखात्सृष्टा जया देवाः प्रजेप्सया / सर्वे मन्त्रशरीरास्ते स्मृता मन्वन्तरेष्विह
ಇಂತೆ ಶ್ರೀಬ್ರಹ್ಮಾಂಡ ಮಹಾಪುರಾಣದ ವಾಯುಪ್ರೋಕ್ತ ಮಧ್ಯಭಾಗದ ತೃತೀಯ ಉಪೋದ್ದಾತಪಾದದಲ್ಲಿ ‘ಸ್ವಯಂಭೂನ ತ್ರಿಗುಣಸ್ವರೂಪ ವರ್ಣನೆ’ ಎಂಬ ತೃತೀಯ ಅಧ್ಯಾಯ. ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು— ಪ್ರಜೆಯನ್ನು ಬಯಸಿದ ಬ್ರಹ್ಮನ ಮುಖದಿಂದ ‘ಜಯಾ’ ಎಂಬ ದೇವರುಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಯಾದರು. ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಮಂತ್ರಶರೀರಧಾರಿಗಳೆಂದು ಸ್ಮೃತರಾಗಿದ್ದು, ಇಲ್ಲಿ ಮನ್ವಂತರಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.
Verse 2
दर्शश्च पौर्णमासश्च बृहत्साम रथन्तरम् / चितिश्च सुचितिश्चैव ह्याकूतिः कूतिरेव च
ದರ್ಶ ಮತ್ತು ಪೌರ್ಣಮಾಸ, ಬೃಹತ್ಸಾಮ ಮತ್ತು ರಥಂತರ; ಚಿತಿ ಮತ್ತು ಸುಚಿತಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಆಕೂತಿ ಮತ್ತು ಕೂತಿ ಕೂಡ.
Verse 3
विज्ञातश्चैव विज्ञाता मना यज्ञश्च द्वादशः / दाराग्निहोत्रसंबन्धं वितत्य यजतेति च
ವಿಜ್ಞಾತ ಮತ್ತು ವಿಜ್ಞಾತಾ, ಮನಾ ಮತ್ತು ದ್ವಾದಶನಾದ ‘ಯಜ್ಞ’; ಹಾಗೆಯೇ ದಾರಾ (ಪತ್ನಿ) ಮತ್ತು ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರದ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಿ ಅವನು ಯಜನೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ ಎಂದೂ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.
Verse 4
एवमुक्त्वा तु तान्ब्रह्मा तत्रैवान्तरधात्प्रभुः / ततस्ते नाभ्यनन्दन्त तद्वाक्यं परमेष्ठिनः
ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಪ್ರಭುವಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಅಲ್ಲೀಯೇ ಅಂತರಧಾನನಾದನು. ನಂತರ ಅವರು ಪರಮೇಷ್ಠಿಯ ಆ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅಂಗೀಕರಿಸಲಿಲ್ಲ.
Verse 5
संन्यस्येह च कर्माणि वासनाः कर्मजाश्च वै / यमेष्वंवावन्तिष्ठन्ते दोषं दृष्ट्वा तु कर्मसु
ಇಲ್ಲಿ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಸಂನ್ಯಾಸ ಮಾಡಿ, ಕರ್ಮಜನ್ಯ ವಾಸನೆಗಳನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿದರು; ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ದೋಷ ಕಂಡು ಯಮ-ನಿಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾದರು.
Verse 6
क्षयाति शययुक्तं च ते दृष्ट्वा कर्मणां फलम् / जुगुप्संतः प्रसूतिं च निःसत्त्वा निर्ममाभवन्
ಕರ್ಮಗಳ ಫಲವು ಕ್ಷಯ ಮತ್ತು ಅತಿಶಯದಿಂದ ಯುಕ್ತವೆಂದು ಕಂಡು, ಜನನಪ್ರವಾಹವನ್ನು ಜುಗುಪ್ಸಿಸಿ ಅವರು ನಿರಾಸಕ್ತರು, ನಿರ್ಮಮರಾದರು.
Verse 7
अजन्म काङ्क्षमाणास्ते निर्मुक्ता दोषदर्शिनः / अर्थं धर्मं च कामं च हित्वा ते वै व्यवस्थिताः
ಅಜನ್ಮವನ್ನು ಬಯಸುವ, ದೋಷವನ್ನು ಕಾಣುವ ಮತ್ತು ಮುಕ್ತರಾದ ಅವರು; ಅರ್ಥ, ಧರ್ಮ, ಕಾಮಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಸ್ಥಿರರಾದರು.
Verse 8
परमं ज्ञानमास्थाय तत्संक्षिप्य सुसंस्थिताः / तेषां तु तमभिप्रायं ज्ञात्वा ब्रह्मा तु कोपितः
ಪರಮ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸಿ ಅವರು ಸುಸ್ಥಿರರಾದರು; ಅವರ ಆ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ತಿಳಿದು ಬ್ರಹ್ಮನು ಕೋಪಗೊಂಡನು.
Verse 9
तानब्रवीत्ततो ब्रह्मा निरुत्साहान्सुरानथ / प्रजार्थमिह यूयं वै मया सृष्टाः स्थ नान्यथा
ಆಮೇಲೆ ಬ್ರಹ್ಮನು ಆ ನಿರುತ್ಸಾಹ ದೇವರಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—‘ಪ್ರಜೆಯ ಹಿತಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಮಾತ್ರ ನೀವು ನನ್ನಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟವರು; ಬೇರೆಲ್ಲ.’
Verse 10
प्रसूयध्वं यजध्वं चेत्युक्तवानस्मि वः पुरा / यस्माद्वाक्यमनादृत्य मम वैराग्यमास्थिताः
ನಾನು ಹಿಂದೆ ನಿಮಗೆ ‘ಸಂತಾನವನ್ನು ಉತ್ಪನ್ನಮಾಡಿ, ಯಜ್ಞವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಅವಗಣಿಸಿ ನೀವು ವೈರಾಗ್ಯವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದ್ದೀರಿ.
Verse 11
जुगुप्समानाः स्वं जन्म संततिं नाभ्यनन्दत / कर्मणां न कृतो ऽभ्यासो ह्यमृतत्वाभिकाङ्क्षया
ತಮ್ಮ ಜನ್ಮವನ್ನೂ ಸಂತತಿಯನ್ನುೂ ಅಸಹ್ಯಪಟ್ಟು ಅವರು ಸಂತೋಷಪಡಲಿಲ್ಲ. ಅಮೃತತ್ವವನ್ನು ಬಯಸಿದರೂ ಕರ್ಮಗಳ ಅಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಮಾಡಲಿಲ್ಲ.
Verse 12
तस्माद्यूयमिहावृत्तिं सप्तकृत्वो ह्यवाप्स्यथ / ते शप्ता ब्रह्मणा देवा जयास्तं वै प्रसादयन्
ಆದ್ದರಿಂದ ನೀವು ಇಲ್ಲಿ ಏಳು ಬಾರಿ ಆವೃತ್ತಿ, ಅಂದರೆ ಪುನರ್ಜನ್ಮ, ಪಡೆಯುವಿರಿ. ಬ್ರಹ್ಮನ ಶಾಪಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದ ‘ಜಯ’ ದೇವರುಗಳು ಅವನನ್ನು ಪ್ರಸನ್ನಗೊಳಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದರು.
Verse 13
क्षमास्माकं महादेव यदज्ञानात्मकं प्रभो / प्रणतान्वै सानुनयं ब्रह्मा तानब्रवीत्पुनः
ಹೇ ಮಹಾದೇವ, ಪ್ರಭು! ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ನಾವು ಮಾಡಿದುದನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸು. ಪ್ರಣತರೂ ವಿನೀತರೂ ಆದ ಅವರಿಗೆ ಬ್ರಹ್ಮನು ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿದನು.
Verse 14
लोके ऽप्यथानुभुञ्जीत कः स्वातन्त्र्यमिहार्हति / मयागतं तु सर्वं हि कथमच्छन्दतो मम
ಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಅನುಭವವು ಹಾಗೆಯೇ; ಇಲ್ಲಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕೆ ಯಾರು ಅರ್ಹರು? ಎಲ್ಲವೂ ನನ್ನಿಂದಲೇ ಬಂದಿದೆ; ಹಾಗಾದರೆ ನನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಿಲ್ಲದೆ ಅದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ?
Verse 15
प्रतिपत्स्यन्ति भूतानि शुभं वा यदि वोत्तरम् / लोके यदपि किञ्चिद्वैशं वा शं वा व्यवस्थितम्
ಭೂತಗಳು ಶುಭವೋ ಅಶುಭವೋ—ಯಾವ ಫಲವಿದೆಯೋ ಅದನ್ನೇ ಪಡೆಯುತ್ತವೆ; ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮಂಗಳವೋ ಅಮಂಗಳವೋ ಏನು ಸ್ಥಿರವಿದೆಯೋ ಅದೇ ನಡೆಯುತ್ತದೆ।
Verse 16
बुद्ध्यात्मना मया व्याप्तं को मां लोके ऽतिवर्त्तयेत् / भूताना मीहितं यच्च यच्चाप्येषां विचिन्तितम्
ನಾನು ಬುದ್ಧಿರೂಪ ಆತ್ಮದಿಂದ ಸರ್ವತ್ರ ವ್ಯಾಪಿಸಿದ್ದೇನೆ; ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಯಾರು ಮೀರಿಸಬಲ್ಲರು? ಭೂತಗಳ ಇಚ್ಛೆಯೂ ಅವರು ಮನದಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸುವುದೂ ಎಲ್ಲವೂ।
Verse 17
तथोपचरितं यच्च तत्सर्वं विदितं मम / मया बद्धमिदं सर्वं चजगत्स्थावरजङ्गमम्
ಹಾಗೆಯೇ ಆಚರಿಸಲ್ಪಡುವುದೆಲ್ಲವೂ ನನಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ; ಸ್ಥಾವರ-ಜಂಗಮಗಳನ್ನೊಳಗೊಂಡ ಈ ಸರ್ವ ಜಗತ್ತು ನನ್ನಿಂದಲೇ ಬಂಧಿತವಾಗಿದೆ।
Verse 18
आशामयेन बन्धेन कस्तं छेत्तुमिहोत्सहेत् / यस्माद्वहति दृप्तो वै सर्वार्थमिह नान्यथा
ಆಶಾಮಯ ಬಂಧನವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಯಾರು ಕತ್ತರಿಸಲು ಧೈರ್ಯಪಡುತ್ತಾರೆ? ಏಕೆಂದರೆ ಅದೇ ಗರ್ವದಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಸರ್ವಾರ್ಥಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತದೆ—ಇಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲ.
Verse 19
इति कर्माण्यनारभ्य कामं छन्दाद्विमोक्षते / एवं संभाष्य तान्देवान् जयानध्यात्मचेतसः
‘ಹೀಗೆ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಆರಂಭಿಸದೆ, ಅವನು ಸ್ವಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಕಾಮನೆಯನ್ನು ಬಿಡುತ್ತಾನೆ.’ ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಅಧ್ಯಾತ್ಮಚೇತನೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದ ಜಯನು ಆ ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಸಂಭಾಷಿಸಿದನು.
Verse 20
अथ वीक्ष्य पुनश्चाह ध्रुवं दड्यान्प्रजापतिः / यस्मान्मानभिसंधाय सन्यासादिः कृतः सुराः
ಆಗ ನೋಡಿ ಪ್ರಜಾಪತಿಯು ಧ್ರುವನಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿದರು—ಮಾನಾಭಿಮಾನವನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ದೇವರುಗಳು ಸನ್ಯಾಸಾದಿ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ।
Verse 21
तस्मात्स विपुलायत्तो व्यापारस्त्वथ मत्कृतः / भविता च सुखोदर्के दिव्यभावेन जायताम्
ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ವಿಶಾಲ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನಾನು ನಿಯೋಜಿಸಿದ್ದೇನೆ; ಅದರ ಫಲವು ಸುಖಕರವಾಗುವುದು—ದಿವ್ಯಭಾವದಿಂದ ಜನ್ಮಿಸಿರಿ।
Verse 22
आत्मच्छन्देन वो जन्म भविष्यति सुरोत्तमाः / मन्वन्तरेषु संसिद्धाः सप्तस्वाविर्भविष्यथ
ಹೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದೇವರೇ, ನಿಮ್ಮ ಜನ್ಮ ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಇಚ್ಛೆಯಿಂದಲೇ ಆಗುವುದು; ಮನ್ವಂತರಗಳಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧರಾಗಿ ನೀವು ಏಳು ಬಾರಿ ಪ್ರಕಟವಾಗುವಿರಿ।
Verse 23
वैवस्वतान्तेषु सुरास्तथा स्वायंभुवादिषु / एवं च ब्रह्मणा तत्र श्लोको गीतः पुरातनः
ವೈವಸ್ವತ ಮನ್ವಂತರದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ, ಸ್ವಾಯಂಭುವಾದಿ ಮನ್ವಂತರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ದೇವರುಗಳು ಹಾಗೆಯೇ ಇರುವರು; ಅಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಈ ಪುರಾತನ ಶ್ಲೋಕವನ್ನು ಹಾಡಿದನು।
Verse 24
त्रयी विद्या ब्रह्ममयप्रसूतिः श्राद्धं तपो यज्ञमनुप्रदानम् / एतानि नित्यैः महसा रजोभिर्भूत्वा विभुर्वसते ऽन्यत्प्रशस्तम्
ತ್ರಯೀ ವಿದ್ಯೆ ಬ್ರಹ್ಮಮಯ ಪ್ರಸೂತಿ; ಶ್ರಾದ್ಧ, ತಪಸ್ಸು, ಯಜ್ಞ ಮತ್ತು ದಾನ—ಈ ನಿತ್ಯ ತೇಜಸ್ವಿ ಗುಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ವಿಭು ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ; ಇದಕ್ಕಿಂತ ಭಿನ್ನವಾದುದೇ ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ಪ್ರಶಂಸಿತವಾಗಿದೆ।
Verse 25
एवं श्लोकार्थमुक्त्वा तु जयान्देवानथाब्रवीत् / वैवस्वतेंऽतरेतीते मत्समीपमिहैष्यथ
ಹೀಗೆ ಶ್ಲೋಕಾರ್ಥವನ್ನು ಹೇಳಿ ಅವನು ‘ಜಯಾ’ ದೇವರನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದನು— ವೈವಸ್ವತ ಮನ್ವಂತರ ಕಳೆದ ಬಳಿಕ ನೀವು ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬರುವಿರಿ।
Verse 26
ततो देवस्तिरोभूत ईश्वरो ङ्यकुतोभयः / प्रपन्नाधारणामाद्यां युक्त्वा योगबलान्विताम्
ಆಮೇಲೆ ಆ ದೇವನು— ಈಶ್ವರನು, ನಿರ್ಭಯನು— ಅಂತರಧಾನನಾದನು; ಮತ್ತು ಯೋಗಬಲದಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ಶರಣಾಗತರ ಆಧಾರವಾದ ಆದ್ಯ ಧಾರಣೆ (ಸಮಾಧಿ)ಯನ್ನು ಧರಿಸಿದನು।
Verse 27
ततस्तेन रुषा शप्तास्ते ऽभवन्द्वादशाजिताः / जया इति समाख्याताः कृता एवं विसन्निभाः
ನಂತರ ಅವನ ಕೋಪದ ಶಾಪದಿಂದ ಅವರು ಹನ್ನೆರಡು ‘ಅಜಿತ’ರಾದರು; ‘ಜಯಾ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾದರು, ಹೀಗೆ ಅವರ ಸ್ಥಿತಿ ನಿಶ್ಚಿತವಾಯಿತು।
Verse 28
ततः स्वायंभुवे तस्मिन्सर्गे ऽतीते तु वै सुराः / पुनस्ते तुषिता देवा जाताः स्वारोचिषेंऽतरे
ನಂತರ ಸ್ವಾಯಂಭುವ ಮನ್ವಂತರದ ಆ ಸರ್ಗ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ, ಆ ಸುರರು ಮತ್ತೆ ‘ತುಷಿತ’ ದೇವರಾಗಿಯಾಗಿ ಸ್ವಾರೋಚಿಷ ಮನ್ವಂತರದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದರು।
Verse 29
उत्तमस्य मनोः पुत्राः सत्यायां जज्ञिरे तदा / ततः सत्याः स्मृता देवा औत्तमे चान्तरे मनोः
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಮನುವಿನ ಪುತ್ರರು ಸತ್ಯಾಯಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದರು; ಆದ್ದರಿಂದ ಉತ್ತಮ ಮನ್ವಂತರದಲ್ಲಿ ಆ ದೇವರು ‘ಸತ್ಯ’ ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು।
Verse 30
हरिण्यां नाम तुषिता जज्ञिरे द्वादशेव तु / हरयोनाम ते देवा यज्ञभाजस्तदाभवन्
‘ಹರಿಣ್ಯಾ’ ಎಂಬ (ಮನ್ವಂತರದಲ್ಲಿ) ತುಷಿತ ದೇವರುಗಳು ಹನ್ನೆರಡಾಗಿ ಜನಿಸಿದರು. ಆಗ ಅವರು ‘ಹರಯಃ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾಗಿ ಯಜ್ಞಭಾಗವನ್ನು ಪಡೆಯುವವರಾದರು.
Verse 31
ततस्ते हरयो देवाः प्राप्ते चारिष्ठवेन्तरे?// विकुण्ठायां पुनस्ते वै वरिष्ठा जज्ञिरे सुराः
ನಂತರ ‘ಚಾರಿಷ್ಟ’ ಮನ್ವಂತರ ಬಂದಾಗ, ಆ ‘ಹರಯ’ ದೇವರುಗಳು ‘ವಿಕುಂಠಾ’ಯಲ್ಲಿ ಪುನಃ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸುರರಾಗಿ ಜನಿಸಿದರು.
Verse 32
वैकुण्ठा नाम ते देवाः पञ्चमस्यान्तरे मानोः / ततस्ते वै पुनर्देवा वैकुण्ठाः प्राप्य चाक्षुषम्
ಐದನೇ ಮನುವಿನ ಮನ್ವಂತರದಲ್ಲಿ ಅವರು ‘ವೈಕುಂಠ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾದರು. ನಂತರ ಆ ವೈಕುಂಠ ದೇವರುಗಳು ಚಾಕ್ಷುಷ ಮನ್ವಂತರವನ್ನು ಪಡೆದರು.
Verse 33
ततस्ते वै पुनः साध्याः संक्षीणे चाक्षुषेन्तरे / उपस्थिते पुनः सर्गे मनोर्वैवस्वतस्य ह
ನಂತರ ಚಾಕ್ಷುಷ ಮನ್ವಂತರ ಕ್ಷೀಣಿಸಿದಾಗ ಅವರು ಮತ್ತೆ ‘ಸಾಧ್ಯ’ರೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟರು; ವೈವಸ್ವತ ಮನುವಿನ ಪುನಃಸೃಷ್ಟಿ ಉದಯಿಸಿದಾಗ ಅವರು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷರಾದರು.
Verse 34
अंशेन साध्यास्ते ऽदित्यां मारीचात्कश्यपात्पुनः / जज्ञिरे द्वादशादित्या वर्त्तमानेन्तरं सुराः
ಆ ಸಾಧ್ಯ ದೇವರುಗಳು ಅಂಶರೂಪವಾಗಿ ಮರೀಚಿವಂಶೀಯ ಕಶ್ಯಪನಿಂದ ಅದಿತಿಯ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಪುನಃ ಜನಿಸಿದರು. ವರ್ತಮಾನ ಮನ್ವಂತರದಲ್ಲಿ ಅವರು ಹನ್ನೆರಡು ಆದಿತ್ಯ ದೇವರಾಗಿದರು.
Verse 35
यदा चैते समुत्पन्नाश्चाक्षुषस्यान्तरे मनोः / शप्ताः स्वयंभुवा साध्या जज्ञिरे द्वादशामराः
ಚಾಕ್ಷುಷ ಮನ್ವಂತರದಲ್ಲಿ ಮನುವಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇವರು ಉದ್ಭವಿಸಿದಾಗ, ಸ್ವಯಂಭುವಿನ ಶಾಪದಿಂದ ಸಾಧ್ಯರು ಹನ್ನೆರಡು ಅಮರ ದೇವರಾಗಿ ಜನಿಸಿದರು.
Verse 36
एवं शृणोति यो मर्त्योजयस्तस्य भवेत्सदा / जयानां श्रद्धया युक्तः प्रत्यध्यायं तु गच्छति
ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಕೇಳುವ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಸದಾ ಜಯವಾಗುತ್ತದೆ; ಜಯವಚನಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರದ್ಧೆಯುಳ್ಳವನು ಪ್ರತಿಯಧ್ಯಾಯಕ್ಕೂ ತಲುಪುತ್ತಾನೆ.
Verse 37
इत्येता वृत्तयः सप्त देवानां जन्मलक्षणाः / परिक्रान्ता मया वो ऽद्या किं भूयः श्रोतुमिच्छथ
ಇಂತೆ ದೇವರ ಜನ್ಮಲಕ್ಷಣಗಳಾದ ಏಳು ವೃತ್ತಾಂತಗಳನ್ನು ನಾನು ಇಂದು ನಿಮಗೆ ವಿವರಿಸಿದೆ; ಇನ್ನೇನು ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೀರಿ?
No royal or rishi Vamsha is formally cataloged in the sampled passage; the focus is Srishti-administration: Brahmā’s creation of the Jayas as functional/mantra-bodied beings and the enforcement of their role in cosmic continuity.
These names point to Vedic-sacrificial and Sāman structures, implying the Jayas embody ritual/cosmic functions (mantraśarīra) rather than acting only as individual personalities—linking creation directly to yajña as a sustaining mechanism.
It encodes compulsory participation in cyclical existence: renunciation that rejects the procreative mandate is checked by a cosmological rule of return, aligning individual aspiration for ajanmā with the larger Srishti requirement of continuity across cycles.