Srimad Bhagavatam — Tritiya Skandha, Shloka 32
Transmission of Bhāgavata Wisdom and Brahmā’s Vision of the Supreme Lord on Ananta
तर्ह्येव तन्नाभिसर:सरोज- मात्मामम्भ: श्वसनं वियच्च । ददर्श देवो जगतो विधाता नात: परं लोकविसर्गदृष्टि: ॥ ३२ ॥
tarhy eva tan-nābhi-saraḥ-sarojam ātmānam ambhaḥ śvasanaṁ viyac ca dadarśa devo jagato vidhātā nātaḥ paraṁ loka-visarga-dṛṣṭiḥ
ಆಗಲೇ ಜಗದ್ವಿಧಾತ ಬ್ರಹ್ಮನು ಪ್ರಭುವನ್ನು ಕಂಡು ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಯತ್ತವೂ ದೃಷ್ಟಿ ಹರಿಸಿದನು. ವಿಷ್ಣುವಿನ ನಾಭಿಯ ಸರೋವರ, ಅದರಲ್ಲಿನ ಕಮಲ, ಪ್ರಳಯಜಲ, ಒಣಗಿಸುವ ವಾಯು ಮತ್ತು ಆಕಾಶ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಅವನಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗೋಚರಿಸಿದವು; ಸೃಷ್ಟಿದೃಷ್ಟಿ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಮುಂದೆ ಸಾಗಲಿಲ್ಲ।
FAQs
This verse says Brahmā initially perceives only the navel-lotus of the Lord, himself, the cosmic waters, the vital air, and the sky—nothing beyond that for initiating world-creation.
It marks Brahmā’s origin and indicates that creation proceeds from the Supreme Lord; Brahmā’s creative work is secondary, dependent on Viṣṇu.
It encourages humility: even the cosmic creator begins with limited vision and dependence on the Divine, reminding us to seek guidance beyond our immediate perceptions.