Adhyaya 21

Verse 1

श्रीभगवानुवाच य एतान् मत्पथो हित्वा भक्तिज्ञानक्रियात्मकान् । क्षुद्रान् कामांश्चलै: प्राणैर्जुषन्त: संसरन्ति ते ॥ १ ॥

ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು: ಭಕ್ತಿ, ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ನಿಯತಕರ್ಮರೂಪವಾದ ನನ್ನ ಈ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಚಂಚಲ ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ವಶವಾಗಿ ಕ್ಷುದ್ರ ಭೋಗಗಳನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸುವವರು ಸಂಸಾರಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ಅಲೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 2

स्वे स्वेऽधिकारे या निष्ठा स गुण: परिकीर्तित: । विपर्ययस्तु दोष: स्यादुभयोरेष निश्चय: ॥ २ ॥

ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿ (ಸ್ವಧರ್ಮದಲ್ಲಿ) ಇರುವ ಸ್ಥಿರ ನಿಷ್ಠೆಯೇ ಗುಣ (ಪುಣ್ಯ) ಎಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲಾಗಿದೆ; ಅದರ ವಿರುದ್ಧವಾದ ವಿಚಲನವೇ ದೋಷ (ಪಾಪ)—ಇದೇ ನಿಶ್ಚಯ.

Verse 3

शुद्ध्यशुद्धी विधीयेते समानेष्वपि वस्तुषु । द्रव्यस्य विचिकित्सार्थं गुणदोषौ शुभाशुभौ । धर्मार्थं व्यवहारार्थं यात्रार्थमिति चानघ ॥ ३ ॥

ಓ ನಿರ್ದೋಷ ಉದ್ದವನೇ, ಸಮಾನ ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಯೋಗ್ಯ ನಿರ್ಣಯಕ್ಕಾಗಿ ದ್ರವ್ಯದ ಗುಣ-ದೋಷ ಹಾಗೂ ಶುಭ-ಅಶುಭವನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿ ಶುದ್ಧಿ-ಅಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ವಿಧಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ—ಧರ್ಮಾರ್ಥ, ವ್ಯವಹಾರಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಜೀವನಯಾತ್ರಾರ್ಥವಾಗಿ.

Verse 4

दर्शितोऽयं मयाचारो धर्ममुद्वहतां धुरम् ॥ ४ ॥

ಸಾಂಸಾರಿಕ ಧರ್ಮನಿಯಮಗಳ ಭಾರವನ್ನು ಹೊರುವವರಿಗಾಗಿ ನಾನು ಈ ಆಚಾರತತ್ತ್ವವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದೇನೆ।

Verse 5

भूम्यम्ब्वग्‍न्यनिलाकाशा भूतानां पञ्चधातव: । आब्रह्मस्थावरादीनां शारीरा आत्मसंयुता: ॥ ५ ॥

ಭೂಮಿ, ಜಲ, ಅಗ್ನಿ, ವಾಯು ಮತ್ತು ಆಕಾಶ—ಇವು ಪಂಚಮಹಾಭೂತಗಳು; ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಸ್ಥಾವರ ಜೀವಿಗಳವರೆಗೆ ಎಲ್ಲರ ದೇಹಗಳು ಇವುಗಳಿಂದಲೇ ನಿರ್ಮಿತವಾಗಿವೆ; ಇವೆಲ್ಲವೂ ಏಕೈಕ ಪರಮಪುರುಷನಾದ ಭಗವಂತನಿಂದಲೇ ಉದ್ಭವಿಸಿದವು.

Verse 6

वेदेन नामरूपाणि विषमाणि समेष्वपि । धातुषूद्धव कल्प्यन्त एतेषां स्वार्थसिद्धये ॥ ६ ॥

ಪ್ರಿಯ ಉದ್ದವ, ಎಲ್ಲ ದೇಹಗಳೂ ಒಂದೇ ಪಂಚಭೂತಗಳಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಸಮಾನವಾಗಿದ್ದರೂ, ಜೀವಿಗಳು ತಮ್ಮ ಜೀವನಲಕ್ಷ್ಯವನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ವೇದಗಳು ವಿಭಿನ್ನ ನಾಮರೂಪಗಳನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸುತ್ತವೆ.

Verse 7

देशकालादिभावानां वस्तूनां मम सत्तम । गुणदोषौ विधीयेते नियमार्थं हि कर्मणाम् ॥ ७ ॥

ಓ ಸತ್ಪುರುಷ ಉದ್ದವನೇ, ಭೌತಿಕ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ನಾನು ದೇಶ, ಕಾಲ ಇತ್ಯಾದಿ ಎಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಯೋಗ್ಯ-ಅಯೋಗ್ಯವಾದ ಗುಣದೋಷಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ್ದೇನೆ.

Verse 8

अकृष्णसारो देशानामब्रह्मण्योऽशुचिर्भवेत् । कृष्णसारोऽप्यसौवीरकीकटासंस्कृतेरिणम् ॥ ८ ॥

ಕೃಷ್ಣಮೃಗಗಳಿಲ್ಲದ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದ, ಕೀಕಟದಂತಹ ಬಂಜರು ಪ್ರದೇಶಗಳು ಮತ್ತು ಶುಚಿತ್ವ ಹಾಗೂ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸುವ ಸ್ಥಳಗಳನ್ನು ಕಲುಷಿತ ಭೂಮಿ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 9

कर्मण्यो गुणवान् कालो द्रव्यत: स्वत एव वा । यतो निवर्तते कर्म स दोषोऽकर्मक: स्मृत: ॥ ९ ॥

ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವದಿಂದಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಸೂಕ್ತವಾದ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳ ಲಭ್ಯತೆಯಿಂದಾಗಲಿ, ನಿಗದಿತ ಕರ್ಮವನ್ನು ಮಾಡಲು ಯೋಗ್ಯವಾದ ಸಮಯವು ಪವಿತ್ರವಾದುದು. ಕರ್ಮಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಯುಂಟುಮಾಡುವ ಸಮಯವು ಅಪವಿತ್ರವಾದುದು.

Verse 10

द्रव्यस्य शुद्ध्यशुद्धी च द्रव्येण वचनेन च । संस्कारेणाथ कालेन महत्वाल्पतयाथवा ॥ १० ॥

ಒಂದು ವಸ್ತುವಿನ ಶುದ್ಧಿ ಅಥವಾ ಅಶುದ್ಧಿಯು ಇನ್ನೊಂದು ವಸ್ತುವಿನ ಸಂಪರ್ಕ, ವಚನ, ಸಂಸ್ಕಾರ, ಕಾಲದ ಪ್ರಭಾವ ಅಥವಾ ಪರಿಮಾಣದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ನಿರ್ಧರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.

Verse 11

शक्त्याशक्त्याथ वा बुद्ध्या समृद्ध्या च यदात्मने । अघं कुर्वन्ति हि यथा देशावस्थानुसारत: ॥ ११ ॥

ಅಶುದ್ಧ ವಸ್ತುಗಳು ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಪಾಪದ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಬೀರುತ್ತವೆಯೇ ಅಥವಾ ಇಲ್ಲವೇ ಎಂಬುದು ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಶಕ್ತಿ, ಬುದ್ಧಿ, ಸಂಪತ್ತು, ಸ್ಥಳ ಮತ್ತು ದೈಹಿಕ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿರುತ್ತದೆ.

Verse 12

धान्यदार्वस्थितन्तूनां रसतैजसचर्मणाम् । कालवाय्वग्निमृत्तोयै: पार्थिवानां युतायुतै: ॥ १२ ॥

ಧಾನ್ಯ, ಮರ, ಮೂಳೆ, ದಾರ, ದ್ರವಗಳು, ಲೋಹಗಳು, ಚರ್ಮ ಮತ್ತು ಮಣ್ಣಿನ ವಸ್ತುಗಳು ಕಾಲ, ಗಾಳಿ, ಬೆಂಕಿ, ಮಣ್ಣು ಮತ್ತು ನೀರಿನಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಅಥವಾ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಶುದ್ಧೀಕರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತವೆ.

Verse 13

अमेध्यलिप्तं यद् येन गन्धलेपं व्यपोहति । भजते प्रकृतिं तस्य तच्छौचं तावदिष्यते ॥ १३ ॥

ಯಾವ ಶುದ್ಧಿಕರ ದ್ರವ್ಯವು ಅಪವಿತ್ರ ವಸ್ತುವಿನ ದುರ್ವಾಸನೆ ಮತ್ತು ಮಲಿನ ಆವರಣವನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಿ ಅದನ್ನು ಅದರ ಸಹಜ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಮರಳಿಸುವುದೋ, ಅದೇ ತಕ್ಕ ಶೌಚವೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತದೆ।

Verse 14

स्‍नानदानतपोऽवस्थावीर्यसंस्कारकर्मभि: । मत्स्मृत्या चात्मन: शौचं शुद्ध: कर्माचरेद्‌द्विज: ॥ १४ ॥

ಸ್ನಾನ, ದಾನ, ತಪಸ್ಸು, ವಯಸ್ಸು, ವೈಯಕ್ತಿಕ ಬಲ, ಸಂಸ್ಕಾರಕರ್ಮಗಳು, ನಿಯತ ಕರ್ತವ್ಯಗಳು—ಮೇಲಾಗಿ ನನ್ನ ಸ್ಮರಣೆ—ಇವುಗಳಿಂದ ಆತ್ಮಶೌಚ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ದ್ವಿಜನು ಶುದ್ಧನಾಗಿ ತನ್ನ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು।

Verse 15

मन्त्रस्य च परिज्ञानं कर्मशुद्धिर्मदर्पणम् । धर्म: सम्पद्यते षड्‌भिरधर्मस्तु विपर्यय: ॥ १५ ॥

ಮಂತ್ರವು ಯೋಗ್ಯ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಜಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಶುದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ; ಕರ್ಮವು ನನಗೆ ಅರ್ಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಶುದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ. ಸ್ಥಳ, ಕಾಲ, ದ್ರವ್ಯ, ಕರ್ತೃ, ಮಂತ್ರ ಮತ್ತು ಕರ್ಮ—ಈ ಆರು ಶುದ್ಧಿಗಳಿಂದ ಧರ್ಮ ಸಂಪನ್ನವಾಗುತ್ತದೆ; ಇವುಗಳ ವಿಪರೀತವು ಅಧರ್ಮ।

Verse 16

क्व‍‍चिद् गुणोऽपि दोष: स्याद् दोषोऽपि विधिना गुण: । गुणदोषार्थनियमस्तद्भ‍िदामेव बाधते ॥ १६ ॥

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ವಿಧಿಯ ಬಲದಿಂದ ಗುಣವೂ ದೋಷವಾಗುತ್ತದೆ, ದೋಷವೂ ವಿಧಿಯಿಂದ ಗುಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ವಿಶೇಷ ನಿಯಮಗಳು ಗುಣ–ದೋಷಗಳ ಸ್ಪಷ್ಟ ಭೇದವನ್ನೇ ಮಸುಕುಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ।

Verse 17

समानकर्माचरणं पतितानां न पातकम् । औत्पत्तिको गुण: सङ्गो न शयान: पतत्यध: ॥ १७ ॥

ಉನ್ನತ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಬೀಳಿಸುವ ಅದೇ ಕರ್ಮಗಳು ಈಗಾಗಲೇ ಪತಿತರಾದವರಿಗೆ ಪಾತಕವಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿರುವವನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಕೆಳಗೆ ಹೇಗೆ ಬೀಳಬಲ್ಲನು? ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ನಿಯತವಾದ ಭೌತಿಕ ಸಂಗವೂ ಜನ್ಮಜಾತ ಗುಣವೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತದೆ।

Verse 18

यतो यतो निवर्तेत विमुच्येत ततस्तत: । एष धर्मो नृणां क्षेम: शोकमोहभयापह: ॥ १८ ॥

ಯಾವ ಯಾವ ಪಾಪಮಯ ಅಥವಾ ಭೋಗಮಯ ಕರ್ಮದಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ನಿವೃತ್ತನಾಗುತ್ತಾನೋ, ಆ ಆ ಬಂಧನದಿಂದಲೇ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಇದೇ ನರರಿಗೆ ಕ್ಷೇಮಕರವಾದ ಧರ್ಮ; ಶೋಕ, ಮೋಹ, ಭಯಗಳನ್ನು ಹರಣಮಾಡುತ್ತದೆ.

Verse 19

विषयेषु गुणाध्यासात् पुंस: सङ्गस्ततो भवेत् । सङ्गात्तत्र भवेत् काम: कामादेव कलिर्नृणाम् ॥ १९ ॥

ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಗುಣಗಳನ್ನು ಅತಿರೋಪಿಸುವುದರಿಂದ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ಆಸಕ್ತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಕಾಮ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ; ಆ ಕಾಮದಿಂದಲೇ ನರರಲ್ಲಿ ಕಲಹ (ಕಲಿ) ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 20

कलेर्दुर्विषह: क्रोधस्तमस्तमनुवर्तते । तमसा ग्रस्यते पुंसश्चेतना व्यापिनी द्रुतम् ॥ २० ॥

ಕಲಹದಿಂದ ಸಹಿಸಲಾರದ ಕ್ರೋಧ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ; ಅದರ ಹಿಂದೆ ಅಜ್ಞಾನಾಂಧಕಾರವು ಬರುತ್ತದೆ. ಆ ತಮಸ್ಸು ಮನುಷ್ಯನ ವ್ಯಾಪಕ ಚೇತನೆಯನ್ನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಆವರಿಸಿ ಗ್ರಸಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 21

तया विरहित: साधो जन्तु: शून्याय कल्पते । ततोऽस्य स्वार्थविभ्रंशो मूर्च्छितस्य मृतस्य च ॥ २१ ॥

ಓ ಸಾಧು ಉದ್ಧವನೇ! ಆ ನಿಜವಾದ ಬುದ್ಧಿಯಿಲ್ಲದ ಜೀವಿ ಶೂನ್ಯಕ್ಕೆ ಸಮಾನನೆಂದು ಎಣಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಆಗ ಅವನು ಜೀವನದ ನಿಜ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ತಪ್ಪಿ, ಮೂರ್ಚ್ಛಿತನಂತೆ ಅಥವಾ ಮೃತನಂತೆ ಜಡನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 22

विषयाभिनिवेशेन नात्मानं वेद नापरम् । वृक्षजीविकया जीवन् व्यर्थं भस्त्र‍ोव य: श्वसन् ॥ २२ ॥

ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುವುದರಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ತನ್ನನ್ನೂ ಅರಿಯುವುದಿಲ್ಲ, ಪರನನ್ನೂ ಅರಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಮರದಂತೆ ಅಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಬದುಕಿ ಅವನು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಜೀವಿಸುತ್ತಾನೆ; ಕೇವಲ ಭಸ್ತ್ರೆಯಂತೆ ಉಸಿರಾಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 23

फलश्रुतिरियं नृणां न श्रेयो रोचनं परम् । श्रेयोविवक्षया प्रोक्तं यथा भैषज्यरोचनम् ॥ २३ ॥

ಫಲಶ್ರುತಿ ಹೇಳುವ ಶಾಸ್ತ್ರವಾಕ್ಯಗಳು ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಪರಮ ಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನು ವಿಧಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಅವು ಹಿತಕರ ಧರ್ಮಕರ್ಮಕ್ಕೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸುವ ಆಕರ್ಷಣೆಗಳು, ಮಗುವಿಗೆ ಔಷಧ ಕುಡಿಸಲು ಸಿಹಿ ಮಾತು ಹೇಳುವಂತೆ।

Verse 24

उत्पत्त्यैव हि कामेषु प्राणेषु स्वजनेषु च । आसक्तमनसो मर्त्या आत्मनोऽनर्थहेतुषु ॥ २४ ॥

ಜನ್ಮವಾದ ಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಮನುಷ್ಯರು ವಿಷಯಸುಖ, ಪ್ರಾಣರಕ್ಷಣೆ ಮತ್ತು ಸ್ವಜನರ ಮೇಲೆ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಆಸಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಹೀಗಾಗಿ ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಆತ್ಮಹಿತವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಅನರ್ಥಕಾರಣಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತದೆ।

Verse 25

न तानविदुष: स्वार्थं भ्राम्यतो वृजिनाध्वनि । कथं युञ्ज्यात् पुनस्तेषु तांस्तमो विशतो बुध: ॥ २५ ॥

ತಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ಸ್ವಾರ್ಥವನ್ನು ಅರಿಯದವರು ಪಾಪಮಯ ಸಂಸಾರಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಾ ಕ್ರಮೇಣ ಅಂಧಕಾರದತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಾರೆ; ಆದರೂ ವೇದವಿಧಿಗಳನ್ನು ಕೇಳುವ ಆ ಮೂಢರನ್ನು ಇಂದ್ರಿಯಭೋಗದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಏಕೆ ಉತ್ತೇಜಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಬುದ್ಧಿವಂತನು ಯೋಚಿಸುವನು?

Verse 26

एवं व्यवसितं केचिदविज्ञाय कुबुद्धय: । फलश्रुतिं कुसुमितां न वेदज्ञा वदन्ति हि ॥ २६ ॥

ವೇದಜ್ಞಾನத்தின் ಈ ನಿಜ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಅರಿಯದೆ ಕೆಲ ಕುಬುದ್ಧಿಗಳು ಫಲವನ್ನು ವಾಗ್ದಾನಿಸುವ ಪುಷ್ಪಿತ ವೇದವಾಕ್ಯಗಳನ್ನೇ ಪರಮ ಸತ್ಯವೆಂದು ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ವೇದವನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ತಿಳಿದವರು ಹಾಗೆ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 27

कामिन: कृपणा लुब्धा: पुष्पेषु फलबुद्धय: । अग्निमुग्धा धूमतान्ता: स्वं लोकं न विदन्ति ते ॥ २७ ॥

ಕಾಮ, ಕೃಪಣತೆ ಮತ್ತು ಲೋಭದಿಂದ ತುಂಬಿದವರು ಹೂವನ್ನೇ ಫಲವೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ; ಅಗ್ನಿಯ ಕಿರಣಕ್ಕೆ ಮರುಳಾಗಿ, ಹೊಗೆಯಿಂದ ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿಕೊಂಡು, ತಮ್ಮ ನಿಜ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಅವರು ಅರಿಯುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 28

न ते मामङ्ग जानन्ति हृदिस्थं य इदं यत: । उक्थशस्‍‍‍‍‍त्रा ह्यसुतृपो यथा नीहारचक्षुष: ॥ २८ ॥

ಓ ಉದ್ದವ! ವೇದಯಜ್ಞಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಗೌರವಿಸಿ ಇಂದ್ರಿಯಸುಖದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವವರು, ನಾನು ಎಲ್ಲರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವೆನು ಮತ್ತು ಈ ಸಮಸ್ತ ವಿಶ್ವವು ನನ್ನಿಂದಲೇ ಉದ್ಭವಿಸಿ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಅಭಿನ್ನವೆಂದು ತಿಳಿಯರು. ಅವರು ಮಂಜಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚಿದ ಕಣ್ಣುಗಳವರಂತೆ ಸತ್ಯವನ್ನು ಕಾಣರು.

Verse 29

ते मे मतमविज्ञाय परोक्षं विषयात्मका: । हिंसायां यदि राग: स्याद् यज्ञ एव न चोदना ॥ २९ ॥ हिंसाविहारा ह्यालब्धै: पशुभि: स्वसुखेच्छया । यजन्ते देवता यज्ञै: पितृभूतपतीन् खला: ॥ ३० ॥

ವಿಷಯಾಸಕ್ತರು ನಾನು ವಿವರಿಸಿದ ವೇದಜ್ಞಾನத்தின் ಗುಪ್ತ ತಾತ್ಪರ್ಯವನ್ನು ಅರಿಯರು. ಹಿಂಸೆಯಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ವೇದಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಉತ್ತೇಜಿತವಾಗಿದ್ದರೆ ಯಜ್ಞದಲ್ಲೇ ಅದರ ವಿಧಿ ಇರುತ್ತಿತ್ತು; ಆದರೆ ದುಷ್ಟರು ತಮ್ಮ ಸುಖಕ್ಕಾಗಿ ನಿರಪರಾಧ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಬಲಿ ನೀಡಿ, ಯಜ್ಞಗಳ ಮೂಲಕ ದೇವತೆಗಳು, ಪಿತೃಗಳು ಮತ್ತು ಭೂತಗಣಾಧಿಪತಿಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 30

ते मे मतमविज्ञाय परोक्षं विषयात्मका: । हिंसायां यदि राग: स्याद् यज्ञ एव न चोदना ॥ २९ ॥ हिंसाविहारा ह्यालब्धै: पशुभि: स्वसुखेच्छया । यजन्ते देवता यज्ञै: पितृभूतपतीन् खला: ॥ ३० ॥

ವಿಷಯಾಸಕ್ತರು ನಾನು ವಿವರಿಸಿದ ವೇದಜ್ಞಾನத்தின் ಗುಪ್ತ ತಾತ್ಪರ್ಯವನ್ನು ಅರಿಯರು. ಹಿಂಸೆಯಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ವೇದಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಉತ್ತೇಜಿತವಾಗಿದ್ದರೆ ಯಜ್ಞದಲ್ಲೇ ಅದರ ವಿಧಿ ಇರುತ್ತಿತ್ತು; ಆದರೆ ದುಷ್ಟರು ತಮ್ಮ ಸುಖಕ್ಕಾಗಿ ನಿರಪರಾಧ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಬಲಿ ನೀಡಿ, ಯಜ್ಞಗಳ ಮೂಲಕ ದೇವತೆಗಳು, ಪಿತೃಗಳು ಮತ್ತು ಭೂತಗಣಾಧಿಪತಿಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 31

स्वप्नोपमममुं लोकमसन्तं श्रवणप्रियम् । आशिषो हृदि सङ्कल्प्य त्यजन्त्यर्थान् यथा वणिक् ॥ ३१ ॥

ಈ ಲೋಕವು ಕನಸಿನಂತಿದೆ—ಕೇಳಲು ಮಧುರ, ಆದರೆ ನಿಜವಾಗಿ ಅಸತ್ಯ. ಮೂರ್ಖ ವ್ಯಾಪಾರಿ ವ್ಯರ್ಥ ಊಹಾಪೋಹದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ನಿಜವಾದ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವಂತೆ, ಮೋಹಿತರಾದವರು ಜೀವನದ ನಿಜ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಭೌತಿಕ ಸ್ವರ್ಗೋನ್ನತಿಯ ಆಶೀರ್ವಾದಗಳನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 32

रज:सत्त्वतमोनिष्ठा रज:सत्त्वतमोजुष: । उपासत इन्द्रमुख्यान् देवादीन् न यथैव माम् ॥ ३२ ॥

ರಜಸ್, ಸತ್ತ್ವ, ತಮಸ್ ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾದವರು, ಆ ಗುಣಗಳನ್ನೇ ಪ್ರಕಟಿಸುವ ಇಂದ್ರಾದಿ ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಇತರ ದೇವಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ನನ್ನನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಆರಾಧಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 33

इष्ट्वेह देवता यज्ञैर्गत्वा रंस्यामहे दिवि । तस्यान्त इह भूयास्म महाशाला महाकुला: ॥ ३३ ॥ एवं पुष्पितया वाचा व्याक्षिप्तमनसां नृणाम् । मानिनां चातिलुब्धानां मद्वार्तापि न रोचते ॥ ३४ ॥

ದೇವತಾರಾಧಕರು ಹೀಗೆಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ— “ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಜ್ಞಗಳಿಂದ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಭೋಗಿಸುವೆವು; ಆ ಭೋಗ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು ಮಹಾಗೃಹಸ್ಥರಾಗಿ ಮಹಾಕುಲಗಳಲ್ಲಿ ಜನ್ಮಿಸುವೆವು.” ವೇದಗಳ ಪುಷ್ಪಿತ ವಾಕ್ಯಗಳಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಚದುರಿದ ಅತಿಗರ್ವಿಗಳು ಮತ್ತು ಅತಿಲೋಭಿಗಳು ನನ್ನ—ಪರಮೇಶ್ವರನ—ಕಥೆಗಳಿಗೂ ಆಸಕ್ತರಾಗುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 34

इष्ट्वेह देवता यज्ञैर्गत्वा रंस्यामहे दिवि । तस्यान्त इह भूयास्म महाशाला महाकुला: ॥ ३३ ॥ एवं पुष्पितया वाचा व्याक्षिप्तमनसां नृणाम् । मानिनां चातिलुब्धानां मद्वार्तापि न रोचते ॥ ३४ ॥

ಈ ರೀತಿ ವೇದಗಳ ಪುಷ್ಪಿತ ವಾಕ್ಯಗಳಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಚದುರಿದ ಅತಿಗರ್ವಿ ಮತ್ತು ಅತಿಲೋಭಿ ಜನರಿಗೆ ನನ್ನ—ಪರಮೇಶ್ವರನ—ಕಥೆಯೂ ರುಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿರಸ ಜಾಗೃತವಾಗುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 35

वेदा ब्रह्मात्मविषयास्‍त्रिकाण्डविषया इमे । परोक्षवादा ऋषय: परोक्षं मम च प्रियम् ॥ ३५ ॥

ಮೂರು ಕಾಂಡಗಳಾಗಿ ವಿಭಾಗಗೊಂಡಿರುವ ಈ ವೇದಗಳು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮ-ಆತ್ಮ ವಿಷಯವನ್ನೇ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಋಷಿಗಳು ಮತ್ತು ಮಂತ್ರಗಳು ಪರೋಕ್ಷವಾದ ಗೂಢ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತವೆ; ಅಂಥ ರಹಸ್ಯ ಪರೋಕ್ಷ ವರ್ಣನೆ ನನಗೂ ಪ್ರಿಯವಾಗಿದೆ।

Verse 36

शब्दब्रह्म सुदुर्बोधं प्राणेन्द्रियमनोमयम् । अनन्तपारं गम्भीरं दुर्विगाह्यं समुद्रवत् ॥ ३६ ॥

ವೇದಸ್ವರೂಪವಾದ ಶಬ್ದಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಕಷ್ಟ; ಅದು ಪ್ರಾಣ, ಇಂದ್ರಿಯ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿನ ಮಟ್ಟಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ವೈದಿಕ ಧ್ವನಿ ಅನಂತ, ಗಂಭೀರ ಮತ್ತು ಸಮುದ್ರದಂತೆ ಅಗೆದಲಾಗದಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿದೆ।

Verse 37

मयोपबृंहितं भूम्ना ब्रह्मणानन्तशक्तिना । भूतेषु घोषरूपेण बिसेषूर्णेव लक्ष्यते ॥ ३७ ॥

ಅನಂತಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ಭಗವಂತನಾದ ನಾನು, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳೊಳಗೆ ಓಂಕಾರರೂಪವಾದ ವೈದಿಕ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಸ್ವತಃ ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅದು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ, ಕಮಲದ ಕಾಂಡದ ನಾರಿನ ಒಂದೇ ತಂತುವಿನಂತೆ ಗ್ರಹಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ।

Verse 38

यथोर्णनाभिर्हृदयादूर्णामुद्वमते मुखात् । आकाशाद् घोषवान् प्राणो मनसा स्पर्शरूपिणा ॥ ३८ ॥ छन्दोमयोऽमृतमय: सहस्रपदवीं प्रभु: । ओङ्काराद् व्यञ्जितस्पर्शस्वरोष्मान्त स्थभूषिताम् ॥ ३९ ॥ विचित्रभाषाविततां छन्दोभिश्चतुरुत्तरै: । अनन्तपारां बृहतीं सृजत्याक्षिपते स्वयम् ॥ ४० ॥

ಜೇಡ ತನ್ನ ಹೃದಯದಿಂದ ಜಾಲವನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಹೊರಹಾಕುವಂತೆ, ಪರಮಪುರುಷನಾದ ಭಗವಾನ್ ತನ್ನ ಹೃದಯ-ಆಕಾಶದಿಂದ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೂಲಕ ಸ್ಪರ್ಶರೂಪ ಧ್ವನಿಯುಕ್ತ ಆದ್ಯ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಾನೆ; ಅದು ಸಮಸ್ತ ವೈದಿಕ ಛಂದಸ್ಸುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಅಮೃತಮಯ ಆನಂದಸ್ವರೂಪವಾಗಿದೆ.

Verse 39

यथोर्णनाभिर्हृदयादूर्णामुद्वमते मुखात् । आकाशाद् घोषवान् प्राणो मनसा स्पर्शरूपिणा ॥ ३८ ॥ छन्दोमयोऽमृतमय: सहस्रपदवीं प्रभु: । ओङ्काराद् व्यञ्जितस्पर्शस्वरोष्मान्त स्थभूषिताम् ॥ ३९ ॥ विचित्रभाषाविततां छन्दोभिश्चतुरुत्तरै: । अनन्तपारां बृहतीं सृजत्याक्षिपते स्वयम् ॥ ४० ॥

ಆ ಪ್ರಭು ಛಂದೋಮಯನೂ ಅಮೃತಮಯನೂ ಆಗಿ ವೇದಧ್ವನಿಯನ್ನು ಸಾವಿರ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತಾನೆ; ಅದು ಓಂಕಾರದಿಂದ ವ್ಯಕ್ತವಾದ ವರ್ಣಗಳಿಂದ—ವ್ಯಂಜನ, ಸ್ವರ, ಊಷ್ಮ, ಅಂತಃಸ್ಥ—ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 40

यथोर्णनाभिर्हृदयादूर्णामुद्वमते मुखात् । आकाशाद् घोषवान् प्राणो मनसा स्पर्शरूपिणा ॥ ३८ ॥ छन्दोमयोऽमृतमय: सहस्रपदवीं प्रभु: । ओङ्काराद् व्यञ्जितस्पर्शस्वरोष्मान्त स्थभूषिताम् ॥ ३९ ॥ विचित्रभाषाविततां छन्दोभिश्चतुरुत्तरै: । अनन्तपारां बृहतीं सृजत्याक्षिपते स्वयम् ॥ ४० ॥

ಆ ಪ್ರಭು ವಿಚಿತ್ರ ಭಾಷಾರೂಪವಾಗಿ ವಿಸ್ತರಿಸಿದ ವೇದವಾಣಿಯನ್ನು, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮುಂದಿನ ಛಂದಸ್ಸು ಹಿಂದಿನದಕ್ಕಿಂತ ನಾಲ್ಕು ಅಕ್ಷರ ಹೆಚ್ಚಾಗುವಂತೆ, ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲದ ಮಹತ್ತಾದ ಧ್ವನಿಯಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಾನೆ; ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಆ ವೇದಧ್ವನಿಯನ್ನು ತಾನೇ ತನ್ನೊಳಗೆ ಹಿಂಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 41

गायत्र्युष्णिगनुष्टुप् च बृहती पङ्‌क्तिरेव च । त्रिष्टुब्जगत्यतिच्छन्दो ह्यत्यष्‍ट्यतिजगद् विराट् ॥ ४१ ॥

ವೈದಿಕ ಛಂದಸ್ಸುಗಳು—ಗಾಯತ್ರೀ, ಉಷ್ಣಿಕ್, ಅನುಷ್ಟುಪ್, ಬೃಹತೀ, ಪಂಕ್ತಿ, ತ್ರಿಷ್ಟುಪ್, ಜಗತೀ, ಅತಿಚ್ಛಂದ, ಅತ್ಯಷ್ಟಿ, ಅತಿಜಗತೀ ಮತ್ತು ಅತಿವಿರಾಟ್.

Verse 42

किं विधत्ते किमाचष्टे किमनूद्य विकल्पयेत् । इत्यस्या हृदयं लोके नान्यो मद् वेद कश्चन ॥ ४२ ॥

ವೇದವಿದ್ಯೆಯ ಗುಪ್ತ ಹೃದಯ—‘ಇದು ಏನು ವಿಧಿಸುತ್ತದೆ? ಏನು ಹೇಳುತ್ತದೆ? ಯಾವುದನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಯಾವುದನ್ನು ಪರ್ಯಾಯವಾಗಿ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತದೆ?’—ಇದನ್ನು ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾರೂ ನಿಜವಾಗಿ ತಿಳಿಯರು.

Verse 43

मां विधत्तेऽभिधत्ते मां विकल्प्यापोह्यते त्वहम् । एतावान् सर्ववेदार्थ: शब्द आस्थाय मां भिदाम् । मायामात्रमनूद्यान्ते प्रतिषिध्य प्रसीदति ॥ ४३ ॥

ನಾನೇ ವೇದವಿಹಿತ ಯಜ್ಞ, ನಾನೇ ಆರಾಧ್ಯ ದೇವತೆ. ನನ್ನನ್ನೇ ವಿವಿಧ ತಾತ್ತ್ವಿಕ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳಾಗಿ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತಾರೆ, ಮತ್ತು ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯಿಂದ ನನ್ನನ್ನೇ ಖಂಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ ವೈದಿಕ ಶಬ್ದವು ನನ್ನನ್ನು ಸಮಸ್ತ ವೇದಾರ್ಥಸಾರವೆಂದು ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತದೆ. ವೇದಗಳು ದ್ವೈತವನ್ನು ನನ್ನ ಮಾಯಾಶಕ್ತಿಮಾತ್ರವೆಂದು ವಿಶದವಾಗಿ ವಿಚಾರಿಸಿ, ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿರಾಕರಿಸಿ ತೃಪ್ತಿಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.