Adhyaya 2

Verse 1

श्रीशुक उवाच एवं पितरि सम्प्रवृत्ते तदनुशासने वर्तमान आग्नीध्रो जम्बूद्वीपौकस: प्रजा औरसवद्धर्मावेक्षमाण: पर्यगोपायत् ॥ १ ॥

ಶ್ರೀಶುಕದೇವ ಗೋಸ್ವಾಮಿ ಹೇಳಿದರು— ತಂದೆ ಮಹಾರಾಜ ಪ್ರಿಯವ್ರತನು ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಹೊರಟ ಬಳಿಕ, ರಾಜ ಆಗ್ನೀಧ್ರನು ಅವರ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪಾಲಿಸಿದನು. ಧರ್ಮತತ್ತ್ವಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾಗಿ ಅನುಸರಿಸಿ ಜಂಬೂದ್ವೀಪದ ನಿವಾಸಿಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಪುತ್ರರಂತೆ ರಕ್ಷಿಸಿದನು।

Verse 2

स च कदाचित्पितृलोककाम: सुरवरवनिताक्रीडाचलद्रोण्यां भगवन्तं विश्वसृजां पतिमाभृतपरिचर्योपकरण आत्मैकाग्र्येण तपस्व्याराधयां बभूव ॥ २ ॥

ಪಿತೃಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಿವಾಸ ಪಡೆಯಲು ಮತ್ತು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪುತ್ರನನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಬಯಸಿ ಮಹಾರಾಜ ಆಗ್ನೀಧ್ರನು ಒಮ್ಮೆ ಭೌತಿಕ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಅಧಿಪತಿಯಾದ ಭಗವಾನ್ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದನು. ದೇವಾಂಗನೆಗಳು ವಿಹರಿಸುವ ಮಂದರಗಿರಿಯ ಕಣಿವೆಗೆ ಹೋಗಿ, ಹೂವುಗಳು ಮುಂತಾದ ಪೂಜಾಸಾಮಗ್ರಿಯನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ, ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತದಿಂದ ಕಠೋರ ತಪಸ್ಸು ಮತ್ತು ಉಪಾಸನೆ ಮಾಡಿದನು।

Verse 3

तदुपलभ्य भगवानादिपुरुष: सदसि गायन्तीं पूर्वचित्तिं नामाप्सरसमभियापयामास ॥ ३ ॥

ರಾಜ ಅগ্নೀಧ್ರನ ಆಸೆಯನ್ನು ತಿಳಿದು ಆದಿಪುರುಷನಾದ ಭಗವಾನ್ ಬ್ರಹ್ಮನು ತನ್ನ ಸಭೆಯ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಅಪ್ಸರೆ ಪೂರ್ವಚಿತ್ತಿಯನ್ನು ಆಯ್ಕೆಮಾಡಿ ರಾಜನ ಬಳಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದನು।

Verse 4

सा च तदाश्रमोपवनमतिरमणीयं विविधनिबिडविटपिविटपनिकरसंश्लिष्टपुरटलतारूढस्थलविहङ्गममिथुनै: प्रोच्यमानश्रुतिभि: प्रतिबोध्यमानसलिलकुक्कुटकारण्डवकलहंसादिभिर्विचित्रमुपकूजितामलजलाशयकमलाकरमुपबभ्राम ॥ ४ ॥

ಬ್ರಹ್ಮನು ಕಳುಹಿಸಿದ ಆ ಅಪ್ಸರೆ ರಾಜನು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಆಶ್ರಮದ ಸಮೀಪದ ಅತ್ಯಂತ ಮನೋಹರ ಉದ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ವಿಹರಿಸತೊಡಗಿದಳು; ದಟ್ಟ ಹಸಿರು ಕೊಂಬೆ-ಎಲೆಗಳು, ಬಂಗಾರದ ಲತೆಗಳು, ಜೋಡಿಯಾಗಿ ಸಂಚರಿಸುವ ಪಕ್ಷಿಗಳ ಮಧುರ ಕಲರವ, ಮತ್ತು ನಿರ್ಮಲ ಜಲಾಶಯದಲ್ಲಿ ಕಮಲಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಾತು, ಕರಂಡವ, ಹಂಸಾದಿಗಳ ಸಿಹಿ ಧ್ವನಿಗಳು ಆ ಉದ್ಯಾನವನ್ನು ವೈಚಿತ್ರ್ಯಮಯವಾಗಿ ಅಲಂಕರಿಸಿತು।

Verse 5

तस्या: सुललितगमनपदविन्यासगतिविलासायाश्चानुपदं खणखणायमानरुचिरचरणाभरणस्वनमुपाकर्ण्य नरदेवकुमार: समाधियोगेनामीलितनयननलिनमुकुलयुगलमीषद्विकचय्य व्यचष्ट ॥ ५ ॥

ಪೂರ್ವಚಿತ್ತಿಯ ಸೊಗಸಾದ ನಡೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಅವಳ ಪಾದಾಭರಣಗಳು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲೂ ಮಧುರವಾಗಿ ಖಣಖಣಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಇಂದ್ರಿಯನಿಗ್ರಹದಿಂದ ಸಮಾಧಿಯೋಗದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ನರದೇವಕುಮಾರ ಅগ্নೀಧ್ರನು ತನ್ನ ಕಮಲನಯನಗಳನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ತೆರೆದು ಅವಳನ್ನು ಸಮೀಪದಲ್ಲೇ ಕಂಡನು।

Verse 6

तामेवाविदूरे मधुकरीमिव सुमनस उपजिघ्रन्तीं दिविजमनुजमनोनयनाह्लाददुघैर्गतिविहारव्रीडाविनयावलोकसुस्वराक्षरावयवैर्मनसि नृणां कुसुमायुधस्य विदधतीं विवरं निजमुख विगलितामृतासवसहासभाषणामोदमदान्धमधुकरनिकरोपरोधेन द्रुतपदविन्यासेन वल्गुस्पन्दनस्तनकलशकबरभाररशनां देवीं तदवलोकनेन विवृतावसरस्य भगवतो मकरध्वजस्य वशमुपनीतो जडवदिति होवाच ॥ ६ ॥

ಅವಳು ಸಮೀಪದಲ್ಲೇ ಜೇನುನೊಣೆಯಂತೆ ಹೂಗಳ ಸುಗಂಧವನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸುತ್ತಾ ವಿಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳ ನಡೆ-ವಿಹಾರ, ಲಜ್ಜೆ-ವಿನಯ, ನೋಟ, ಮಧುರಸ್ವರದ ಅಕ್ಷರಗಳು ಮತ್ತು ಅಂಗಚಲನಗಳು ದೇವ-ಮಾನವರ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಆನಂದಧಾರೆಯಾಗಿ, ಪುಷ್ಪಬಾಣಧಾರಿ ಮನ್ಮಥನಿಗೆ ಮಾನವರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶದ ದಾರಿಯನ್ನು ತೆರೆದಂತಾಯಿತು. ಅವಳ ನಗೆಯೊಡನೆ ಮಾತಾಡುವ ವಾಣಿ ಬಾಯಿಂದ ಅಮೃತವೇ ಹರಿಯುವಂತೆ ತೋಚಿತು. ಅವಳ ಉಸಿರಿನ ಸುಗಂಧಕ್ಕೆ ಮದಗೊಂಡ ಜೇನುನೊಣಗಳು ಅವಳ ಕಮಲನಯನಗಳ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತಾಡಿದವು; ಅವುಗಳ ಅಡ್ಡಿಯಿಂದ ಅವಳು ವೇಗವಾಗಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದಾಗ ಕೇಶಭಾರ, ಕಟಿರಶನೆ ಮತ್ತು ಕಲಶದಂತೆ ಇರುವ ಸ್ತನಗಳು ಲಲಿತವಾಗಿ ಕಂಪಿಸಿದವು. ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿ ರಾಜಕುಮಾರನು ಮಕರಧ್ವಜನಾದ ಮನ್ಮಥನ ವಶವಾಗಿ ಜಡನಂತೆ ಆಗಿ ಹೀಗೆಂದನು।

Verse 7

का त्वं चिकीर्षसि च किं मुनिवर्य शैले मायासि कापि भगवत्परदेवताया: । विज्ये बिभर्षि धनुषी सुहृदात्मनोऽर्थेकिं वा मृगान्मृगयसे विपिने प्रमत्तान् ॥ ७ ॥

ಓ ಮುನಿವರ್ಯೆ! ನೀ ಯಾರು? ಈ ಪರ್ವತದ ಮೇಲೆ ಏಕೆ ಬಂದಿದ್ದೀ? ಏನು ಮಾಡಲು ಬಯಸುತ್ತೀ? ನೀ ಪರಮದೇವನಾದ ಭಗವಂತನ ಯಾವುದೋ ಮಾಯಾಶಕ್ತಿಯೇ? ನೀ ಜ್ಯಾ ಇಲ್ಲದ ಎರಡು ಧನುಸ್ಸುಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತಂತೆ ಕಾಣುತ್ತೀಯೆ—ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ? ನಿನ್ನ ಪ್ರಯೋಜನಕ್ಕೋ, ಮಿತ್ರನ ಹಿತಕ್ಕೋ? ಅಥವಾ ಈ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಉನ್ಮತ್ತ ಮೃಗಗಳನ್ನು ಬೇಟೆಯಾಡಲು ಬಂದಿದ್ದೀಯೆ?

Verse 8

बाणाविमौ भगवत: शतपत्रपत्रौशान्तावपुङ्खरुचिरावतितिग्मदन्तौ । कस्मै युयुङ्‌क्षसि वने विचरन्न विद्म:क्षेमाय नो जडधियां तव विक्रमोऽस्तु ॥ ८ ॥

ಅಗ್ನೀಧ್ರನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಸಖಿ, ನಿನ್ನ ಕಟಾಕ್ಷಭರಿತ ಕಣ್ಣುಗಳು ಭಗವಂತನ ಎರಡು ಮಹಾಬಾಣಗಳಂತೆ. ಅವುಗಳ ರೆಕ್ಕೆಗಳು ಶತಪತ್ರ ಪದ್ಮದ ದಳಗಳಂತೆ; ದಂಡವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಅತಿ ಸುಂದರ, ಅತಿ ತೀಕ್ಷ್ಣ. ಅವು ಶಾಂತವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತವೆ, ಯಾರ ಮೇಲೂ ಬಿಡದಂತೆ. ಈ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ನೀನು ಅವನ್ನು ಯಾರ ಮೇಲೆ ಪ್ರಯೋಗಿಸಲು ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿರುವೆಯೋ ನನಗೆ ತಿಳಿಯದು; ನನ್ನ ಬುದ್ಧಿ ಮಂದ, ನಿನ್ನನ್ನು ಎದುರಿಸಲಾರೆ. ನಿನ್ನ ವಿಕ್ರಮ ನಮ್ಮ ಕ್ಷೇಮಕ್ಕೆ ಆಗಲಿ.

Verse 9

शिष्या इमे भगवत: परित: पठन्तिगायन्ति साम सरहस्यमजस्रमीशम् । युष्मच्छिखाविलुलिता: सुमनोऽभिवृष्टी:सर्वे भजन्त्यृषिगणा इव वेदशाखा: ॥ ९ ॥

ಅಗ್ನೀಧ್ರನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಪ್ರಭು, ನಿನ್ನ ದೇಹದ ಸುತ್ತ ಗುಂಜುವ ಜೇನುಹುಳುಗಳು ನಿನ್ನ ಆರಾಧ್ಯ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಸುತ್ತುವ ಶಿಷ್ಯರಂತೆ ಕಾಣುತ್ತವೆ. ಅವು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಸಾಮವೇದ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನೂ ಉಪನಿಷತ್ತಿನ ರಹಸ್ಯಾರ್ಥವನ್ನೂ ಹಾಡುತ್ತಾ ಈಶ್ವರನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಿವೆ. ನಿನ್ನ ಶಿಖೆಯಿಂದ ಸುರಿಯುವ ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಅವು ಆಸ್ವಾದಿಸುತ್ತವೆ; ಋಷಿಗಳು ವೇದಶಾಖೆಗಳನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸುವಂತೆ, ಅವು ಎಲ್ಲವೂ ನಿನ್ನ ಭಜನೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿವೆ.

Verse 10

वाचं परं चरणपञ्जरतित्तिरीणांब्रह्मन्नरूपमुखरां श‍ृणवाम तुभ्यम् । लब्धा कदम्बरुचिरङ्कविटङ्कबिम्बेयस्यामलातपरिधि: क्‍व च वल्कलं ते ॥ १० ॥

ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಪಾದನೂಪುರಗಳ ಮಧುರ ಝಂಕಾರವನ್ನೇ ಕೇಳುತ್ತೇನೆ; ಆ ನೂಪುರಗಳೊಳಗೆ ತಿತ್ತಿರಿ ಪಕ್ಷಿಗಳ ಚಿಲಿಪಿ ಚಿರಪಿರಿಯಂತೆ ಧ್ವನಿ, ಆದರೆ ರೂಪ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಕದಂಬಪುಷ್ಪವರ್ಣದ ನಿನ್ನ ಸುಂದರ ವೃತ್ತಾಕಾರದ ನಿತಂಬಗಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ನಿನ್ನ ನಡುಮೆಯನ್ನು ಸುತ್ತಿದ ಉರಿಯುವ ಅಂಗಾರದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಮೇಖಲೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ನಿನ್ನ ವಲ್ಕಲ ವಸ್ತ್ರ ಎಲ್ಲಿದೆ? ನೀ ವಸ್ತ್ರಧಾರಣೆಯನ್ನೇ ಮರೆತಂತಿದೆ.

Verse 11

किं सम्भृतं रुचिरयोर्द्विज श‍ृङ्गयोस्तेमध्ये कृशो वहसि यत्र द‍ृशि: श्रिता मे । पङ्कोऽरुण: सुरभीरात्मविषाण ईद‍ृग्येनाश्रमं सुभग मे सुरभीकरोषि ॥ ११ ॥

ಹೇ ದ್ವಿಜ, ನಿನ್ನ ಸಣ್ಣ ನಡುಮೆಯ ಮೇಲೆ ಎತ್ತಾಗಿ ನಿಂತಿರುವ ಎರಡು ಸುಂದರ ಸ್ತನಗಳು ಎರಡು ಶೃಂಗಗಳಂತೆ; ಅವನ್ನು ನೀನು ಕಷ್ಟದಿಂದ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡಿರುವೆ, ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿ ನೆಲಸಿದೆ. ಆ ಎರಡು ಶೃಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಏನು ತುಂಬಿದೆ? ಉದಯಸೂರ್ಯದ ಅರುಣಿಮೆಯಂತೆ ಸುಗಂಧಭರಿತ ಕೆಂಪು ಪುಡಿ ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ಲೇಪವಾಗಿದೆ. ಹೇ ಸुभಗೇ, ಈ ಸುಗಂಧ ರಜವನ್ನು ನೀನು ಎಲ್ಲಿಂದ ತಂದೆ, ಇದರಿಂದ ನನ್ನ ಆಶ್ರಮವೂ ಪರಿಮಳಿಸುತ್ತಿದೆ?

Verse 12

लोकं प्रदर्शय सुहृत्तम तावकं मेयत्रत्य इत्थमुरसावयवावपूर्वौ । अस्मद्विधस्य मनउन्नयनौ बिभर्तिबह्वद्भ‍ुतं सरसराससुधादि वक्त्रे ॥ १२ ॥

ಹೇ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸ್ನೇಹಿತೆ, ದಯವಿಟ್ಟು ನೀನು ವಾಸಿಸುವ ಲೋಕವನ್ನು ನನಗೆ ತೋರಿಸು. ನಿನ್ನ ಈ ಅಪೂರ್ವ ಉರಸಾವಯವಗಳು ನನ್ನಂತಹವನ ಮನಸ್ಸನ್ನೂ ಕಣ್ಣನ್ನೂ ಅಲುಗಾಡಿಸುತ್ತಿವೆ—ಇದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಅಚ್ಚರಿ. ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವರ ಮಧುರ ಮಾತು ಮತ್ತು ಕರುಣೆಯ ನಗು ನೋಡಿದರೆ, ಅವರ ಬಾಯಲ್ಲಿ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅಮೃತವಿದೆ ಎಂಬಂತೆ ತೋರುತ್ತದೆ.

Verse 13

का वाऽऽत्मवृत्तिरदनाद्धविरङ्ग वातिविष्णो: कलास्यनिमिषोन्मकरौ च कर्णौ । उद्विग्नमीनयुगलं द्विजपङ्क्तिशोचि-रासन्नभृङ्गनिकरं सर इन्मुखं ते ॥ १३ ॥

ಓ ಸಖಿ, ದೇಹಧಾರಣೆಗೆ ನೀನು ಏನು ಭುಜಿಸುತ್ತೀಯ? ನಿನ್ನ ಬಾಯಿಂದ ತಾಂಬೂಲ ಚರ್ವಣದ ಸುಗಂಧ ಹರಡುತ್ತಿದೆ; ಇದರಿಂದ ನೀನು ಸದಾ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದ ನೈವೇದ್ಯದ ಪ್ರಸಾದವನ್ನೇ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತೀಯೆಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ನೀನು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಒಂದು ಕಲೆಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತೀಯ. ನಿನ್ನ ಮುಖ ಮನೋಹರ ಸರೋವರದಂತೆ; ರತ್ನಕುಂಡಲಗಳು ಎರಡು ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಮಕರಗಳಂತೆ, ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಎರಡು ಚಂಚಲ ಮೀನುಗಳಂತೆ. ದಂತಪಂಕ್ತಿ ಶ್ವೇತ ಹಂಸಪಂಕ್ತಿಯಂತೆ, ಚದುರಿದ ಕೂದಲು ಭ್ರಮರಗಣದಂತೆ ನಿನ್ನ ಮುಖಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿದೆ.

Verse 14

योऽसौ त्वया करसरोजहत: पतङ्गोदिक्षु भ्रमन् भ्रमत एजयतेऽक्षिणी मे । मुक्तं न ते स्मरसि वक्रजटावरूथंकष्टोऽनिलो हरति लम्पट एष नीवीम् ॥ १४ ॥

ನೀನು ಕಮಲಹಸ್ತದಿಂದ ಚೆಂಡನ್ನು ಹೊಡೆದು ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ತಿರುಗಿಸುತ್ತಿರುವೆ; ಅದು ಅಲೆದಾಡುತ್ತಾ ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನೂ ಅಶಾಂತಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ನಿನ್ನ ವಕ್ರವಾದ ಕುಂತಲಜಟೆಗಳು ಚದುರಿವೆ, ಆದರೂ ನೀನು ಅವನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ—ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲವೇ? ಈ ಧೂರ್ತ ಗಾಳಿ, ಸ್ತ್ರೀಲಂಪಟನಂತೆ, ನಿನ್ನ ಕೆಳವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಎಳೆದು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ; ಇದನ್ನೂ ನೀನು ಗಮನಿಸುವುದಿಲ್ಲವೇ?

Verse 15

रूपं तपोधन तपश्चरतां तपोघ्नंह्येतत्तु केन तपसा भवतोपलब्धम् । चर्तुं तपोऽर्हसि मया सह मित्र मह्यंकिं वा प्रसीदति स वै भवभावनो मे ॥ १५ ॥

ಓ ತಪೋಧನ, ನಿನ್ನ ಈ ಅದ್ಭುತ ರೂಪವು ಇತರರ ತಪಸ್ಸನ್ನೂ ಭಂಗಗೊಳಿಸುವಂತಿದೆ; ನೀನು ಯಾವ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಇದನ್ನು ಪಡೆದೆಯೆ? ಈ ಕೌಶಲ್ಯವನ್ನು ಎಲ್ಲಿಂದ ಕಲಿತೆ? ಮಿತ್ರೆ, ನನ್ನೊಡನೆ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಲು ನೀನು ಯೋಗ್ಯಳಾಗಿದ್ದೀಯೆ; ಬಹುಶಃ ವಿಶ್ವಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ ಬ್ರಹ್ಮನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ ನಿನ್ನನ್ನು ನನ್ನ ಪತ್ನಿಯಾಗಲು ಕಳುಹಿಸಿದ್ದಾನೆ.

Verse 16

न त्वां त्यजामि दयितं द्विजदेवदत्तंयस्मिन्मनो द‍ृगपि नो न वियाति लग्नम् । मां चारुश‍ृङ्‌ग्यर्हसि नेतुमनुव्रतं तेचित्तं यत: प्रतिसरन्तु शिवा: सचिव्य: ॥ १६ ॥

ಪ್ರಿಯೆಯೇ, ದ್ವಿಜರು ಪೂಜಿಸುವ ಬ್ರಹ್ಮನು ಕರುಣೆಯಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ನನಗೆ ನೀಡಿದ್ದಾನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಮನಸ್ಸೂ ದೃಷ್ಟಿಯೂ ನಿನ್ನಲ್ಲೇ ಅಂಟಿಕೊಂಡು ದೂರವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಸುಂದರ ಉನ್ನತಸ್ತನಿಯೇ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಅನುವ್ರತನು; ನೀನು ಇಚ್ಛಿಸುವೆಡೆಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗು, ನಿನ್ನ ಸಖಿಯರೂ ಜೊತೆಯಾಗಲಿ.

Verse 17

श्रीशुक उवाच इति ललनानुनयातिविशारदो ग्राम्यवैदग्ध्यया परिभाषया तां विबुधवधूं विबुधमतिरधिसभाजयामास ॥ १७ ॥

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದರು—ಈ ರೀತಿ ದೇವತുല್ಯ ಬುದ್ಧಿಯುಳ್ಳ ಮಹಾರಾಜ ಅಗ್ನೀಧ್ರನು ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ಮನವೊಲಿಸುವ ಕಲೆಗಳಲ್ಲಿ ನಿಪುಣನಾಗಿದ್ದನು. ಗ್ರಾಮ್ಯ ವೈದಗ್ಧ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಕಾಮವಚನಗಳಿಂದ ಅವನು ಆ ದೇವಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿ ಅವಳ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ಪಡೆದನು.

Verse 18

सा च ततस्तस्य वीरयूथपतेर्बुद्धिशीलरूपवय:श्रियौदार्येण पराक्षिप्तमनास्तेन सहायुतायुतपरिवत्सरोपलक्षणं कालं जम्बूद्वीपपतिना भौमस्वर्गभोगान् बुभुजे ॥ १८ ॥

ಆಗ್ನೀಧ್ರನ ಬುದ್ಧಿ, ವಿದ್ಯೆ, ಯೌವನ, ಸೌಂದರ್ಯ, ಶೀಲ, ಐಶ್ವರ್ಯ ಮತ್ತು ಔದಾರ್ಯದಿಂದ ಆಕರ್ಷಿತಳಾದ ಅಪ್ಸರೆ ಪೂರ್ವಚಿತ್ತಿ ಜಂಬೂದ್ವೀಪಪತಿ ಆ ವೀರಯೂಥಪತಿಯೊಂದಿಗೆ ಅನೇಕ ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳು ವಾಸಿಸಿ ಭೌಮ ಹಾಗೂ ಸ್ವರ್ಗೀಯ ಸುಖಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದಳು।

Verse 19

तस्यामु ह वा आत्मजान् स राजवर आग्नीध्रो नाभिकिम्पुरुषहरिवर्षेलावृतरम्यकहिरण्मयकुरुभद्राश्वकेतुमालसंज्ञान्नव पुत्रानजनयत् ॥ १९ ॥

ಪೂರ್ವಚಿತ್ತಿಯ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ರಾಜಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಹಾರಾಜ ಆಗ್ನೀಧ್ರನು ನಾಭಿ, ಕಿಂಪುರುಷ, ಹರಿವರ್ಷ, ಇಲಾವೃತ, ರಮ್ಯಕ, ಹಿರಣ್ಮಯ, ಕುರು, ಭದ್ರಾಶ್ವ ಮತ್ತು ಕೆತುಮಾಲ ಎಂಬ ಒಂಬತ್ತು ಪುತ್ರರನ್ನು ಪಡೆದನು।

Verse 20

सा सूत्वाथ सुतान्नवानुवत्सरं गृह एवापहाय पूर्वचित्तिर्भूय एवाजं देवमुपतस्थे ॥ २० ॥

ಪೂರ್ವಚಿತ್ತಿ ಪ್ರತಿವರ್ಷ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಆ ಒಂಬತ್ತು ಪುತ್ರರನ್ನು ಹೆತ್ತಳು; ಅವರು ಬೆಳೆದ ಬಳಿಕ ಅವರನ್ನು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು, ಅವಳು ಮತ್ತೆ ಅಜದೇವನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಆರಾಧನೆ ಮಾಡಿದಳು।

Verse 21

आग्नीध्रसुतास्ते मातुरनुग्रहादौत्पत्तिकेनैव संहननबलोपेता: पित्रा विभक्ता आत्मतुल्यनामानि यथाभागं जम्बूद्वीपवर्षाणि बुभुजु: ॥ २१ ॥

ತಾಯಿಯ ಹಾಲು ಕುಡಿದ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಆಗ್ನೀಧ್ರನ ಆ ಒಂಬತ್ತು ಪುತ್ರರು ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ದೃಢ, ಸುಸಂಘಟಿತ ಮತ್ತು ಬಲಿಷ್ಠ ದೇಹಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರು. ತಂದೆ ಜಂಬೂದ್ವೀಪದ ವಿಭಿನ್ನ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ರಾಜ್ಯಗಳನ್ನು ಹಂಚಿ ಕೊಟ್ಟನು; ಆ ರಾಜ್ಯಗಳು ಅವರ ಹೆಸರಿನಿಂದಲೇ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾದವು. ಹೀಗೆ ಅವರು ತಂದೆಯಿಂದ ಪಡೆದ ರಾಜ್ಯಗಳನ್ನು ಆಳಿದರು।

Verse 22

आग्नीध्रो राजातृप्त: कामानामप्सरसमेवानुदिनमधिमन्यमानस्तस्या: सलोकतां श्रुतिभिरवारुन्ध यत्र पितरो मादयन्ते ॥ २२ ॥

ಪೂರ್ವಚಿತ್ತಿಯ ನಿರ್ಗಮನದ ನಂತರ ರಾಜ ಆಗ್ನೀಧ್ರನ ಕಾಮಾಸೆಗಳು ಏನೂ ತೃಪ್ತಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ; ಅವನು ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಆ ಅಪ್ಸರೆಯನ್ನೇ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಆದ್ದರಿಂದ ಶ್ರುತಿವಿಧಾನಗಳಂತೆ ದೇಹಾಂತದ ಬಳಿಕ ಅವನು ತನ್ನ ದಿವ್ಯ ಪತ್ನಿಯ ಸಮಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆದನು. ಆ ಲೋಕ ‘ಪಿತೃಲೋಕ’ವೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ; ಅಲ್ಲಿ ಪಿತೃಗಳು ಮಹಾನಂದದಲ್ಲಿ ಮದಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 23

सम्परेते पितरि नव भ्रातरो मेरुदुहितृर्मेरुदेवीं प्रतिरूपामुग्रदंष्ट्रीं लतां रम्यां श्यामां नारीं भद्रां देववीतिमितिसंज्ञा नवोदवहन् ॥ २३ ॥

ತಂದೆಯು ಪರಲೋಕಗಮನ ಮಾಡಿದ ನಂತರ ಆ ಒಂಬತ್ತು ಸಹೋದರರು ಮೇರುವಿನ ಒಂಬತ್ತು ಪುತ್ರಿಯರಾದ—ಮೇರುದೇವಿ, ಪ್ರತಿರೂಪಾ, ಉಗ್ರದಂಷ್ಟ್ರೀ, ಲತಾ, ರಮ್ಯಾ, ಶ್ಯಾಮಾ, ನಾರೀ, ಭದ್ರಾ ಮತ್ತು ದೇವವೀತಿ—ಇವರನ್ನು ವಿವಾಹವಾದರು।