Adhyaya 2

Verse 1

श्रीबादरायणिरुवाच एवं ते भगवद्दूता यमदूताभिभाषितम् । उपधार्याथ तान् राजन् प्र्रत्याहुर्नयकोविदा: ॥ १ ॥

ಶ್ರೀಶುಕದೇವ ಗೋಸ್ವಾಮಿ ಹೇಳಿದರು—ಓ ರಾಜನೇ! ಯಮದೂತರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ತರ್ಕ ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ನಿಪುಣರಾದ ಭಗವಾನ್ ವಿಷ್ಣುವಿನ ದೂತರು ಅದನ್ನು ಮನನ ಮಾಡಿ ಅವರಿಗೆ ಹೀಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದರು.

Verse 2

श्रीविष्णुदूता ऊचु: अहो कष्टं धर्मद‍ृशामधर्म: स्पृशते सभाम् । यत्रादण्ड्येष्वपापेषु दण्डो यैर्ध्रियते वृथा ॥ २ ॥

ವಿಷ್ಣುದೂತರು ಹೇಳಿದರು—ಅಹೋ, ಎಷ್ಟು ದುಃಖಕರ! ಧರ್ಮವನ್ನು ಕಾಪಾಡಬೇಕಾದ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಅಧರ್ಮ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಿದೆ. ದಂಡಕ್ಕೆ ಅರ್ಹರಲ್ಲದ, ಪಾಪರಹಿತರಾದವನನ್ನು ಧರ್ಮರಕ್ಷಕರೇ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಶಿಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

Verse 3

प्रजानां पितरो ये च शास्तार: साधव: समा: । यदि स्यात्तेषु वैषम्यं कं यान्ति शरणं प्रजा: ॥ ३ ॥

ಪ್ರಜೆಗೆ ತಂದೆ, ಪಾಲಕ, ರಕ್ಷಕನಾಗಿ ಶಾಸ್ತ್ರಾನುಸಾರ ಉಪದೇಶಿಸಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮನಾಗಿರಬೇಕಾದವರೇ ಪಕ್ಷಪಾತ ಮಾಡಿದರೆ, ಪ್ರಜೆ ಯಾರ ಶರಣು ಹೋಗಬೇಕು?

Verse 4

यद्यदाचरति श्रेयानितरस्तत्तदीहते । स यत्प्रमाणं कुरुते लोकस्तदनुवर्तते ॥ ४ ॥

ಶ್ರೇಷ್ಠನು ಹೇಗೆ ಆಚರಿಸುತ್ತಾನೋ, ಇತರರೂ ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ; ಅವನು ಯಾವುದನ್ನು ಪ್ರಮಾಣವೆಂದು ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತಾನೋ, ಲೋಕ ಅದನ್ನೇ ಅನುಸರಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 5

यस्याङ्के शिर आधाय लोक: स्वपिति निर्वृत: । स्वयं धर्ममधर्मं वा न हि वेद यथा पशु: ॥ ५ ॥ स कथं न्यर्पितात्मानं कृतमैत्रमचेतनम् । विस्रम्भणीयो भूतानां सघृणो दोग्धुमर्हति ॥ ६ ॥

ಯಾರ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ತಲೆ ಇಟ್ಟು ಜನರು ನಿರ್ಭಯವಾಗಿ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಧರ್ಮ–ಅಧರ್ಮ ಭೇದವನ್ನು ತಾವೇ ತಿಳಿಯರು—ಪಶುವಿನಂತೆ. ಜೀವಿಗಳ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹನೂ ಕರುಣಾಮಯನೂ ಆದ ನಾಯಕನು, ಸ್ನೇಹದಿಂದ ಶರಣಾದ ಮೂಢನನ್ನು ಹೇಗೆ ದಂಡಿಸಲಿ ಅಥವಾ ಕೊಲ್ಲಲಿ?

Verse 6

यस्याङ्के शिर आधाय लोक: स्वपिति निर्वृत: । स्वयं धर्ममधर्मं वा न हि वेद यथा पशु: ॥ ५ ॥ स कथं न्यर्पितात्मानं कृतमैत्रमचेतनम् । विस्रम्भणीयो भूतानां सघृणो दोग्धुमर्हति ॥ ६ ॥

ಯಾರ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ತಲೆ ಇಟ್ಟು ಜನರು ನಿರ್ಭಯವಾಗಿ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಧರ್ಮ–ಅಧರ್ಮ ಭೇದವನ್ನು ತಾವೇ ತಿಳಿಯರು—ಪಶುವಿನಂತೆ. ಜೀವಿಗಳ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹನೂ ಕರುಣಾಮಯನೂ ಆದ ನಾಯಕನು, ಸ್ನೇಹದಿಂದ ಶರಣಾದ ಮೂಢನನ್ನು ಹೇಗೆ ದಂಡಿಸಲಿ ಅಥವಾ ಕೊಲ್ಲಲಿ?

Verse 7

अयं हि कृतनिर्वेशो जन्मकोट्यंहसामपि । यद्‌व्याजहार विवशो नाम स्वस्त्ययनं हरे: ॥ ७ ॥

ಅಜಾಮಿಲನು ತನ್ನ ಪಾಪಗಳಿಗೆ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ—ಒಂದು ಜನ್ಮದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಕೋಟಿ ಜನ್ಮಗಳ ಪಾಪಗಳಿಗೂ—ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ಅಸಹಾಯಕ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಹರಿಯ ಮಂಗಳಕರ ನಾಮವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿದನು.

Verse 8

एतेनैव ह्यघोनोऽस्य कृतं स्यादघनिष्कृतम् । यदा नारायणायेति जगाद चतुरक्षरम् ॥ ८ ॥

ಇದರಿಂದಲೇ ಈ ಪಾಪಿಯ ಪಾಪಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ ನೆರವೇರಿತು; ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು “ನಾರಾಯಣ” ಎಂದು ನಾಲ್ಕಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿದಾಗ, ನಾಮೋಚ್ಚಾರಣೆಯಿಂದಲೇ ಪಾಪಕ್ಷಯವಾಯಿತು.

Verse 9

स्तेन: सुरापो मित्रध्रुग् ब्रह्महा गुरुतल्पग: । स्त्रीराजपितृगोहन्ता ये च पातकिनोऽपरे ॥ ९ ॥ सर्वेषामप्यघवतामिदमेव सुनिष्कृतम् । नामव्याहरणं विष्णोर्यतस्तद्विषया मति: ॥ १० ॥

ಚಿನ್ನಾದಿ ಕಳ್ಳ, ಮದ್ಯಪ, ಮಿತ್ರದ್ರೋಹಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣಹಂತಕ, ಗುರುಪತ್ನೀಗಾಮಿ, ಸ್ತ್ರೀಹಂತಕ, ರಾಜ ಅಥವಾ ಪಿತೃಹಂತಕ, ಗೋಹಂತಕ ಮತ್ತು ಇತರ ಪಾತಕಿಗಳು—ಇವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪವಿತ್ರ ನಾಮೋಚ್ಚಾರಣೆಯೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ; ಏಕೆಂದರೆ ನಾಮೋಚ್ಚಾರಣೆಯಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಭಗವಂತನತ್ತ ಆಕರ್ಷಿತವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 10

स्तेन: सुरापो मित्रध्रुग् ब्रह्महा गुरुतल्पग: । स्त्रीराजपितृगोहन्ता ये च पातकिनोऽपरे ॥ ९ ॥ सर्वेषामप्यघवतामिदमेव सुनिष्कृतम् । नामव्याहरणं विष्णोर्यतस्तद्विषया मति: ॥ १० ॥

ಎಲ್ಲ ಪಾತಕಿಗಳಿಗೂ—ಕಳ್ಳ, ಮದ್ಯಪ, ಮಿತ್ರದ್ರೋಹಿ, ಬ್ರಹ್ಮಹಂತಕ, ಗುರುಪತ್ನೀಗಾಮಿ, ಸ್ತ್ರೀ/ರಾಜ/ಪಿತೃಹಂತಕ, ಗೋಹಂತಕ ಮೊದಲಾದವರಿಗೆ—ವಿಷ್ಣುನಾಮೋಚ್ಚಾರಣೆಯೇ ಪರಮ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ; ಏಕೆಂದರೆ ನಾಮದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 11

न निष्कृतैरुदितैर्ब्रह्मवादिभि- स्तथा विशुद्ध्यत्यघवान् व्रतादिभि: । यथा हरेर्नामपदैरुदाहृतै- स्तदुत्तमश्लोकगुणोपलम्भकम् ॥ ११ ॥

ಬ್ರಹ್ಮವಾದಿಗಳು ವಿಧಿಸಿದ ವ್ರತಾದಿ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತಗಳಿಂದ ಪಾಪಿ ಅಷ್ಟು ಶುದ್ಧನಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಹರಿ ನಾಮವನ್ನು ಒಂದೇ ಬಾರಿ ಉಚ್ಚರಿಸಿದಷ್ಟು ಶುದ್ಧಿ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ನಾಮೋಚ್ಚಾರಣೆಯು ‘ಉತ್ತಮಶ್ಲೋಕ’ ಭಗವಂತನ ಗುಣಸ್ಮರಣೆಯನ್ನು ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 12

नैकान्तिकं तद्धि कृतेऽपि निष्कृते मन: पुनर्धावति चेदसत्पथे । तत्कर्मनिर्हारमभीप्सतां हरे- र्गुणानुवाद: खलु सत्त्वभावन: ॥ १२ ॥

ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ ಮಾಡಿದರೂ ಅದು ಪರಿಪೂರ್ಣ ಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತೆ ಅಸತ್ಪಥದತ್ತ ಓಡುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಕರ್ಮಫಲಬಂಧನದಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ಬಯಸುವವರಿಗೆ ಹರೆರ ಗುಣಾನುવાદ—ನಾಮ, ಯಶಸ್ಸು, ಲೀಲೆಯ ಕೀರ್ತನೆ—ಇದೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ; ಅದು ಹೃದಯದ ಮಲಿನತೆಯನ್ನು ಬೇರುಸಹಿತ ಕಳೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 13

अथैनं मापनयत कृताशेषाघनिष्कृतम् । यदसौ भगवन्नाम म्रियमाण: समग्रहीत् ॥ १३ ॥

ಮರಣಕಾಲದಲ್ಲಿ ಈ ಅಜಾಮಿಲನು ಅಸಹಾಯಕನಾಗಿ ಬಹು ಜೋರಾಗಿ ಭಗವಂತನ ‘ನಾರಾಯಣ’ ನಾಮವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿದನು. ಆ ನಾಮಗ್ರಹಣದಿಂದಲೇ ಅವನು ಎಲ್ಲ ಪಾಪಫಲಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿದ್ದಾನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಯಮದೂತರೇ, ಅವನನ್ನು ನರಕದಂಡಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಬೇಡಿ।

Verse 14

साङ्केत्यं पारिहास्यं वा स्तोभं हेलनमेव वा । वैकुण्ठनामग्रहणमशेषाघहरं विदु: ॥ १४ ॥

ಸಂಕೇತವಾಗಿ, ಹಾಸ್ಯವಾಗಿ, ಸಂಗೀತ ವಿನೋದಕ್ಕಾಗಿ, ಅಥವಾ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದಿಂದಲೂ ಯಾರಾದರೂ ವೈಕುಂಠನಾಮವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿದರೆ, ಅದು ಅಪಾರ ಪಾಪಫಲಗಳನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ ಹರಣಮಾಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಶಾಸ್ತ್ರಪಂಡಿತರು ಅಂಗೀಕರಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 15

पतित: स्खलितो भग्न: सन्दष्टस्तप्त आहत: । हरिरित्यवशेनाह पुमान्नार्हति यातना: ॥ १५ ॥

ಮನೆಯ ಮೇಲಿಂದ ಬೀಳುವುದು, ಜಾರಿ ಎಲುಬು ಮುರಿಯುವುದು, ಹಾವಿನ ಕಚ್ಚು, ತೀವ್ರ ಜ್ವರವೇದನೆ, ಅಥವಾ ಆಯುಧಾಘಾತದಂತಹ ಅಕಸ್ಮಾತ್ ವಿಪತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೂ ಅವಶವಾಗಿ ‘ಹರಿ’ ಎಂದು ಹೇಳಿ ದೇಹ ತ್ಯಜಿಸಿದರೆ, ಪಾಪಿಯಾಗಿದ್ದರೂ ಅವನು ನರಕಯಾತನೆಗೆ ಅರ್ಹನಲ್ಲ।

Verse 16

गुरूणां च लघूनां च गुरूणि च लघूनि च । प्रायश्चित्तानि पापानां ज्ञात्वोक्तानि महर्षिभि: ॥ १६ ॥

ಮಹರ್ಷಿಗಳು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ: ಭಾರೀ ಪಾಪಗಳಿಗೆ ಭಾರೀ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ, ಲಘು ಪಾಪಗಳಿಗೆ ಲಘು ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ ಮಾಡಬೇಕು. ಆದರೆ ಹರಿ-ಕೃಷ್ಣ (ಹರೇ ಕೃಷ್ಣ) ಮಂತ್ರಜಪವು ಭಾರ-ಲಘು ಭೇದವಿಲ್ಲದೆ ಎಲ್ಲ ಪಾಪಕರ್ಮಫಲಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ।

Verse 17

तैस्तान्यघानि पूयन्ते तपोदानव्रतादिभि: । नाधर्मजं तद्‌धृदयं तदपीशाङ्‌घ्रिसेवया ॥ १७ ॥

ತಪಸ್ಸು, ದಾನ, ವ್ರತಾದಿಗಳಿಂದ ಪಾಪಫಲಗಳು ಶುದ್ಧವಾಗಬಹುದು; ಆದರೆ ಹೃದಯದಲ್ಲಿರುವ ಅಧರ್ಮಜನ್ಯ ಆಸೆಗಳು ಬೇರುಸಹಿತ ಕಡಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಭಗವಂತನ ಕಮಲಪಾದಗಳ ಸೇವೆಯಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ತಕ್ಷಣವೇ ಆ ಎಲ್ಲ ಮಲಿನತೆಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 18

अज्ञानादथवा ज्ञानादुत्तमश्लोकनाम यत् । सङ्कीर्तितमघं पुंसो दहेदेधो यथानल: ॥ १८ ॥

ಹೇಗೆ ಅಗ್ನಿ ಒಣ ಹುಲ್ಲನ್ನು ಭಸ್ಮಮಾಡುತ್ತದೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಉತ್ತಮಶ್ಲೋಕನ ಪವಿತ್ರ ನಾಮ—ತಿಳಿದು ಅಥವಾ ತಿಳಿಯದೆ—ಸಂಕೀರ್ತಿಸಿದರೆ ಮನುಷ್ಯನ ಪಾಪಕರ್ಮಗಳ ಎಲ್ಲ ಫಲಗಳು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ದಗ್ಧವಾಗುತ್ತವೆ।

Verse 19

यथागदं वीर्यतममुपयुक्तं यद‍ृच्छया । अजानतोऽप्यात्मगुणं कुर्यान्मन्त्रोऽप्युदाहृत: ॥ १९ ॥

ಹೇಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ಔಷಧಿಯನ್ನು ಅದರ ಗುಣ ತಿಳಿಯದೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೂ—ಅಥವಾ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಬಲವಂತಪಡಿಸಿದರೂ—ಅದು ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಕಾರ್ಯಮಾಡುತ್ತದೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಭಗವಂತನ ನಾಮಮಂತ್ರ ಜಪವು ಅದರ ಮಹಿಮೆ ತಿಳಿಯದಿದ್ದರೂ, ತಿಳಿದು ಅಥವಾ ತಿಳಿಯದೆ ಮಾಡಿದರೂ, ಅತ್ಯಂತ ಫಲಪ್ರದವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 20

श्रीशुक उवाच त एवं सुविनिर्णीय धर्मं भागवतं नृप । तं याम्यपाशान्निर्मुच्य विप्रं मृत्योरमूमुचन् ॥ २० ॥

ಶ್ರೀಶುಕದೇವ ಗೋಸ್ವಾಮಿ ಹೇಳಿದರು—ಓ ರಾಜನೇ! ಈ ರೀತಿ ಭಾಗವತಧರ್ಮದ ತತ್ತ್ವಗಳನ್ನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ನಿರ್ಣಯಿಸಿ, ವಿಷ್ಣುದೂತರು ಯಮದೂತರ ಪಾಶಗಳಿಂದ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಅಜಾಮಿಲನನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿ, ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮರಣದಿಂದ ಅವನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದರು।

Verse 21

इति प्रत्युदिता याम्या दूता यात्वा यमान्तिकम् । यमराज्ञे यथा सर्वमाचचक्षुररिन्दम ॥ २१ ॥

ಓ ಶತ್ರುನಾಶಕ ಮಹಾರಾಜ ಪರೀಕ್ಷಿತ್! ವಿಷ್ಣುದೂತರ ಉತ್ತರದಿಂದ ತಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಯಮದೂತರು ಯಮರಾಜನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ನಡೆದದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅವನಿಗೆ ವಿವರಿಸಿದರು।

Verse 22

द्विज: पाशाद्विनिर्मुक्तो गतभी: प्रकृतिं गत: । ववन्दे शिरसा विष्णो: किङ्करान् दर्शनोत्सव: ॥ २२ ॥

ಯಮದೂತರ ಪಾಶಗಳಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಗೊಂಡ ಆ ದ್ವಿಜ ಅಜಾಮಿಲನು ಭಯವಿಲ್ಲದೆ ತನ್ನ ಸಹಜ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಂದನು. ವಿಷ್ಣುವಿನ ಸೇವಕರ ದರ್ಶನವನ್ನು ಮಹೋತ್ಸವವೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ತಲೆಯೊಗ್ಗಿಸಿ ಅವರಿಗೆ ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದನು।

Verse 23

तं विवक्षुमभिप्रेत्य महापुरुषकिङ्करा: । सहसा पश्यतस्तस्य तत्रान्तर्दधिरेऽनघ ॥ २३ ॥

ಓ ನಿರಪರಾಧಿ ಮಹಾರಾಜ ಪರೀಕ್ಷಿತ್! ಅಜಾಮಿಲನು ಏನೋ ಹೇಳಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ವಿಷ್ಣುದೂತರು ಕಂಡು, ಅವನು ನೋಡುತ್ತಿರಲೂ ಸಹಸಾ ಅಲ್ಲಿ ಅಂತರ್ಧಾನರಾದರು।

Verse 24

अजामिलोऽप्यथाकर्ण्य दूतानां यमकृष्णयो: । धर्मं भागवतं शुद्धं त्रैवेद्यं च गुणाश्रयम् ॥ २४ ॥ भक्तिमान् भगवत्याशु माहात्म्यश्रवणाद्धरे: । अनुतापो महानासीत्स्मरतोऽशुभमात्मन: ॥ २५ ॥

ಯಮದೂತರು ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣುದೂತರ ಸಂಭಾಷಣೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಅಜಾಮಿಲನು ತ್ರಿವೇದಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಗುಣಾಶ್ರಿತ ಧರ್ಮವನ್ನೂ, ಗುಣಾತೀತವಾದ ಶುದ್ಧ ಭಾಗವತಧರ್ಮವನ್ನೂ ಅರಿತುಕೊಂಡನು. ಹರಿಯ ನಾಮ-ಯಶಸ್ಸು-ಗುಣ-ಲೀಲೆಗಳ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವನು ಶೀಘ್ರವೇ ಶುದ್ಧ ಭಕ್ತನಾಗಿ, ತನ್ನ ಹಿಂದಿನ ಪಾಪಗಳನ್ನು ನೆನೆದು ಮಹಾ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪದಿಂದ ತುಂಬಿದನು।

Verse 25

अजामिलोऽप्यथाकर्ण्य दूतानां यमकृष्णयो: । धर्मं भागवतं शुद्धं त्रैवेद्यं च गुणाश्रयम् ॥ २४ ॥ भक्तिमान् भगवत्याशु माहात्म्यश्रवणाद्धरे: । अनुतापो महानासीत्स्मरतोऽशुभमात्मन: ॥ २५ ॥

ಯಮದೂತರು ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣುದೂತರ ಸಂಭಾಷಣೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಅಜಾಮಿಲನು ತ್ರಿವೇದಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಗುಣಾಶ್ರಿತ ಧರ್ಮವನ್ನೂ, ಗುಣಾತೀತವಾದ ಶುದ್ಧ ಭಾಗವತಧರ್ಮವನ್ನೂ ಅರಿತುಕೊಂಡನು. ಹರಿಯ ನಾಮ-ಯಶಸ್ಸು-ಗುಣ-ಲೀಲೆಗಳ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವನು ಶೀಘ್ರವೇ ಶುದ್ಧ ಭಕ್ತನಾಗಿ, ತನ್ನ ಹಿಂದಿನ ಪಾಪಗಳನ್ನು ನೆನೆದು ಮಹಾ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪದಿಂದ ತುಂಬಿದನು।

Verse 26

अहो मे परमं कष्टमभूदविजितात्मन: । येन विप्लावितं ब्रह्म वृषल्यां जायतात्मना ॥ २६ ॥

ಅಯ್ಯೋ! ಆತ್ಮನಿಗ್ರಹವನ್ನು ಜಯಿಸದ ನಾನು ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ದಾಸನಾಗಿ ಎಷ್ಟು ಅಧೋಗತಿಗೆ ಬಿದ್ದೆ; ಬ್ರಾಹ್ಮಣತ್ವವನ್ನು ಮಸುಕುಗೊಳಿಸಿ ವೇಶ್ಯೆಯ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸಂತಾನವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿದೆ।

Verse 27

धिङ्‌मां विगर्हितं सद्भ‍िर्दुष्कृतं कुलकज्जलम् । हित्वा बालां सतीं योऽहं सुरापीमसतीमगाम् ॥ २७ ॥

ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಧಿಕ್ಕಾರ! ಸಜ್ಜನರು ನಿಂದಿಸುವಂತಹ ಪಾಪ ಮಾಡಿ ನಾನು ಕುಲಕ್ಕೆ ಕಳಂಕ ತಂದೆ. ಸುಂದರವಾದ ಪತಿವ್ರತೆ ಯುವತಿ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಮದ್ಯಪಾನಕ್ಕೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡ ಪತಿತ ವೇಶ್ಯೆಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋದೆ—ಧಿಕ್ಕಾರ!

Verse 28

वृद्धावनाथौ पितरौ नान्यबन्धू तपस्विनौ । अहो मयाधुना त्यक्तावकृतज्ञेन नीचवत् ॥ २८ ॥

ನನ್ನ ತಂದೆತಾಯಿ ವೃದ್ಧರೂ ನಿರಾಶ್ರಿತರೂ ಆಗಿದ್ದರು; ಅವರನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಮಗನೂ ಬಂಧುವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಅವರ ಸೇವೆ ಮಾಡದೆ, ಕೃತಘ್ನ ನೀಚನಂತೆ ಅವರನ್ನು ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟುಹೋದೆ—ಅಯ್ಯೋ!

Verse 29

सोऽहं व्यक्तं पतिष्यामि नरके भृशदारुणे । धर्मघ्ना: कामिनो यत्र विन्दन्ति यमयातना: ॥ २९ ॥

ಇದೀಗ ಸ್ಪಷ್ಟ—ನನ್ನಂತಹ ಪಾಪಿ ಅತ್ಯಂತ ಭೀಕರ ನರಕಕ್ಕೆ ಬೀಳಲೇಬೇಕು; ಅಲ್ಲಿ ಧರ್ಮವನ್ನು ಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿದವರೂ ಕಾಮಾಸಕ್ತರೂ ಯಮನ ಕಠೋರ ಯಾತನೆಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 30

किमिदं स्वप्न आहो स्वित् साक्षाद् द‍ृष्टमिहाद्भ‍ुतम् । क्‍व याता अद्य ते ये मां व्यकर्षन् पाशपाणय: ॥ ३० ॥

ಇದು ಕನಸೇ, ಅಥವಾ ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ನೇರವಾಗಿ ಕಂಡ ಅದ್ಭುತವೇ? ಕೈಯಲ್ಲಿ ಪಾಶ ಹಿಡಿದ ಭಯಾನಕ ಪುರುಷರು ನನ್ನನ್ನು ಬಂಧಿಸಿ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು—ಇಗ ಅವರು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದರು?

Verse 31

अथ ते क्‍व गता: सिद्धाश्चत्वारश्चारुदर्शना: । व्यामोचयन्नीयमानं बद्ध्वा पाशैरधो भुव: ॥ ३१ ॥

ಮತ್ತೆ ಆ ನಾಲ್ವರು ಸಿದ್ಧರು—ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರ ದರ್ಶನದವರು—ಎಲ್ಲಿ ಹೋದರು? ಪಾಶಗಳಿಂದ ಕಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟು ಅಧೋಲೋಕದ ಕಡೆ ಎಳೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನು ಅವರು ಬಿಡಿಸಿ ರಕ್ಷಿಸಿದರು.

Verse 32

अथापि मे दुर्भगस्य विबुधोत्तमदर्शने । भवितव्यं मङ्गलेन येनात्मा मे प्रसीदति ॥ ३२ ॥

ನಾನು ನಿಜಕ್ಕೂ ದುರ್ಭಾಗ್ಯವಂತನು, ಪಾಪಕರ್ಮಗಳ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದವನು; ಆದರೂ ಹಿಂದಿನ ಯಾವುದೋ ಪುಣ್ಯದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಬಂದ ಆ ವಿಬುಧೋತ್ತಮರ ದರ್ಶನ ನನಗೆ ದೊರಕಿತು. ಅವರ ಮಂಗಳ ಆಗಮನದಿಂದ ನನ್ನ ಆತ್ಮ ಪ್ರಸನ್ನವಾಗಿದೆ; ನಾನು ಅಪಾರ ಆನಂದವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

Verse 33

अन्यथा म्रियमाणस्य नाशुचेर्वृषलीपते: । वैकुण्ठनामग्रहणं जिह्वा वक्तुमिहार्हति ॥ ३३ ॥

ನನ್ನ ಪೂರ್ವ ಭಕ್ತಿಸೇವೆಯ ಸಂಸ್ಕಾರವಿಲ್ಲದೆ ಇದ್ದರೆ, ಮರಣಾಸನ್ನನಾದ ನಾನು—ಅಶುಚಿಯಾದ ವೇಶ್ಯಾಪಾಲಕ—ವೈಕುಂಠಪತಿಯ ಪವಿತ್ರ ನಾಮವನ್ನು ಜಿಹ್ವೆಯಿಂದ ಉಚ್ಚರಿಸುವ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಹೇಗೆ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ? ಅದು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಅಸಾಧ್ಯ.

Verse 34

क्‍व चाहं कितव: पापो ब्रह्मघ्नो निरपत्रप: । क्‍व च नारायणेत्येतद्भ‍गवन्नाम मङ्गलम् ॥ ३४ ॥

ನಾನು ಎಲ್ಲಿ—ಲಜ್ಜೆಯಿಲ್ಲದ ಮೋಸಗಾರ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ್ಯಧರ್ಮವನ್ನು ಹತಮಾಡಿದ ಪಾಪಿ—ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಿ ‘ನಾರಾಯಣ’ ಎಂಬ ಭಗವಂತನ ಸರ್ವಮಂಗಳ ನಾಮ!

Verse 35

सोऽहं तथा यतिष्यामि यतचित्तेन्द्रियानिल: । यथा न भूय आत्मानमन्धे तमसि मज्जये ॥ ३५ ॥

ಈಗ ಈ ಅವಕಾಶ ದೊರೆತಿರುವುದರಿಂದ ನಾನು ಖಂಡಿತ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತೇನೆ—ಮನಸ್ಸು, ಪ್ರಾಣ ಮತ್ತು ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿಯಂತ್ರಿಸುತ್ತೇನೆ—ಮತ್ತು ಸದಾ ಭಕ್ತಿಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುತ್ತೇನೆ; ಹೀಗಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಅಂಧ ತಮಸ್ಸಿನ ಅಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಬೀಳುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 36

विमुच्य तमिमं बन्धमविद्याकामकर्मजम् । सर्वभूतसुहृच्छान्तो मैत्र: करुण आत्मवान् ॥ ३६ ॥ मोचये ग्रस्तमात्मानं योषिन्मय्यात्ममायया । विक्रीडितो ययैवाहं क्रीडामृग इवाधम: ॥ ३७ ॥

ದೇಹಾಭಿಮಾನದಿಂದ ಅವಿದ್ಯೆ; ಅವಿದ್ಯೆಯಿಂದ ಭೋಗಕಾಮನೆ; ಅದರಿಂದ ಪುಣ್ಯ-ಪಾಪ ಕರ್ಮಗಳು—ಇದೇ ಬಂಧನ. ಈಗ ನಾನು ಈ ಅವಿದ್ಯಾ-ಕಾಮ-ಕರ್ಮಜನ್ಯ ಬಂಧನವನ್ನು ಬಿಡುತ್ತೇನೆ; ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೂ ಹಿತೈಷಿ, ಶಾಂತ, ಮೈತ್ರಿ-ಕರುಣೆಯುಳ್ಳ ಆತ್ಮಸಂಯಮಿ ಆಗಿ, ಸ್ತ್ರೀರೂಪ ಆತ್ಮಮಾಯೆಯಲ್ಲಿ ಗ್ರಸ್ತನಾದ ನನ್ನನ್ನೇ ನಾನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.

Verse 37

विमुच्य तमिमं बन्धमविद्याकामकर्मजम् । सर्वभूतसुहृच्छान्तो मैत्र: करुण आत्मवान् ॥ ३६ ॥ मोचये ग्रस्तमात्मानं योषिन्मय्यात्ममायया । विक्रीडितो ययैवाहं क्रीडामृग इवाधम: ॥ ३७ ॥

ಸ್ತ್ರೀರೂಪ ಆತ್ಮಮಾಯೆಯು ನನ್ನನ್ನು ಆಟದ ಮೃಗದಂತೆ ಆಡಿಸಿತು; ನಾನು ಅಧಮ ಕ್ರೀಡಾಮೃಗನಂತೆ ಆಗಿದೆ. ಈಗ ಆ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಮಾಯೆಯಲ್ಲಿ ಗ್ರಸ್ತನಾದ ನನ್ನನ್ನೇ ನಾನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ; ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಹಿತೈಷಿ, ಶಾಂತ, ಕರುಣಾಮಯ ಮಿತ್ರನಾಗಿ, ಸದಾ ಕೃಷ್ಣಚೇತನೆಯಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿರುತ್ತೇನೆ.

Verse 38

ममाहमिति देहादौ हित्वामिथ्यार्थधीर्मतिम् । धास्ये मनो भगवति शुद्धं तत्कीर्तनादिभि: ॥ ३८ ॥

ಸಾಧುಸಂಗದಲ್ಲಿ ಭಗವನ್ನಾಮ ಕೀರ್ತನೆ ಮಾಡಿದುದರಿಂದ ನನ್ನ ಹೃದಯ ಶುದ್ಧವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಇನ್ನು ಇಂದ್ರಿಯಭೋಗದ ಸುಳ್ಳು ಆಕರ್ಷಣೆಗೆ ನಾನು ಬಲಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ದೇಹದಲ್ಲಿ ‘ನಾನು’ ‘ನನ್ನದು’ ಎಂಬ ಮಿಥ್ಯಾಭಾವ ತ್ಯಜಿಸಿ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಚರಣಕಮಲಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 39

इति जातसुनिर्वेद: क्षणसङ्गेन साधुषु । गङ्गाद्वारमुपेयाय मुक्तसर्वानुबन्धन: ॥ ३९ ॥

ಸಾಧುಗಳ (ವಿಷ್ಣುದೂತರ) ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಸಂಗದಿಂದ ಅಜಾಮಿಲನಲ್ಲಿ ದೃಢ ವೈರಾಗ್ಯ ಉದಯವಾಯಿತು. ಎಲ್ಲ ಭೌತಿಕ ಆಕರ್ಷಣೆಯ ಬಂಧನಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ಅವನು ತಕ್ಷಣವೇ ಗಂಗಾದ್ವಾರ (ಹರಿದ್ವಾರ) ಕಡೆ ಹೊರಟನು।

Verse 40

स तस्मिन् देवसदन आसीनो योगमास्थित: । प्रत्याहृतेन्द्रियग्रामो युयोज मन आत्मनि ॥ ४० ॥

ಹರಿದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ಅವನು ವಿಷ್ಣು ಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದು ಕುಳಿತು ಭಕ್ತಿ-ಯೋಗವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು. ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಭಗವಂತನ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ಯೋಜಿಸಿದನು।

Verse 41

ततो गुणेभ्य आत्मानं वियुज्यात्मसमाधिना । युयुजे भगवद्धाम्नि ब्रह्मण्यनुभवात्मनि ॥ ४१ ॥

ನಂತರ ಆತ್ಮಸಮಾಧಿಯಿಂದ ಅವನು ತನ್ನನ್ನು ಗುಣಗಳಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ, ಇಂದ್ರಿಯಭೋಗದ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯಿಂದ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹಿಂತೆಗೆದು, ಬ್ರಹ್ಮಾನುಭವಸ್ವರೂಪವಾದ ಭಗವದ್ದಾಮದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಯೋಗಿಸಿದನು. ಹೀಗೆ ಅವನು ಭಗವಂತನ ರೂಪಚಿಂತನೆಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಲೀನನಾದನು।

Verse 42

यर्ह्युपारतधीस्तस्मिन्नद्राक्षीत्पुरुषान् पुर: । उपलभ्योपलब्धान् प्राग्ववन्दे शिरसा द्विज: ॥ ४२ ॥

ಅವನ ಬುದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸು ಭಗವಂತನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾದಾಗ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಅಜಾಮಿಲನು ತನ್ನ ಮುಂದೆ ಮತ್ತೆ ನಾಲ್ಕು ದಿವ್ಯಪುರುಷರನ್ನು ಕಂಡನು. ಅವರು ಹಿಂದೆಯೇ ಕಂಡವರೇ ಎಂದು ಅರಿತು, ತಲೆಯೊಗ್ಗಿಸಿ ಅವರಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿದನು।

Verse 43

हित्वा कलेवरं तीर्थे गङ्गायां दर्शनादनु । सद्य: स्वरूपं जगृहे भगवत्पार्श्ववर्तिनाम् ॥ ४३ ॥

ಗಂಗಾತಟದ ಹರಿದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುದೂತರ ದರ್ಶನವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಅಜಾಮಿಲನು ದೇಹತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದನು. ತಕ್ಷಣವೇ ಭಗವಂತನ ಪಾರ್ಷದರಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ತನ್ನ ದಿವ್ಯ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಪಡೆದನು.

Verse 44

साकं विहायसा विप्रो महापुरुषकिङ्करै: । हैमं विमानमारुह्य ययौ यत्र श्रिय: पति: ॥ ४४ ॥

ವಿಷ್ಣುವಿನ ಕಿಂಕರರೊಂದಿಗೆ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಆಕಾಶಮಾರ್ಗವಾಗಿ ಚಿನ್ನದ ವಿಮಾನವನ್ನು ಏರಿ, ಶ್ರೀಪತಿ—ಲಕ್ಷ್ಮೀಪತಿ—ಭಗವಂತನ ಧಾಮಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು.

Verse 45

एवं स विप्लावितसर्वधर्मा दास्या: पति: पतितो गर्ह्यकर्मणा । निपात्यमानो निरये हतव्रत: सद्यो विमुक्तो भगवन्नाम गृह्णन् ॥ ४५ ॥

ದುಸ್ಸಂಗದಿಂದ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಅಜಾಮಿಲನು ಎಲ್ಲಾ ಧರ್ಮಾಚಾರಗಳಿಂದ ಭ್ರಷ್ಟನಾದನು. ವೇಶ್ಯೆಯ ಪತಿಯಾಗಿ ಕಳ್ಳತನ, ಮದ್ಯಪಾನ ಮೊದಲಾದ ನಿಂದ್ಯ ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದು ನರಕಕ್ಕೆ ಎಳೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದರೂ, ‘ನಾರಾಯಣ’ ಎಂಬ ಭಗವನ್ನಾಮವನ್ನು ಹಿಡಿದ ಕ್ಷಣವೇ ತಕ್ಷಣ ಮುಕ್ತನಾದನು.

Verse 46

नात: परं कर्मनिबन्धकृन्तनं मुमुक्षतां तीर्थपदानुकीर्तनात् । न यत्पुन: कर्मसु सज्जते मनो रजस्तमोभ्यां कलिलं ततोऽन्यथा ॥ ४६ ॥

ಆದ್ದರಿಂದ ಭೌತಿಕ ಬಂಧನದಿಂದ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಯಸುವವನು, ತೀರ್ಥಪಾದನಾದ ಪರಮಪುರುಷನ ನಾಮ, ಯಶಸ್ಸು, ರೂಪ ಮತ್ತು ಲೀಲೆಯನ್ನು ಕೀರ್ತಿಸಬೇಕು. ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ, ತರ್ಕಜ್ಞಾನ ಅಥವಾ ಯೋಗಧ್ಯಾನದಿಂದ ಸಮರ್ಪಕ ಫಲ ಸಿಗದು; ರಜಸ್ಸು-ತಮಸ್ಸಿನಿಂದ ಮಲಿನವಾದ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತೆ ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

Verse 47

य एतं परमं गुह्यमितिहासमघापहम् । श‍ृणुयाच्छ्रद्धया युक्तो यश्च भक्त्यानुकीर्तयेत् ॥ ४७ ॥ न वै स नरकं याति नेक्षितो यमकिङ्करै: । यद्यप्यमङ्गलो मर्त्यो विष्णुलोके महीयते ॥ ४८ ॥

ಈ ಪರಮ ಗುಹ್ಯ ಇತಿಹಾಸವು ಪಾಪನಾಶಕ. ಯಾರು ಇದನ್ನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಕೇಳಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅನುಕೀರ್ತನೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ; ಯಮದೂತರು ಅವರನ್ನು ನೋಡಲು ಸಹ ಸಮೀಪಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ದೇಹತ್ಯಾಗದ ನಂತರ ಅವರು ವಿಷ್ಣುಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮಹಿಮೆಯಿಂದ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ.

Verse 48

य एतं परमं गुह्यमितिहासमघापहम् । श‍ृणुयाच्छ्रद्धया युक्तो यश्च भक्त्यानुकीर्तयेत् ॥ ४७ ॥ न वै स नरकं याति नेक्षितो यमकिङ्करै: । यद्यप्यमङ्गलो मर्त्यो विष्णुलोके महीयते ॥ ४८ ॥

ಈ ಪರಮ ಗುಹ್ಯವಾದ, ಪಾಪನಾಶಕ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಕೇಳಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೀರ್ತಿಸುವವನು ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಯಮದೂತರು ಅವನನ್ನು ನೋಡಲೂ ಸಮೀಪಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ದೇಹಧಾರಿಯಾಗಿದ್ದರೂ, ಹಿಂದೆ ಪಾಪಿಯಾಗಿದ್ದರೂ, ದೇಹತ್ಯಾಗದ ಬಳಿಕ ವಿಷ್ಣುಲೋಕದಲ್ಲಿ ಗೌರವದಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 49

म्रियमाणो हरेर्नाम गृणन् पुत्रोपचारितम् । अजामिलोऽप्यगाद्धाम किमुत श्रद्धया गृणन् ॥ ४९ ॥

ಮರಣಕಾಲದ ವೇದನೆಯಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಅಜಾಮಿಲನು ಹರಿನಾಮವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿದನು; ಅದು ಮಗನನ್ನು ಕರೆಯಲು ಇದ್ದರೂ, ಅವನು ಭಗವಂತನ ಧಾಮವನ್ನು ಪಡೆದನು. ಹಾಗಾದರೆ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ, ಅಪರಾಧರಹಿತವಾಗಿ ಹರಿನಾಮ ಜಪಿಸುವವನು ಧಾಮಕ್ಕೆ ಮರಳುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವೇನು?