Adhyaya 2

Verse 1

श्रीशुक उवाच गोविन्दभुजगुप्तायां द्वारवत्यां कुरूद्वह । अवात्सीन्नारदोऽभीक्ष्णं कृष्णोपासनलालस: ॥ १ ॥

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಕುರುಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಗೋವಿಂದನ ಭುಜಗಳಿಂದ ಸದಾ ರಕ್ಷಿತವಾದ ದ್ವಾರಕೆಯಲ್ಲಿ, ಕೃಷ್ಣೋಪಾಸನೆಯ ಆಸೆಯಿಂದ ನಾರದ ಮುನಿಯು ಕೆಲಕಾಲ ಮರುಮರು ವಾಸಿಸಿದನು.

Verse 2

को नु राजन्निन्द्रियवान् मुकुन्दचरणाम्बुजम् । न भजेत् सर्वतोमृत्युरुपास्यममरोत्तमै: ॥ २ ॥

ಓ ರಾಜನೇ! ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲೂ ಮರಣ ಎದುರಾಗುತ್ತದೆ; ಹಾಗಿರುವಾಗ, ದೇವೋತ್ತಮ ಮುಕ್ತಾತ್ಮರೂ ಪೂಜಿಸುವ ಮುಕುಂದನ ಪದಪದ್ಮಗಳನ್ನು ಯಾರು ಭಜಿಸದೆ ಇರುವರು?

Verse 3

तमेकदा तु देवर्षिं वसुदेवो गृहागतम् । अर्चितं सुखमासीनमभिवाद्येदमब्रवीत् ॥ ३ ॥

ಒಂದು ದಿನ ದೇವರ್ಷಿ ನಾರದರು ವಸುದೇವನ ಮನೆಗೆ ಬಂದರು. ವಸುದೇವನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿ, ಸುಖವಾಗಿ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿ, ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಹೀಗೆಂದನು.

Verse 4

श्रीवसुदेव उवाच भगवन् भवतो यात्रा स्वस्तये सर्वदेहिनाम् । कृपणानां यथा पित्रोरुत्तमश्लोकवर्त्मनाम् ॥ ४ ॥

ಶ್ರೀ ವಸುದೇವನು ಹೇಳಿದನು—ಭಗವನ್, ನಿಮ್ಮ ಆಗಮನವು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಕ್ಷೇಮಕ್ಕಾಗಿ; ತಂದೆ ಮಕ್ಕಳ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಬರುವಂತೆ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನೀವು ದೀನರಿಗೂ, ಉತ್ತಮಶ್ಲೋಕನ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿಯುವವರಿಗೂ ಕೃಪೆ ತೋರುತ್ತೀರಿ.

Verse 5

भूतानां देवचरितं दु:खाय च सुखाय च । सुखायैव हि साधूनां त्वाद‍ृशामच्युतात्मनाम् ॥ ५ ॥

ದೇವತೆಗಳ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ದುಃಖವೂ ಸುಖವೂ ತರುತ್ತವೆ; ಆದರೆ ಅಚ್ಯುತನನ್ನೇ ಆತ್ಮವೆಂದು ಅಂಗೀಕರಿಸಿದ ನಿಮ್ಮಂತಹ ಸಾಧುಗಳ ಕಾರ್ಯಗಳು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕೇವಲ ಸುಖವನ್ನೇ ನೀಡುತ್ತವೆ.

Verse 6

भजन्ति ये यथा देवान् देवा अपि तथैव तान् । छायेव कर्मसचिवा: साधवो दीनवत्सला: ॥ ६ ॥

ಯಾರು ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಭಜಿಸುತ್ತಾರೋ, ದೇವತೆಗಳೂ ಅವರಿಗೆ ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರತಿಫಲ ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ದೇವತೆಗಳು ಕರ್ಮದ ಸಹಾಯಕರು—ನೆರಳಿನಂತೆ; ಆದರೆ ಸಾಧುಗಳು ನಿಜವಾಗಿ ದೀನರ ಮೇಲೆ ಕರುಣೆಯುಳ್ಳವರು.

Verse 7

ब्रह्मंस्तथापि पृच्छामो धर्मान् भागवतांस्तव । यान् श्रुत्वा श्रद्धया मर्त्यो मुच्यते सर्वतोभयात् ॥ ७ ॥

ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ನಿಮ್ಮ ದರ್ಶನದಿಂದಲೇ ನಾನು ತೃಪ್ತನಾದರೂ, ಆದರೂ ನಿಮ್ಮಿಂದ ಭಾಗವತ ಧರ್ಮಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತೇನೆ. ಅವನ್ನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಕೇಳಿದ ಮನುಷ್ಯನು ಎಲ್ಲ ವಿಧದ ಭಯಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 8

अहं किल पुरानन्तं प्रजार्थो भुवि मुक्तिदम् । अपूजयं न मोक्षाय मोहितो देवमायया ॥ ८ ॥

ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಈ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಸಂತಾನಾರ್ಥವಾಗಿ ಮುಕ್ತಿದಾತ ಪರಮೇಶ್ವರ ಅನಂತನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದೆನು; ಆದರೆ ಮೋಕ್ಷಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಪ್ರಭುವಿನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಿತನಾದೆನು.

Verse 9

यथा विचित्रव्यसनाद् भवद्भ‍िर्विश्वतोभयात् । मुच्येम ह्यञ्जसैवाद्धा तथा न: शाधि सुव्रत ॥ ९ ॥

ಹೇ ಸುವ್ರತ ಪ್ರಭು, ದಯವಿಟ್ಟು ನನಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಉಪದೇಶಿಸಿರಿ; ನಿಮ್ಮ ಕೃಪೆಯಿಂದ ಅನೇಕ ಅಪಾಯಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮತ್ತು ಸದಾ ಭಯದಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಸುವ ಈ ಸಂಸಾರದಿಂದ ನಾನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಮುಕ್ತನಾಗಲಿ.

Verse 10

श्रीशुक उवाच राजन्नेवं कृतप्रश्न‍ो वसुदेवेन धीमता । प्रीतस्तमाह देवर्षिर्हरे: संस्मारितो गुणै: ॥ १० ॥

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ರಾಜನೇ, ಅತ್ಯಂತ ಬುದ್ಧಿವಂತನಾದ ವಸುದೇವನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಂದ ದೇವರ್ಷಿ ನಾರದನು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟನು. ಅವು ಹರಿಯ ಅತೀಂದ್ರಿಯ ಗುಣಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿಸಿದುದರಿಂದ, ನಾರದನು ವಸುದೇವನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು.

Verse 11

श्रीनारद उवाच सम्यगेतद् व्यवसितं भवता सात्वतर्षभ । यत् पृच्छसे भागवतान् धर्मांस्त्वं विश्वभावनान् ॥ ११ ॥

ಶ್ರೀನಾರದನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಸಾತ್ವತಶ್ರೇಷ್ಠ, ನೀನು ಸರಿಯಾಗಿ ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದೀ; ಏಕೆಂದರೆ ನೀನು ಭಗವಂತನತ್ತ ಜೀವಿಯ ಶಾಶ್ವತ ಧರ್ಮವಾದ ಭಾಗವತಧರ್ಮವನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೀ. ಈ ಭಕ್ತಿಧರ್ಮವು ಇಷ್ಟು ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ, ಸಮಸ್ತ ವಿಶ್ವವನ್ನೇ ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಬಲ್ಲದು.

Verse 12

श्रुतोऽनुपठितो ध्यात आद‍ृतो वानुमोदित: । सद्य: पुनाति सद्धर्मो देव विश्वद्रुहोऽपि हि ॥ १२ ॥

ಪರಮೇಶ್ವರನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸುವ ಶುದ್ಧ ಭಕ್ತಿಸೇವೆಯೆಂಬ ಈ ಸದ್ದರ್ಮವು ಅಷ್ಟೊಂದು ಪವಿತ್ರವಾದುದು; ಅದನ್ನು ಕೇಳುವುದರಿಂದ, ಅದರ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಕೀರ್ತಿಸುವುದರಿಂದ, ಅದರಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಿಸುವುದರಿಂದ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಗೌರವಿಸಿ ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದರಿಂದ ಅಥವಾ ಇತರರ ಭಕ್ತಿಸೇವೆಯನ್ನು ಪ್ರಶಂಸಿಸುವುದರಿಂದಲೂ—ದೇವದ್ವೇಷಿಗಳೂ ಸರ್ವಜೀವದ್ವೇಷಿಗಳೂ ಕೂಡ ತಕ್ಷಣ ಶುದ್ಧರಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 13

त्वया परमकल्याण: पुण्यश्रवणकीर्तन: । स्मारितो भगवानद्य देवो नारायणो मम ॥ १३ ॥

ಇಂದು ನೀವು ನನಗೆ ಪರಮಕಲ್ಯಾಣಮಯನಾದ ನನ್ನ ಪ್ರಭು, ದೇವನಾದ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿಕೊಟ್ಟಿರಿ. ಅವನ ಪುಣ್ಯಶ್ರವಣ‑ಕೀರ್ತನೆಯಿಂದ ಜೀವನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಪಾವನನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 14

अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् । आर्षभाणां च संवादं विदेहस्य महात्मन: ॥ १४ ॥

ಇಲ್ಲಿಯೂ ಭಗವಂತನ ಭಕ್ತಿಸೇವೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸಲು ಋಷಿಗಳು ಒಂದು ಪುರಾತನ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಉದಾಹರಿಸುತ್ತಾರೆ—ಮಹಾತ್ಮನಾದ ವಿದೇಹರಾಜನೂ ಋಷಭನ ಪುತ್ರರೂ ನಡೆಸಿದ ಸಂವಾದವನ್ನು.

Verse 15

प्रियव्रतो नाम सुतो मनो: स्वायम्भुवस्य य: । तस्याग्नीध्रस्ततो नाभिऋर्षभस्तत्सुत: स्मृत: ॥ १५ ॥

ಸ್ವಾಯಂಭುವ ಮನುವಿಗೆ ಪ್ರಿಯವ್ರತನೆಂಬ ಪುತ್ರನಿದ್ದನು. ಪ್ರಿಯವ್ರತನ ಪುತ್ರರಲ್ಲಿ ಅಗ್ನೀಧ್ರ; ಅಗ್ನೀಧ್ರನಿಂದ ನಾಭಿ ಜನಿಸಿದನು, ನಾಭಿಯ ಪುತ್ರನು ಋಷಭದೇವನೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದನು.

Verse 16

तमाहुर्वासुदेवांशं मोक्षधर्मविवक्षया । अवतीर्णं सुतशतं तस्यासीद् ब्रह्मपारगम् ॥ १६ ॥

ಶ್ರೀ ಋಷಭದೇವನು ವಾಸುದೇವನ ಅಂಶವೆಂದು ಅಂಗೀಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಮೋಕ್ಷಕ್ಕೆ ದಾರಿ ತೋರಿಸುವ ಧರ್ಮವನ್ನು ಬೋಧಿಸಲು ಅವನು ಅವತರಿಸಿದನು. ಅವನಿಗೆ ವೇದಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಪರಿಪೂರ್ಣರಾದ ನೂರು ಪುತ್ರರು ಇದ್ದರು.

Verse 17

तेषां वै भरतो ज्येष्ठो नारायणपरायण: । विख्यातं वर्षमेतद् यन्नाम्ना भारतमद्भ‍ुतम् ॥ १७ ॥

ಆ ನೂರು ಪುತ್ರರಲ್ಲಿ ಜ್ಯೇಷ್ಠನಾದ ಭರತನು ನಾರಾಯಣಪರಾಯಣನಾಗಿದ್ದನು. ಭರತನ ಖ್ಯಾತಿಯಿಂದಲೇ ಈ ಭೂಮಿ ‘ಭಾರತವರ್ಷ’ವೆಂದು ಮಹತ್ತಾಗಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಯಿತು.

Verse 18

स भुक्तभोगां त्यक्त्वेमां निर्गतस्तपसा हरिम् । उपासीनस्तत्पदवीं लेभे वै जन्मभिस्त्रिभि: ॥ १८ ॥

ರಾಜ ಭರತನು ಭೋಗಗಳು ಕ್ಷಣಿಕವೂ ವ್ಯರ್ಥವೂ ಎಂದು ತಿಳಿದು ಸಂಸಾರವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದನು. ಯೌವನ ಪತ್ನಿ ಹಾಗೂ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಕಠೋರ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಶ್ರೀಹರಿಯನ್ನು ಉಪಾಸಿಸಿ ಮೂರು ಜನ್ಮಗಳ ಬಳಿಕ ಭಗವದ್ದಾಮವನ್ನು ಪಡೆದನು.

Verse 19

तेषां नव नवद्वीपपतयोऽस्य समन्तत: । कर्मतन्त्रप्रणेतार एकाशीतिर्द्विजातय: ॥ १९ ॥

ಉಳಿದ ಒಂಬತ್ತು ಪುತ್ರರು ಭಾರತವರ್ಷದ ಒಂಬತ್ತು ದ್ವೀಪಗಳ ಅಧಿಪತಿಗಳಾಗಿ ಸರ್ವತ್ರ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಾರ್ವಭೌಮತ್ವವನ್ನು ನಡೆಸಿದರು. ಎಂಭತ್ತೊಂದು ಪುತ್ರರು ದ್ವಿಜ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಾಗಿ, ಕರ್ಮಕಾಂಡದ ವೈದಿಕ ಯಜ್ಞಮಾರ್ಗವನ್ನು ಪ್ರವರ್ತಿಸಲು ನೆರವಾದರು.

Verse 20

नवाभवन् महाभागा मुनयो ह्यर्थशंसिन: । श्रमणा वातरसना आत्मविद्याविशारदा: ॥ २० ॥ कविर्हविरन्तरीक्ष: प्रबुद्ध: पिप्पलायन: । आविर्होत्रोऽथ द्रुमिलश्चमस: करभाजन: ॥ २१ ॥

ಉಳಿದ ಒಂಬತ್ತು ಪುತ್ರರು ಮಹಾಭಾಗ್ಯಶಾಲಿ ಮುನಿಗಳು—ಪರಮಾರ್ಥವನ್ನು ಸಾರುವವರು, ಶ್ರಮಣರು, ದಿಗಂಬರರು, ಆತ್ಮವಿದ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ವಿಶಾರದರು. ಅವರ ಹೆಸರುಗಳು: ಕವಿ, ಹವಿ, ಅಂತರೀಕ್ಷ, ಪ್ರಬುದ್ಧ, ಪಿಪ್ಪಲಾಯನ, ಆವಿರ್ಹೋತ್ರ, ದ್ರುಮಿಲ, ಚಮಸ, ಕರಭಾಜನ.

Verse 21

नवाभवन् महाभागा मुनयो ह्यर्थशंसिन: । श्रमणा वातरसना आत्मविद्याविशारदा: ॥ २० ॥ कविर्हविरन्तरीक्ष: प्रबुद्ध: पिप्पलायन: । आविर्होत्रोऽथ द्रुमिलश्चमस: करभाजन: ॥ २१ ॥

ಉಳಿದ ಒಂಬತ್ತು ಪುತ್ರರು ಮಹಾಭಾಗ್ಯಶಾಲಿ ಮುನಿಗಳು—ಪರಮಾರ್ಥವನ್ನು ಸಾರುವವರು, ಶ್ರಮಣರು, ದಿಗಂಬರರು, ಆತ್ಮವಿದ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ವಿಶಾರದರು. ಅವರ ಹೆಸರುಗಳು: ಕವಿ, ಹವಿ, ಅಂತರೀಕ್ಷ, ಪ್ರಬುದ್ಧ, ಪಿಪ್ಪಲಾಯನ, ಆವಿರ್ಹೋತ್ರ, ದ್ರುಮಿಲ, ಚಮಸ, ಕರಭಾಜನ.

Verse 22

त एते भगवद्रूपं विश्वं सदसदात्मकम् । आत्मनोऽव्यतिरेकेण पश्यन्तो व्यचरन् महीम् ॥ २२ ॥

ಆ ಋಷಿಗಳು ಸ್ಥೂಲ-ಸೂಕ್ಷ್ಮ, ಸತ್-ಅಸತ್ ಸ್ವರೂಪವಾದ ಸಮಸ್ತ ವಿಶ್ವವನ್ನು ಭಗವಂತನ ರೂಪವೆಂದು ಕಂಡು, ಅದನ್ನು ಆತ್ಮದಿಂದ ಭಿನ್ನವಲ್ಲವೆಂದು ತಿಳಿದು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಿದರು.

Verse 23

अव्याहतेष्टगतय: सुरसिद्धसाध्य- गन्धर्वयक्षनरकिन्नरनागलोकान् । मुक्ताश्चरन्ति मुनिचारणभूतनाथ- विद्याधरद्विजगवां भुवनानि कामम् ॥ २३ ॥

ಆ ಒಂಬತ್ತು ಯೋಗೇಂದ್ರರು ಮುಕ್ತಾತ್ಮರು; ಅವರ ಇಷ್ಟಗತಿಯನ್ನು ಯಾವುದೇ ಲೌಕಿಕ ಶಕ್ತಿ ತಡೆಯಲಾರದು. ಅವರು ದೇವ, ಸಿದ್ಧ, ಸಾಧ್ಯ, ಗಂಧರ್ವ, ಯಕ್ಷ, ಮಾನವ, ಕಿನ್ನರ, ನಾಗಲೋಕಗಳಿಗೆ ಹಾಗೂ ಮುನಿ, ಚಾರಣ, ಭೂತನಾಥ (ಶಿವಗಣ), ವಿದ್ಯಾಧರ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮತ್ತು ಗೋವುಗಳ ಲೋಕಗಳಿಗೆ ಸಹ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 24

त एकदा निमे: सत्रमुपजग्मुर्यद‍ृच्छया । वितायमानमृषिभिरजनाभे महात्मन: ॥ २४ ॥

ಒಮ್ಮೆ ಅವರು ಯದೃಚ್ಛೆಯಿಂದ ಅಜನಾಭ (ಭೂಮಿಯ ಹಿಂದಿನ ಹೆಸರು)ದಲ್ಲಿ ಮಹಾತ್ಮ ಮಹಾರಾಜ ನಿಮಿಯ ಸತ್ರಯಜ್ಞದ ಬಳಿಗೆ ಬಂದರು; ಅದು ಉನ್ನತ ಋಷಿಗಳ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು।

Verse 25

तान् द‍ृष्ट्वा सूर्यसङ्काशान् महाभागवतान् नृप । यजमानोऽग्नयो विप्रा: सर्व एवोपतस्थिरे ॥ २५ ॥

ಓ ರಾಜನೇ, ಸೂರ್ಯಸಮಾನ ಪ್ರಕಾಶವುಳ್ಳ ಆ ಮಹಾಭಾಗವತರನ್ನು ಕಂಡು ಯಜಮಾನ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮತ್ತು ಯಜ್ಞಾಗ್ನಿಗಳೂ ಸಹ—ಎಲ್ಲರೂ ಗೌರವದಿಂದ ಎದ್ದು ನಿಂತು ಸೇವಾಭಾವದಿಂದ ಉಪಸ್ಥಿತರಾದರು।

Verse 26

विदेहस्तानभिप्रेत्य नारायणपरायणान् । प्रीत: सम्पूजयां चक्रे आसनस्थान् यथार्हत: ॥ २६ ॥

ವಿದೇಹರಾಜ (ನಿಮಿ) ಆ ಒಂಬತ್ತು ಋಷಿಗಳು ನಾರಾಯಣಪರಾಯಣರಾದ ಉನ್ನತ ಭಕ್ತರೆಂದು ಅರಿತುಕೊಂಡನು. ಅವರ ಶುಭ ಆಗಮನದಿಂದ ಹರ್ಷಗೊಂಡು, ಅವರಿಗೆ ಯಥೋಚಿತ ಆಸನಗಳನ್ನು ನೀಡಿ, ಪರಮಪುರುಷನಿಗೆ ಮಾಡುವಂತೆ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿದನು।

Verse 27

तान् रोचमानान् स्वरुचा ब्रह्मपुत्रोपमान् नव । पप्रच्छ परमप्रीत: प्रश्रयावनतो नृप: ॥ २७ ॥

ಆ ಒಂಬತ್ತು ಮಹಾತ್ಮರು ತಮ್ಮದೇ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಾ ಬ್ರಹ್ಮನ ಪುತ್ರರಾದ ನಾಲ್ಕು ಕುಮಾರರ ಸಮಾನವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿದರು. ಪರಮಾನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿದ ರಾಜನು ವಿನಯದಿಂದ ತಲೆಬಾಗಿಸಿ ಅವರನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು।

Verse 28

श्रीविदेह उवाच मन्ये भगवत: साक्षात् पार्षदान् वो मधुद्विष: । विष्णोर्भूतानि लोकानां पावनाय चरन्ति हि ॥ २८ ॥

ಶ್ರೀವಿದೇಹನು ಹೇಳಿದನು—ನೀವು ಮಧುದ್ವಿಷನಾದ ಭಗವಂತನ ಸాక్షಾತ್ ಪಾರ್ಷದರೆಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ. ವಿಷ್ಣುವಿನ ಶುದ್ಧಭಕ್ತರು ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಲೋಕಜೀವಿಗಳನ್ನು ಪಾವನಗೊಳಿಸಲು ವಿಶ್ವದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 29

दुर्लभो मानुषो देहो देहिनां क्षणभङ्गुर: । तत्रापि दुर्लभं मन्ये वैकुण्ठप्रियदर्शनम् ॥ २९ ॥

ದೇಹಿಗಳಿಗಾಗಿ ಮಾನವದೇಹ ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಲಭ ಮತ್ತು ಕ್ಷಣಭಂಗುರ. ಆದರೂ ವೈಕುಂಠನಾಥನಿಗೆ ಪ್ರಿಯರಾದ ಶುದ್ಧಭಕ್ತರ ದರ್ಶನ-ಸಂಗ ಇನ್ನೂ ದುರ್ಲಭವೆಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 30

अत आत्यन्तिकं क्षेमं पृच्छामो भवतोऽनघा: । संसारेऽस्मिन् क्षणार्धोऽपि सत्सङ्ग: शेवधिर्नृणाम् ॥ ३० ॥

ಆದುದರಿಂದ, ಹೇ ಪಾಪರಹಿತ ಮಹಾತ್ಮರೇ, ಪರಮ ಶ್ರೇಯಸ್ಸೇನು ಎಂದು ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕೇಳುತ್ತೇನೆ. ಜನನಮರಣಗಳ ಈ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಸತ್ಸಂಗ ಅರ್ಧಕ್ಷಣವಾದರೂ ಮಾನವರಿಗೆ ಅಮೂಲ್ಯ ನಿಧಿಯಾಗಿದೆ.

Verse 31

धर्मान् भागवतान् ब्रूत यदि न: श्रुतये क्षमम् । यै: प्रसन्न: प्रपन्नाय दास्यत्यात्मानमप्यज: ॥ ३१ ॥

ನಾನು ಕೇಳಲು ಯೋಗ್ಯನೆಂದು ನೀವು ಭಾವಿಸಿದರೆ, ದಯವಿಟ್ಟು ಭಾಗವತಧರ್ಮಗಳನ್ನು—ಭಗವಂತನ ಭಕ್ತಿಸೇವೆಯ ಮಾರ್ಗವನ್ನು—ಹೇಳಿರಿ. ಅದರಿಂದ ಪ್ರಸನ್ನನಾದ ಅಜನಾದ ಭಗವಾನ್ ಶರಣಾಗತನಿಗೆ ತನ್ನನ್ನೇ ಸಹ ದಾನಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 32

श्रीनारद उवाच एवं ते निमिना पृष्टा वसुदेव महत्तमा: । प्रतिपूज्याब्रुवन् प्रीत्या ससदस्यर्त्विजं नृपम् ॥ ३२ ॥

ಶ್ರೀನಾರದನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ವಸುದೇವ, ಮಹಾರಾಜ ನಿಮಿ ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಒಂಬತ್ತು ಯೋಗೇಂದ್ರರನ್ನು ಭಕ್ತಿಸೇವೆಯ ಕುರಿತು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಾಗ, ಆ ಮಹಾತ್ಮರು ರಾಜನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಯಜ್ಞಸಭೆಯ ಸದಸ್ಯರು ಮತ್ತು ಋತ್ವಿಜರ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದರು.

Verse 33

श्रीकविरुवाच मन्येऽकुतश्चिद्भयमच्युतस्य पादाम्बुजोपासनमत्र नित्यम् । उद्विग्नबुद्धेरसदात्मभावाद् विश्वात्मना यत्र निवर्तते भी: ॥ ३३ ॥

ಶ್ರೀ ಕವಿ ಹೇಳಿದರು—ಅಸತ್ ದೇಹಾಭಿಮಾನದಿಂದ ಸದಾ ಅಶಾಂತವಾಗಿರುವ ಬುದ್ಧಿಯುಳ್ಳವನು, ಅಚ್ಯುತ ಪರಮೇಶ್ವರನ ಪದ್ಮಪಾದಗಳನ್ನು ನಿತ್ಯ ಆರಾಧಿಸಿದಾಗಲೇ ನಿಜವಾದ ನಿರ್ಭಯತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ವಿಶ್ವಾತ್ಮನಾದ ಭಗವಂತನ ಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಭಯವೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿವೃತ್ತವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 34

ये वै भगवता प्रोक्ता उपाया ह्यात्मलब्धये । अञ्ज: पुंसामविदुषां विद्धि भागवतान् हि तान् ॥ ३४ ॥

ಆತ್ಮಲಾಭಕ್ಕಾಗಿ ಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದ ಉಪಾಯಗಳನ್ನೇ ಭಾಗವತ-ಧರ್ಮವೆಂದು ತಿಳಿ; ಅಜ್ಞಾನಿಗಳೂ ಅವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದರೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 35

यानास्थाय नरो राजन् न प्रमाद्येत कर्हिचित् । धावन् निमील्य वा नेत्रे न स्खलेन्न पतेदिह ॥ ३५ ॥

ಓ ರಾಜನೇ, ಈ ಭಕ್ತಿಯ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದವನು ಈ ಲೋಕಪಥದಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗೂ ತಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ; ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಓಡಿದರೂ ಅವನು ಜಾರಿ ಬೀಳುವುದಿಲ್ಲ, ತಡಕಾಡುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 36

कायेन वाचा मनसेन्द्रियैर्वा बुद्ध्यात्मना वानुसृतस्वभावात् । करोति यद् यत् सकलं परस्मै नारायणायेति समर्पयेत्तत् ॥ ३६ ॥

ಬಂಧಿತ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಪಡೆದ ಸ್ವಭಾವಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ದೇಹ, ವಾಣಿ, ಮನಸ್ಸು, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು, ಬುದ್ಧಿ ಅಥವಾ ಶುದ್ಧ ಚೈತನ್ಯದಿಂದ ಏನೇ ಮಾಡಿದರೂ, ‘ಇದು ನಾರಾಯಣನ ಸಂತೋಷಕ್ಕಾಗಿ’ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಪರಮೇಶ್ವರನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 37

भयं द्वितीयाभिनिवेशत: स्या- दीशादपेतस्य विपर्ययोऽस्मृति: । तन्माययातो बुध आभजेत्तं भक्त्यैकयेशं गुरुदेवतात्मा ॥ ३७ ॥

ದ್ವಿತೀಯದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಭಯ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಈಶ್ವರನಿಂದ ದೂರವಾದ ಜೀವಿಗೆ ವಿಪರ್ಯಾಸ ಮತ್ತು ಮರೆವು ಬರುತ್ತವೆ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಅವನ ಮಾಯಾಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಂಭವಿಸುತ್ತವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಬುದ್ಧಿವಂತನು ಸದ್ಗುರುವಿನ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದಲ್ಲಿ, ಗುರುವನ್ನೇ ಆರಾಧ್ಯ ದೇವತೆ ಮತ್ತು ಜೀವಾತ್ಮವೆಂದು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಏಕನಿಷ್ಠ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಏಕೈಶ್ವರನನ್ನು ಸೇವಿಸಬೇಕು।

Verse 38

अविद्यमानोऽप्यवभाति हि द्वयो ध्यातुर्धिया स्वप्नमनोरथौ यथा । तत् कर्मसङ्कल्पविकल्पकं मनो बुधो निरुन्ध्यादभयं तत: स्यात् ॥ ३८ ॥

ದ್ವೈತವು ಪರಮಾರ್ಥದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಧ್ಯಾತೃನ ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಅದು ಸ್ವಪ್ನ‑ಮನೋರಥದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ಸಂಕಲ್ಪ‑ವಿಕಲ್ಪ ಮಾಡುವ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಜ್ಞಾನಿ ನಿಯಂತ್ರಿಸಲಿ; ಆಗ ಭಯರಹಿತತೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 39

श‍ृण्वन् सुभद्राणि रथाङ्गपाणे- र्जन्मानि कर्माणि च यानि लोके । गीतानि नामानि तदर्थकानि गायन् विलज्जो विचरेदसङ्ग: ॥ ३९ ॥

ರಥಚಕ್ರಧಾರಿ ಪ್ರಭುವಿನ ಮಂಗಳಕರ ಜನ್ಮಗಳನ್ನೂ ಕರ್ಮಗಳನ್ನೂ ಕೇಳುತ್ತಾ, ಅವುಗಳ ಅರ್ಥವನ್ನು ಹೊತ್ತ ಪವಿತ್ರ ನಾಮಗಳನ್ನು ಕೀರ್ತಿಸುತ್ತಾ, ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಲಜ್ಜೆಯಿಲ್ಲದೆ ನಿರಾಸಕ್ತನಾಗಿ ಸಂಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 40

एवंव्रत: स्वप्रियनामकीर्त्या जातानुरागो द्रुतचित्त उच्चै: । हसत्यथो रोदिति रौति गाय- त्युन्मादवन्नृत्यति लोकबाह्य: ॥ ४० ॥

ಈ ರೀತಿ ವ್ರತದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾದ ಭಕ್ತನು ತನ್ನ ಪ್ರಿಯ ನಾಮಕೀರ್ತನೆಯಿಂದ ಪ್ರೇಮದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತನಾಗಿ ಹೃದಯ ಕರಗಿದಾಗ, ಜೋರಾಗಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಗುತ್ತಾನೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅಳುತ್ತಾನೆ, ಕೂಗುತ್ತಾನೆ; ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹಾಡಿ ಉನ್ಮತ್ತನಂತೆ ನೃತ್ಯಮಾಡುತ್ತಾನೆ, ಲೋಕಾಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದು.

Verse 41

खं वायुमग्निं सलिलं महीं च ज्योतींषि सत्त्वानि दिशो द्रुमादीन् । सरित्समुद्रांश्च हरे: शरीरं यत् किंच भूतं प्रणमेदनन्य: ॥ ४१ ॥

ಭಕ್ತನು ಕೃಷ್ಣನಿಂದ ಬೇರೆ ಯಾವುದನ್ನೂ ಕಾಣಬಾರದು. ಆಕಾಶ, ವಾಯು, ಅಗ್ನಿ, ಜಲ, ಭೂಮಿ, ಸೂರ್ಯಾದಿ ಜ್ಯೋತಿಗಳು, ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳು, ದಿಕ್ಕುಗಳು, ಮರಗಳು ಮುಂತಾದವು, ನದಿಗಳು ಮತ್ತು ಸಾಗರಗಳು—ಯಾವುದೇ ಇದ್ದರೂ ಅದು ಹರಿಯ ದೇಹವೆಂದು ತಿಳಿದು ಅನನ್ಯಭಾವದಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಬೇಕು.

Verse 42

भक्ति: परेशानुभवो विरक्ति- रन्यत्र चैष त्रिक एककाल: । प्रपद्यमानस्य यथाश्न‍त: स्यु- स्तुष्टि: पुष्टि: क्षुदपायोऽनुघासम् ॥ ४२ ॥

ಪರಮಪುರುಷನ ಶರಣಾಗತನಿಗೆ ಭಕ್ತಿ, ಭಗವಂತನ ನೇರ ಅನುಭವ ಮತ್ತು ಇತರ ವಿಷಯಗಳ ಮೇಲಿನ ವಿರಕ್ತಿ—ಈ ಮೂರು ಒಂದೇ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ; ಊಟ ಮಾಡುವವನಿಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕವಲಿನೊಂದಿಗೆ ತೃಪ್ತಿ, ಪೋಷಣೆ ಮತ್ತು ಹಸಿವು ಕಡಿಮೆಯಾಗುವುದು ಒಂದೇ ವೇಳೆ ಹೆಚ್ಚುವಂತೆ.

Verse 43

इत्यच्युताङ्‍‍घ्रि भजतोऽनुवृत्त्या भक्तिर्विरक्तिर्भगवत्प्रबोध: । भवन्ति वै भागवतस्य राजं- स्तत: परां शान्तिमुपैति साक्षात् ॥ ४३ ॥

ಹೇ ರಾಜನೇ, ಅಚ್ಯುತ ಭಗವಂತನ ಪಾದಪದ್ಮಗಳನ್ನು ನಿರಂತರ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಭಜಿಸುವ ಭಕ್ತನಲ್ಲಿ ಅಚಲ ಭಕ್ತಿ, ವೈರಾಗ್ಯ ಮತ್ತು ಭಗವತ್‌ಪ್ರಬೋಧ ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ; ಹೀಗೆ ಆ ಭಾಗವತ ಭಕ್ತನು ಸాక్షಾತ್ ಪರಮ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 44

श्रीराजोवाच अथ भागवतं ब्रूत यद्धर्मो याद‍ृशो नृणाम् । यथा चरति यद् ब्रूते यैर्लिङ्गैर्भगवत्प्रिय: ॥ ४४ ॥

ಶ್ರೀರಾಜನು ಹೇಳಿದರು—ಈಗ ಭಾಗವತ ಭಕ್ತನ ಕುರಿತು ಹೇಳಿರಿ: ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಅವನ ಧರ್ಮ ಹೇಗಿದೆ, ಅವನು ಹೇಗೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ, ಹೇಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾನೆ, ಮತ್ತು ಯಾವ ಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಅವನು ಭಗವಂತನಿಗೆ ಪ್ರಿಯನಾಗುತ್ತಾನೆ—ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿರಿ।

Verse 45

श्रीहविरुवाच सर्वभूतेषु य: पश्येद् भगवद्भ‍ावमात्मन: । भूतानि भगवत्यात्मन्येष भागवतोत्तम: ॥ ४५ ॥

ಶ್ರೀ ಹವಿರು ಹೇಳಿದರು—ಯಾರು ತನ್ನ ಆತ್ಮದ ಮೂಲಕ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲೂ ಭಗವದ್ಭಾವವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾನೋ, ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಭೂತಗಳನ್ನು ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿವೆ ಎಂದು ಕಾಣುತ್ತಾನೋ, ಅವನೇ ಭಾಗವತೋತ್ತಮನು।

Verse 46

ईश्वरे तदधीनेषु बालिशेषु द्विषत्सु च । प्रेममैत्रीकृपोपेक्षा य: करोति स मध्यम: ॥ ४६ ॥

ಯಾರು ಈಶ್ವರನಿಗೆ ಪ್ರೇಮ, ಅವನ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಮೈತ್ರಿ, ನಿರ್ದೋಷ ಅಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೆ ಕೃಪೆ, ಮತ್ತು ದ್ವೇಷಿಸುವವರಿಗೆ ಉಪೇಕ್ಷೆ ತೋರಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಮಧ್ಯಮ ಭಕ್ತನು।

Verse 47

अर्चायामेव हरये पूजां य: श्रद्धयेहते । न तद्भ‍क्तेषु चान्येषु स भक्त: प्राकृत: स्मृत: ॥ ४७ ॥

ಯಾರು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿ ಅರ್ಚಾಮೂರ್ತಿ ಹರಿಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾನೋ, ಆದರೆ ಭಗವಂತನ ಭಕ್ತರಿಗೂ ಇತರರಿಗೂ ಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ವರ್ತಿಸದಿದ್ದರೆ, ಅವನು ಪ್ರಾಕೃತ (ಕನಿಷ್ಠ) ಭಕ್ತನೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ।

Verse 48

गृहीत्वापीन्द्रियैरर्थान्यो न द्वेष्टि न हृष्यति । विष्णोर्मायामिदं पश्यन्स वै भागवतोत्तम: ॥ ४८ ॥

ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಂದ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದರೂ ದ್ವೇಷಿಸದೆ, ಹರ್ಷಿಸದೆ, ಈ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತನ್ನು ಶ್ರೀವಿಷ್ಣುವಿನ ಮಾಯಾಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ನೋಡುವವನೇ ಭಾಗವತೋತ್ತಮನು.

Verse 49

देहेन्द्रियप्राणमनोधियां यो जन्माप्ययक्षुद्भ‍यतर्षकृच्छ्रै: । संसारधर्मैरविमुह्यमान: स्मृत्या हरेर्भागवतप्रधान: ॥ ४९ ॥

ದೇಹ, ಇಂದ್ರಿಯ, ಪ್ರಾಣ, ಮನ, ಬುದ್ಧಿ—ಇವು ಜನನ-ಕ್ಷಯ, ಹಸಿವು-ಬಾಯಾರಿಕೆ ಮತ್ತು ಕಷ್ಟಗಳ ಸಂಸಾರಧರ್ಮಗಳಿಂದ ಬಳಲಿದರೂ ಮೋಹಗೊಳ್ಳದವನು; ಹರಿಯ ಪಾದಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ಅವುಗಳಿಂದ ನಿರ್ಲಿಪ್ತನಾಗಿರುವವನು—ಅವನೇ ಭಾಗವತ-ಪ್ರಧಾನನು.

Verse 50

न कामकर्मबीजानां यस्य चेतसि सम्भव: । वासुदेवैकनिलय: स वै भागवतोत्तम: ॥ ५० ॥

ಯಾರ ಚಿತ್ತದಲ್ಲಿ ಕಾಮ ಮತ್ತು ಕರ್ಮದ ಬೀಜಗಳು ಹುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲವೋ, ಯಾರು ವಾಸುದೇವನಲ್ಲೇ ಏಕಾಂತ ಆಶ್ರಯ ಹೊಂದಿರುವನೋ—ಅವನೇ ಭಾಗವತೋತ್ತಮನು.

Verse 51

न यस्य जन्मकर्मभ्यां न वर्णाश्रमजातिभि: । सज्जतेऽस्मिन्नहंभावो देहे वै स हरे: प्रिय: ॥ ५१ ॥

ಜನ್ಮ-ಕರ್ಮಗಳಿಂದಲೂ, ವರ್ಣಾಶ್ರಮ-ಜಾತಿಗಳಿಂದಲೂ ಈ ದೇಹದಲ್ಲಿ ‘ನಾನು’ ಎಂಬ ಅಹಂಭಾವ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳದವನು—ಅವನೇ ಹರಿಯ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯ ಸೇವಕನು.

Verse 52

न यस्य स्व: पर इति वित्तेष्वात्मनि वा भिदा । सर्वभूतसम: शान्त: स वै भागवतोत्तम: ॥ ५२ ॥

ಸಂಪತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ‘ನನ್ನದು-ಪರದು’ ಎಂಬ ಭಾವದಲ್ಲಿ ಭೇದವಿಲ್ಲದವನು—‘ಇದು ನನ್ನದು, ಅದು ಅವನದು’ ಎಂಬ ಮನೋಭಾವವಿಲ್ಲದವನು; ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೂ ಸಮನಾಗಿ ಶಾಂತನಾಗಿರುವವನು—ಅವನೇ ಭಾಗವತೋತ್ತಮನು.

Verse 53

त्रिभुवनविभवहेतवेऽप्यकुण्ठ- स्मृतिरजितात्मसुरादिभिर्विमृग्यात् । न चलति भगवत्पदारविन्दा- ल्ल‍वनिमिषार्धमपि य: स वैष्णवाग्य्र: ॥ ५३ ॥

ತ್ರಿಭುವನದ ವೈಭವ ದೊರಕಿದರೂ ಸ್ಮರಣೆ ಕುಂಠಿತವಾಗದ, ಬ್ರಹ್ಮ-ರುದ್ರಾದಿ ದೇವರೂ ಹುಡುಕುವ ಭಗವಂತನ ಪದಪದ್ಮಗಳಿಂದ ಒಂದು ನಿಮಿಷ, ಅರ್ಧ ನಿಮಿಷವೂ ಸರಿಯದ ಭಕ್ತನೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವೈಷ್ಣವನು।

Verse 54

भगवत उरुविक्रमाङ्‍‍घ्रिशाखा- नखमणिचन्द्रिकया निरस्ततापे । हृदि कथमुपसीदतां पुन: स प्रभवति चन्द्र इवोदितेऽर्कताप: ॥ ५४ ॥

ಭಗವಂತನ ಮಹಾವಿಕ್ರಮದ ಪದಶಾಖೆಗಳ ನಖಮಣಿಗಳ ಚಂದ್ರಿಕೆಯಂತೆ ಶೀತಲ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಹೃದಯತಾಪ ನಿವಾರಿತವಾದವರಲ್ಲಿ, ಭೌತಿಕ ದುಃಖದ ಬೆಂಕಿ ಮತ್ತೆ ಹೇಗೆ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ? ಚಂದ್ರೋದಯವಾದಾಗ ಸೂರ್ಯತಾಪ ನಿಲ್ಲದಂತೆ।

Verse 55

विसृजति हृदयं न यस्य साक्षा- द्धरिरवशाभिहितोऽप्यघौघनाश: । प्रणयरसनया धृताङ्‍‍घ्रिपद्म: स भवति भागवतप्रधान उक्त: ॥ ५५ ॥

ಪಾಪಸಮೂಹವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಹರಿ, ಅಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದಲಾದರೂ ಅಥವಾ ಇಚ್ಛೆಯಿಲ್ಲದೆಯಾದರೂ ನಾಮೋಚ್ಚಾರಣೆ ನಡೆದರೆ ಭಕ್ತನ ಹೃದಯವನ್ನು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರೇಮರಸವೆಂಬ ರಜ್ಜುವಿನಿಂದ ಭಗವಂತನ ಪದಪದ್ಮಗಳನ್ನು ಬಂಧಿಸಿದವನೇ ‘ಭಾಗವತ-ಪ್ರಧಾನ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ।