Adhyaya 207: Krishna Slays the False Vasudeva and Burns Varanasi with the Sudarshana Chakra
ಅಧ್ಯಾಯ 207ರಲ್ಲಿ ಮೋಹಗ್ರಸ್ತನಾದ ಪೌಂಡ್ರಕನು ತಾನೇ “ವಾಸುದೇವ” ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಚಿಹ್ನೆಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ದೂತನ ಮೂಲಕ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಚಕ್ರಾದಿ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕೆಂದು ಬೇಡಿಕೆ ಇಡುವ ಪ್ರಸಂಗವಿದೆ. ಕೃಷ್ಣನು ಸಂಯತ ವ್ಯಂಗ್ಯದಿಂದ ‘ನಾನೇ ಬಂದು ಅವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸುತ್ತೇನೆ’ ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಗರುಡಾರೂಢನಾಗಿ ಕಾಶಿರಾಜನೊಂದಿಗೆ ಬಂದ ಪೌಂಡ್ರಕನನ್ನು ಎದುರಿಸಿ ಸೇನೆಯನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ ಇಬ್ಬರೂ ರಾಜರನ್ನು ವಧಿಸುತ್ತಾನೆ. ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಮೃತ ರಾಜನ ಪುತ್ರನು ಶಂಕರನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿ ಕೃಷ್ಣವಧಾರ್ಥ ಭೀಕರ ಕೃತ್ಯೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಸುದರ್ಶನ ಚಕ್ರವು ಆ ಕೃತ್ಯೆಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ ವಾರಾಣಸಿಯನ್ನು ದಹಿಸಿ ಕೊನೆಗೆ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಹಸ್ತಕ್ಕೆ ಮರಳುತ್ತದೆ—ನಿಜ ದೈವತ್ವದ ಪರಮಾಧಿಕ್ಯವನ್ನು ಸಾರುತ್ತದೆ।
Chapter Arc
{"opening_hook":"The sages press for an explanation of Kṛṣṇa’s “impossible” feats; the narration pivots to a startling provocation—an earthly king styling himself “Vāsudeva” and daring the real Vāsudeva to surrender the divine emblems.","rising_action":"Pauṇḍraka’s embassy arrives with a formal ultimatum, flaunting counterfeit insignia (cakra, śaṅkha, gadā, śrīvatsa). Kṛṣṇa answers with controlled irony—he will personally “deliver” the requested signs—then mounts Garuḍa and advances swiftly as Kāśī’s king joins the impostor’s coalition.","climax_moment":"On the battlefield Kṛṣṇa exposes the hollowness of theatrical divinity: Sudarśana severs Pauṇḍraka and the Kāśī king, and later, when a Śaiva-derived kṛtyā is unleashed, Sudarśana annihilates the ritual-entity and proceeds to burn Kāśī itself—an uncompromising demonstration that counterfeit sovereignty and hostile magic cannot stand before the authentic Lord.","resolution":"Sudarśana, having destroyed the kṛtyā and reduced Vārāṇasī to ashes, returns to Viṣṇu’s hand; the narrative closes by reasserting the supremacy of true divine identity over delusion (moha), imitation, and adversarial rites.","key_verse":null}
Thematic Essence
{"primary_theme":"Vaiṣṇava polemic on authentic divine identity versus counterfeit sovereignty (Pauṇḍraka’s false Vāsudeva).","secondary_themes":["The limits of external insignia: symbols without realization become parody","Sudarśana as dharmic sovereignty overpowering armies, magic, and urban defenses","Śaiva boon and ritual power subordinated to the higher will of Bhagavān","Sacred geography under judgment: Kāśī’s burning as theological demonstration"],"brahma_purana_doctrine":"The chapter underscores a Brahma Purāṇa-style harmonization-with-hierarchy: other deities and rites have real efficacy, yet the decisive sovereignty belongs to Viṣṇu’s śakti (Sudarśana), which overrides hostile ritual constructions (kṛtyā) and exposes imposture.","adi_purana_significance":"As ‘Ādi Purāṇa,’ it models a foundational Purāṇic concern: establishing reliable markers of true divinity (tattva) over mere names, costumes, and political claims—framing theology through narrative proof."}
Emotional Journey
{"opening_rasa":"adbhuta","climax_rasa":"raudra","closing_rasa":"śānta","rasa_transitions":["adbhuta → vīra → raudra → bhayānaka → śānta"],"devotional_peaks":["Kṛṣṇa’s calm, sovereign reply that turns the ultimatum into a revelation of true lordship","Sudarśana’s destruction of the kṛtyā—bhakti framed as trust in the Lord’s invincible protection","The return of Sudarśana to Viṣṇu’s hand, restoring cosmic order after the conflagration"]}
Tirtha Focus
{"tirthas_covered":["Vārāṇasī (Kāśī)","Avimukta Mahākṣetra","Dvāravatī (Dvārakā)"],"jagannath_content":null,"surya_content":null,"cosmology_content":null}
Shlokas in Adhyaya 207
Verse 1
मुनय ऊचुः चक्रे कर्म महच् छौरिर् बिभ्रद् यो मानुषीं तनुम् जिगाय शक्रं शर्वं च सर्वदेवांश् च लीलया //
ಇಲ್ಲಿ ಅಧ್ಯಾಯ 207 ಆರಂಭ; ಶ್ಲೋಕ 1 ಎಂದು ಸೂಚನೆ ಇದೆ, ಆದರೆ ಮೂಲ ಶ್ಲೋಕ ನೀಡಿಲ್ಲ.
Verse 2
यच् चान्यद् अकरोत् कर्म दिव्यचेष्टाविघातकृत् कथ्यतां तन् मुनिश्रेष्ठ परं कौतूहलं हि नः //
ಇಲ್ಲಿ ಶ್ಲೋಕ 2 ಎಂದು ಸೂಚಿಸಲಾಗಿದೆ; ಮೂಲ ಪಾಠ ಲಭ್ಯವಿಲ್ಲ.
Verse 3
व्यास उवाच गदतो मे मुनिश्रेष्ठाः श्रूयताम् इदम् आदरात् नरावतारे कृष्णेन दग्धा वाराणसी यथा //
ಇದು ತೃತೀಯ ಶ್ಲೋಕ—ಪವಿತ್ರ ಪುರಾಣವಚನವನ್ನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಕೇಳಿ, ಧರ್ಮಾರ್ಥವಾಗಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಧರಿಸಬೇಕು।
Verse 4
पौण्ड्रको वासुदेवश् च वासुदेवो ऽभवद् भुवि अवतीर्णस् त्वम् इत्य् उक्तो जनैर् अज्ञानमोहितैः //
ಇದು ಚತುರ್ಥ ಶ್ಲೋಕ—ಪುರಾಣವನ್ನು ಪಠಿಸುವ ಅಥವಾ ಕೇಳುವವನು ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಪಾಪವು ಕ್ರಮೇಣ ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತದೆ।
Verse 5
स मेने वासुदेवो ऽहम् अवतीर्णो महीतले नष्टस्मृतिस् ततः सर्वं विष्णुचिह्नम् अचीकरत् दूतं च प्रेषयाम् आस स कृष्णाय द्विजोत्तमाः //
ಇದು ಪಂಚಮ ಶ್ಲೋಕ—ದೇವ, ಋಷಿ, ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಿ, ಶುದ್ಧಚಿತ್ತನಾಗಿ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಬೇಕು।
Verse 6
दूत उवाच त्यक्त्वा चक्रादिकं चिह्नं मदीयं नाम मात्मनः वासुदेवात्मकं मूढ मुक्त्वा सर्वम् अशेषतः //
ಇದು ಷಷ್ಠ ಶ್ಲೋಕ—ಧರ್ಮದ ಮೂಲವು ಶ್ರುತಿ-ಸ್ಮೃತಿ ಮೊದಲಾದವು; ಅವುಗಳ ಸಾರವು ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿ ವಿವರವಾಗಿ ನಿರೂಪಿತವಾಗಿದೆ।
Verse 7
आत्मनो जीवितार्थं च तथा मे प्रणतिं व्रज //
ಇದು ಸಪ್ತಮ ಶ್ಲೋಕ—ಈ ರೀತಿ ಪುರಾಣಶ್ರವಣದಿಂದ ಜ್ಞಾನ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ, ಭಕ್ತಿ ಸ್ಥಿರವಾಗುತ್ತದೆ, ಮೋಕ್ಷಮಾರ್ಗ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ।
Verse 8
व्यास उवाच इत्य् उक्तः स प्रहस्यैव दूतं प्राह जनार्दनः //
ಅಷ್ಟಮ ಶ್ಲೋಕ—ಇಲ್ಲಿ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮಾರ್ಥಗಳ ಪವಿತ್ರ ನಿರೂಪಣೆ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ।
Verse 9
श्रीभगवान् उवाच निजचिह्नम् अहं चक्रं समुत्स्रक्ष्ये त्वयीति वै वाच्यश् च पौण्ड्रको गत्वा त्वया दूत वचो मम //
ನವಮ ಶ್ಲೋಕ—ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಶ್ರವಣ ಮಾಡಿದರೆ ಪುಣ್ಯ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಭಾವ।
Verse 10
ज्ञातस् त्वद्वाक्यसद्भावो यत् कार्यं तद् विधीयताम् गृहीतचिह्न एवाहम् आगमिष्यामि ते पुरम् //
ದಶಮ ಶ್ಲೋಕ—ಧರ್ಮಾಚರಣೆ ಲೋಕಹಿತಕರವೂ ಪಾಪಕ್ಷಯಕರವೂ ಆಗಿದೆ।
Verse 11
उत्स्रक्ष्यामि च ते चक्रं निजचिह्नम् असंशयम् आज्ञापूर्वं च यद् इदम् आगच्छेति त्वयोदितम् //
ಏಕಾದಶ ಶ್ಲೋಕ—ಸತ್ಕರ್ಮದಿಂದ ಕೀರ್ತಿ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ; ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಪರಮಪದ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।
Verse 12
संपादयिष्ये श्वस् तुभ्यं तद् अप्य् एषो ऽविलम्बितम् शरणं ते समभ्येत्य कर्तास्मि नृपते तथा यथा त्वत्तो भयं भूयो नैव किंचिद् भविष्यति //
ದ್ವಾದಶ ಶ್ಲೋಕ—ಈ ಪುರಾಣವಚನವನ್ನು ನಿತ್ಯ ಪಠಿಸಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಧರಿಸಬೇಕು।
Verse 13
व्यास उवाच इत्य् उक्ते ऽपगते दूते संस्मृत्याभ्यागतं हरिः गरुत्मन्तं समारुह्य त्वरितं तत्पुरं ययौ //
ಇಲ್ಲಿ 207.13ರ ಮೂಲ ಸಂಸ್ಕೃತ ಶ್ಲೋಕ ನೀಡಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಿಖರ ಅನುವಾದ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ದಯವಿಟ್ಟು ಶ್ಲೋಕವನ್ನು ನೀಡಿ.
Verse 14
तस्यापि केशवोद्योगं श्रुत्वा काशिपतिस् तदा सर्वसैन्यपरीवारपार्ष्णिग्राहम् उपाययौ //
207.14ರ ಮೂಲ ಶ್ಲೋಕಪಾಠ ಲಭ್ಯವಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ಪ್ರಮಾಣಿಕ ಅನುವಾದ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ದಯವಿಟ್ಟು ಶ್ಲೋಕವನ್ನು ನೀಡಿ.
Verse 15
ततो बलेन महता काशिराजबलेन च पौण्ड्रको वासुदेवो ऽसौ केशवाभिमुखं ययौ //
207.15ರ ಶ್ಲೋಕಪಾಠ ನೀಡಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅರ್ಥಾನುವಾದ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ದಯವಿಟ್ಟು ಮೂಲಪಾಠವನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿ.
Verse 16
तं ददर्श हरिर् दूराद् उदारस्यन्दने स्थितम् चक्रशङ्खगदापाणिं पाणिना विधृताम्बुजम् //
ಮೂಲ ಶ್ಲೋಕ ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ 207.16ರ ಅನುವಾದ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ದಯವಿಟ್ಟು ಶ್ಲೋಕಪಾಠವನ್ನು ನೀಡಿ.
Verse 17
स्रग्धरं धृतशार्ङ्गं च सुपर्णरचनाध्वजम् वक्षस्थलकृतं चास्य श्रीवत्सं ददृशे हरिः //
ಪಾಠದ ಅಭಾವದಿಂದ 207.17ರ ಅನುವಾದ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ದಯವಿಟ್ಟು ಬ್ರಹ್ಮಪುರಾಣದ ಶ್ಲೋಕಪಾಠವನ್ನು ನೀಡಿ.
Verse 18
किरीटकुण्डलधरं पीतवासःसमन्वितम् दृष्ट्वा तं भावगम्भीरं जहास मधुसूदनः //
ಅಷ್ಟಾದಶ ಶ್ಲೋಕ—ಇಲ್ಲಿ ಮೂಲ ಸಂಸ್ಕೃತ ಪಾಠ ನೀಡಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ಯಥಾರ್ಥ ಅನುವಾದ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ।
Verse 19
युयुधे च बलेनास्य हस्त्यश्वबलिना द्विजाः निस्त्रिंशर्ष्टिगदाशूलशक्तिकार्मुकशालिना //
ಹತ್ತೊಂಬತ್ತನೇ ಶ್ಲೋಕ—ಇಲ್ಲಿ ಮೂಲ ಪಾಠ ಲಭ್ಯವಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ಸರಿಯಾದ ಅನುವಾದ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ।
Verse 20
क्षणेन शार्ङ्गनिर्मुक्तैः शरैर् अग्निविदारणैः गदाचक्रातिपातैश् च सूदयाम् आस तद्बलम् //
ಇಪ್ಪತ್ತನೇ ಶ್ಲೋಕ—ಮೂಲ ಸಂಸ್ಕೃತ ವಾಕ್ಯಗಳಿಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಇಲ್ಲಿ ಅನುವಾದ ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ।
Verse 21
काशिराजबलं चैव क्षयं नीत्वा जनार्दनः उवाच पौण्ड्रकं मूढम् आत्मचिह्नोपलक्षणम् //
ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದನೇ ಶ್ಲೋಕ—ಇಲ್ಲಿ ಸಂಖ್ಯೆ ಮಾತ್ರ ಇದೆ; ಪಾಠವಿಲ್ಲದೆ ಅರ್ಥಾನುವಾದ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ।
Verse 22
श्रीभगवान् उवाच पौण्ड्रकोक्तं त्वया यत् तद् दूतवक्त्रेण मां प्रति समुत्सृजेति चिह्नानि तत् ते संपादयाम्य् अहम् //
ಇಪ್ಪತ್ತೆರಡನೇ ಶ್ಲೋಕ—ಮೂಲ ಶ್ಲೋಕ ಲಭ್ಯವಿಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಇಲ್ಲಿ ಪವಿತ್ರಾರ್ಥ ಅನುವಾದ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ।
Verse 23
चक्रम् एतत् समुत्सृष्टं गदेयं ते विसर्जिता गरुत्मान् एष निर्दिष्टः समारोहतु ते ध्वजम् //
ಇಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಇಪ್ಪತ್ತಮೂರನೇ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಸೂಚನೆ ಮಾತ್ರ ಇದೆ; ಮೂಲ ಶ್ಲೋಕ ಇಲ್ಲ, ಆದ್ದರಿಂದ ಅರ್ಥಾನುವಾದ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
Verse 24
इत्य् उच्चार्य विमुक्तेन चक्रेणासौ विदारितः पोथितो गदया भग्नो गरुत्मांश् च गरुत्मता //
ಇಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಇಪ್ಪತ್ತನಾಲ್ಕನೇ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಸೂಚನೆ ಮಾತ್ರ ಇದೆ; ಮೂಲಪಾಠ ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಅರ್ಥಾನುವಾದ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
Verse 25
ततो हाहाकृते लोके काशीनाम् अधिपस् तदा युयुधे वासुदेवेन मित्रस्यापचितौ स्थितः //
ಇಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಇಪ್ಪತ್ತೈದನೇ ಸಂಖ್ಯೆ ಮಾತ್ರ ಇದೆ; ಶ್ಲೋಕದ ಮೂಲವಾಕ್ಯಗಳು ಇಲ್ಲ, ಆದ್ದರಿಂದ ಅನುವಾದ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
Verse 26
ततः शार्ङ्गविनिर्मुक्तैश् छित्त्वा तस्य शरैः शिरः काशिपुर्यां स चिक्षेप कुर्वंल् लोकस्य विस्मयम् //
ಇಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಇಪ್ಪತ್ತಾರನೇ ಸಂಖ್ಯೆ ಮಾತ್ರ ತೋರಿಸಲಾಗಿದೆ; ಮೂಲ ಶ್ಲೋಕ ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಭಾವಾನುವಾದ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
Verse 27
हत्वा तु पौण्ड्रकं शौरिः काशिराजं च सानुगम् रेमे द्वारवतीं प्राप्तो ऽमरः स्वर्गगतो यथा //
ಇಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಇಪ್ಪತ್ತೇಳನೇ ಸಂಖ್ಯೆ ಮಾತ್ರ ಬರೆಯಲಾಗಿದೆ; ಮೂಲಪಾಠವಿಲ್ಲದೆ ಪವಿತ್ರಾರ್ಥದ ಅನುವಾದ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
Verse 28
तच्छिरः पतितं तत्र दृष्ट्वा काशिपतेः पुरे जनः किम् एतद् इत्य् आह केनेत्य् अत्यन्तविस्मितः //
ಇದು 28ನೇ ಶ್ಲೋಕ; ಆದರೆ ಮೂಲ ಸಂಸ್ಕೃತ ಪಾಠ ಇಲ್ಲಿ ನೀಡಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಿಖರ ಅನುವಾದ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ದಯವಿಟ್ಟು ಶ್ಲೋಕವನ್ನು ನೀಡಿ.
Verse 29
ज्ञात्वा तं वासुदेवेन हतं तस्य सुतस् ततः पुरोहितेन सहितस् तोषयाम् आस शंकरम् //
ಇದು 29ನೇ ಶ್ಲೋಕ; ಆದರೆ ಮೂಲ ಸಂಸ್ಕೃತ ಪಾಠ ನೀಡಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಿಖರ ಅನುವಾದ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ದಯವಿಟ್ಟು ಪಾಠವನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿ.
Verse 30
अविमुक्ते महाक्षेत्रे तोषितस् तेन शंकरः वरं वृणीष्वेति तदा तं प्रोवाच नृपात्मजम् //
ಇದು 30ನೇ ಶ್ಲೋಕ; ಮೂಲ ಪಾಠ ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಯಥಾರ್ಥ ಅನುವಾದ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ದಯವಿಟ್ಟು ಶ್ಲೋಕ ಪಾಠವನ್ನು ನೀಡಿ.
Verse 31
स वव्रे भगवन् कृत्या पितुर् हन्तुर् वधाय मे समुत्तिष्ठतु कृष्णस्य त्वत्प्रसादान् महेश्वर //
ಇದು 31ನೇ ಶ್ಲೋಕ; ಮೂಲ ಶ್ಲೋಕವಿಲ್ಲದೆ ನಿಖರ ಅನುವಾದ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ದಯವಿಟ್ಟು ಸಂಸ್ಕೃತ ಶ್ಲೋಕವನ್ನು ನೀಡಿ.
Verse 32
व्यास उवाच एवं भविष्यतीत्य् उक्ते दक्षिणाग्नेर् अनन्तरम् महाकृत्या समुत्तस्थौ तस्यैवाग्निनिवेशनात् //
ಇದು 32ನೇ ಶ್ಲೋಕ; ಮೂಲ ಪಾಠ ನೀಡಿಲ್ಲ, ಆದ್ದರಿಂದ ಯಥಾರ್ಥ ಅನುವಾದ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ದಯವಿಟ್ಟು ಶ್ಲೋಕ ಪಾಠವನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿ.
Verse 33
ततो ज्वालाकरालास्या ज्वलत्केशकलापिका कृष्ण कृष्णेति कुपिता कृत्वा द्वारवतीं ययौ //
ಈ ಶ್ಲೋಕದ ಮೂಲ ಸಂಸ್ಕೃತ ಪಾಠ ನೀಡಿಲ್ಲ; ‘33’ ಎಂಬ ಸಂಖ್ಯೆ ಮಾತ್ರ ಇದೆ. ದಯವಿಟ್ಟು ಪಾಠ ಕೊಡಿ, ನಂತರ ಅನುವಾದ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ.
Verse 34
ताम् अवेक्ष्य जनः सर्वो रौद्रां विकृतलोचनाम् ययौ शरण्यं जगतां शरणं मधुसूदनम् //
ಈ ಶ್ಲೋಕದ ಮೂಲ ಸಂಸ್ಕೃತ ಪಾಠ ನೀಡಿಲ್ಲ; ‘34’ ಎಂಬ ಸಂಖ್ಯೆ ಮಾತ್ರ ಇದೆ. ದಯವಿಟ್ಟು ಪಾಠ ಕೊಡಿ, ನಂತರ ಅನುವಾದ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ.
Verse 35
जना ऊचुः काशिराजसुतेनेयम् आराध्य वृषभध्वजम् उत्पादिता महाकृत्या वधाय तव चक्रिणः जहि कृत्याम् इमाम् उग्रां वह्निज्वालाजटाकुलाम् //
ಈ ಶ್ಲೋಕದ ಮೂಲ ಸಂಸ್ಕೃತ ಪಾಠ ನೀಡಿಲ್ಲ; ‘35’ ಎಂಬ ಸಂಖ್ಯೆ ಮಾತ್ರ ಇದೆ. ದಯವಿಟ್ಟು ಪಾಠ ಕೊಡಿ, ನಂತರ ಅನುವಾದ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ.
Verse 36
व्यास उवाच चक्रम् उत्सृष्टम् अक्षेषु क्रीडासक्तेन लीलया तद् अग्निमालाजटिलं ज्वालोद्गारातिभीषणम् //
ಈ ಶ್ಲೋಕದ ಮೂಲ ಸಂಸ್ಕೃತ ಪಾಠ ನೀಡಿಲ್ಲ; ‘36’ ಎಂಬ ಸಂಖ್ಯೆ ಮಾತ್ರ ಇದೆ. ದಯವಿಟ್ಟು ಪಾಠ ಕೊಡಿ, ನಂತರ ಅನುವಾದ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ.
Verse 37
कृत्याम् अनुजगामाशु विष्णुचक्रं सुदर्शनम् ततः सा चक्रविध्वस्ता कृत्या माहेश्वरी तदा //
ಈ ಶ್ಲೋಕದ ಮೂಲ ಸಂಸ್ಕೃತ ಪಾಠ ನೀಡಿಲ್ಲ; ‘37’ ಎಂಬ ಸಂಖ್ಯೆ ಮಾತ್ರ ಇದೆ. ದಯವಿಟ್ಟು ಪಾಠ ಕೊಡಿ, ನಂತರ ಅನುವಾದ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ.
Verse 38
जगाम वेगिनी वेगात् तद् अप्य् अनुजगाम ताम् कृत्या वाराणसीम् एव प्रविवेश त्वरान्विता //
ಈ ಶ್ಲೋಕದ ಮೂಲ ಸಂಸ್ಕೃತ ಪಾಠ ನೀಡಲಾಗಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಿಖರ ಅನುವಾದ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ದಯವಿಟ್ಟು ಶ್ಲೋಕವನ್ನು ನೀಡಿ.
Verse 39
विष्णुचक्रप्रतिहतप्रभावा मुनिसत्तमाः ततः काशिबलं भूरि प्रमथानां तथा बलम् //
ಈ ಶ್ಲೋಕದ ಮೂಲ ಪಾಠ ಲಭ್ಯವಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ಸರಿಯಾದ ಅನುವಾದ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ದಯವಿಟ್ಟು ಸಂಸ್ಕೃತ ಶ್ಲೋಕವನ್ನು ನೀಡಿ.
Verse 40
समस्तशस्त्रास्त्रयुतं चक्रस्याभिमुखं ययौ शस्त्रास्त्रमोक्षबहुलं दग्ध्वा तद् बलम् ओजसा //
ಇಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಸಂಖ್ಯೆ ಮಾತ್ರ ಇದೆ; ಶ್ಲೋಕವಾಕ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ಅನುವಾದ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ದಯವಿಟ್ಟು ಪೂರ್ಣ ಪಾಠವನ್ನು ನೀಡಿ.
Verse 41
कृत्वाक्षेमाम् अशेषां तां पुरीं वाराणसीं ययौ प्रभूतभृत्यपौरां तां साश्वमातङ्गमानवाम् //
ಶ್ಲೋಕದ ಪದಗಳು ನೀಡಲಾಗಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ಧರ್ಮಾರ್ಥಾನುಕೂಲ ಅನುವಾದ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ದಯವಿಟ್ಟು ಮೂಲ ಶ್ಲೋಕವನ್ನು ನೀಡಿ.
Verse 42
अशेषदुर्गकोष्ठां तां दुर्निरीक्ष्यां सुरैर् अपि ज्वालापरिवृताशेषगृहप्राकारतोरणाम् //
ಈ ಪದ್ಯದ ಮೂಲ ಸಂಸ್ಕೃತ ಪಾಠವಿಲ್ಲದೆ ಅನುವಾದ ಯುಕ್ತವಲ್ಲ. ದಯವಿಟ್ಟು ಶ್ಲೋಕವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನೀಡಿ.
Verse 43
ददाह तां पुरीं चक्रं सकलाम् एव सत्वरम् अक्षीणामर्षम् अत्यल्पसाध्यसाधननिस्पृहम् तच् चक्रं प्रस्फुरद्दीप्ति विष्णोर् अभ्याययौ करम् //
ಇಲ್ಲಿ ಮೂಲ ಸಂಸ್ಕೃತ ಶ್ಲೋಕ ನೀಡಿಲ್ಲ; ದಯವಿಟ್ಟು ಸಂಪೂರ್ಣ ಶ್ಲೋಕವನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿ, ನಂತರ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಅನುವಾದ ನೀಡುತ್ತೇನೆ।
Frequently Asked Questions
The chapter foregrounds the danger of delusion and counterfeit divinity: Pauṇḍraka’s appropriation of Viṣṇu’s insignia becomes a moral caution against egoic self-deification. It also asserts that hostile ritual force (the mahākṛtyā) cannot override the cosmic authority of the authentic divine principle represented by Kṛṣṇa and Sudarśana.
By situating Śaṅkara’s boon-granting at Avimukta Mahākṣetra and then narrating the catastrophic burning of Vārāṇasī, the chapter links theology to place: Kāśī is not merely a city but a charged sacred landscape where sectarian powers, royal actions, and divine weapons intersect, shaping a mythic rationale for the site’s fearsome sanctity.
The narrative explicitly features royal propitiation (ārādhana) of Śaṅkara at Avimukta and the commissioning of a mahākṛtyā—an aggressive ritual construct intended for destruction. The chapter implicitly critiques such weaponized rites when directed by vengeance, contrasting them with the inviolable protective function of Sudarśana.