Adhyaya 11

Verse 1

श्रीशुक उवाच गोपा नन्दादय: श्रुत्वा द्रुमयो: पततोरवम् । तत्राजग्मु: कुरुश्रेष्ठ निर्घातभयशङ्किता: ॥ १ ॥

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಕುರುಶ್ರೇಷ್ಠ ಪರೀಕ್ಷಿತ್! ಯಮಲಾರ್ಜುನ ಮರಗಳು ಬೀಳುವಾಗ ಉಂಟಾದ ಭಯಾನಕ ಶಬ್ದವನ್ನು ಕೇಳಿ, ನಂದಾದಿ ಗೋಪರು ಗುಡುಗು-ಮಿಂಚಿನ ಭಯದಿಂದ ಶಂಕಿತರಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಓಡಿಬಂದರು।

Verse 2

भूम्यां निपतितौ तत्र दद‍ृशुर्यमलार्जुनौ । बभ्रमुस्तदविज्ञाय लक्ष्यं पतनकारणम् ॥ २ ॥

ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ಯಮಲಾರ್ಜುನ ವೃಕ್ಷಗಳು ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡರು; ಆದರೆ ಬೀಳುವ ಕಾರಣ ತಿಳಿಯದೆ ಅವರು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಮರುಳಾದರು.

Verse 3

उलूखलं विकर्षन्तं दाम्ना बद्धं च बालकम् । कस्येदं कुत आश्चर्यमुत्पात इति कातरा: ॥ ३ ॥

ಹಗ್ಗದಿಂದ ಉಲೂಖಲಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟ ಬಾಲಕ ಕೃಷ್ಣನು ಅದನ್ನು ಎಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನು. ಇದು ಯಾರ ಕೆಲಸ? ಎಲ್ಲಿ നിന്നಿದು ಅಚ್ಚರಿ? ಎಂದು ಗೋಪರು ಭಯಭೀತರಾಗಿ ಸಂಶಯಪಟ್ಟರು.

Verse 4

बाला ऊचुरनेनेति तिर्यग्गतमुलूखलम् । विकर्षता मध्यगेन पुरुषावप्यचक्ष्महि ॥ ४ ॥

ಬಾಲಕರು ಹೇಳಿದರು—ಇದನ್ನು ಈ ಕೃಷ್ಣನೇ ಮಾಡಿದನು. ಅವನು ಎರಡು ಮರಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಹೋದಾಗ ಉಲೂಖಲ ಅಡ್ಡವಾಗಿ ಸಿಕ್ಕಿತು; ಅವನು ಎಳೆದಾಗಲೇ ಎರಡೂ ಮರಗಳು ಬಿದ್ದವು. ನಂತರ ಮರಗಳಿಂದ ಇಬ್ಬರು ಸುಂದರ ಪುರುಷರು ಹೊರಬಂದರು—ನಾವು ಕಣ್ಣಾರೆ ನೋಡಿದೆವು.

Verse 5

न ते तदुक्तं जगृहुर्न घटेतेति तस्य तत् । बालस्योत्पाटनं तर्वो: केचित्सन्दिग्धचेतस: ॥ ५ ॥

ಅವರು (ನಂದಾದಿಗಳು) ಬಾಲಕರ ಮಾತನ್ನು ನಂಬಲಿಲ್ಲ—“ಇದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ!” ಬಾಲಕ ಕೃಷ್ಣನು ಮರಗಳನ್ನು ಉರುಳಿಸಿದುದು ಅತಿಶಯ. ಆದರೆ ಕೆಲವರು ಸಂಶಯದಿಂದ, “ಇವನು ನಾರಾಯಣನ ಸಮನೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ” ಎಂದು ನೆನೆದು ಸಾಧ್ಯವೆಂದು ಭಾವಿಸಿದರು.

Verse 6

उलूखलं विकर्षन्तं दाम्ना बद्धं स्वमात्मजम् । विलोक्य नन्द: प्रहसद्वदनो विमुमोच ह ॥ ६ ॥

ಹಗ್ಗದಿಂದ ಉಲೂಖಲಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟ ತನ್ನ ಮಗನು ಅದನ್ನು ಎಳೆಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ನಂದ ಮಹಾರಾಜನು ನಗುತ್ತಾ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಬಂಧನದಿಂದ ಬಿಡಿಸಿದನು.

Verse 7

गोपीभि: स्तोभितोऽनृत्यद् भगवान्बालवत्‍क्‍वचित् । उद्गायति क्‍वचिन्मुग्धस्तद्वशो दारुयन्त्रवत् ॥ ७ ॥

ಗೋಪಿಯರು ಕೈತಟ್ಟಿ ಸಿಹಿ ಕೊಡುತ್ತೇವೆಂದು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನೃತ್ಯಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರು; ಸರ್ವಶಕ್ತನಾದ ಭಗವಾನೂ ಬಾಲಕನಂತೆ ನಗುತ್ತಾ ಅವರ ವಶದಲ್ಲಿ ಮರದ ಗೊಂಬೆಯಂತೆ ಕುಣಿದು, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವರ ಆಜ್ಞೆಗೆ ಜೋರಾಗಿ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 8

बिभर्ति क्‍वचिदाज्ञप्त: पीठकोन्मानपादुकम् । बाहुक्षेपं च कुरुते स्वानां च प्रीतिमावहन् ॥ ८ ॥

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಯಶೋದೆಯೂ ಗೋಪೀಸಖಿಯರೂ “ಇದನ್ನು ತಾ, ಅದನ್ನು ತಾ” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಮರದ ಪೀಠ, ಮರದ ಪಾದುಕೆಯೋ ಅಳತೆಪಾತ್ರವೋ ತರಲು ಆಜ್ಞಾಪಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಜ್ಞೆ ಕೇಳಿದ ಕೃಷ್ಣನು ಅವನ್ನು ಎತ್ತಲು ಯತ್ನಿಸಿ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಎತ್ತಲಾಗದಂತೆ ತೋರಿ ಮುಟ್ಟಿ ನಿಂತುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ; ತಮ್ಮವರ ಸಂತೋಷಕ್ಕಾಗಿ ಕೈಗಳನ್ನು ಬೀಸಿ ಬಲ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 9

दर्शयंस्तद्विदां लोक आत्मनो भृत्यवश्यताम् । व्रजस्योवाह वै हर्षं भगवान् बालचेष्टितै: ॥ ९ ॥

ತನ್ನ ಲೀಲೆಯನ್ನು ಅರಿಯಬಲ್ಲ ಶುದ್ಧ ಭಕ್ತರಿಗಾಗಿ ಭಗವಾನ್ ಕೃಷ್ಣನು—ತಾನು ತನ್ನ ಸೇವಕಭಕ್ತರ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಎಷ್ಟು ವಶನಾಗುತ್ತಾನೋ ತೋರಿಸಿದನು; ಹಾಗೆಯೇ ತನ್ನ ಬಾಲಲೀಲೆಗಳಿಂದ ವ್ರಜವಾಸಿಗಳ ಹರ್ಷವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದನು।

Verse 10

क्रीणीहि भो: फलानीति श्रुत्वा सत्वरमच्युत: । फलार्थी धान्यमादाय ययौ सर्वफलप्रद: ॥ १० ॥

ಒಬ್ಬ ಹಣ್ಣು ಮಾರುವವಳು “ಹಣ್ಣು ಕೊಳ್ಳಿರಿ!” ಎಂದು ಕೂಗಿದಳು. ಅದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಅಚ್ಯುತ ಕೃಷ್ಣನು ತಕ್ಷಣ ಸ್ವಲ್ಪ ಧಾನ್ಯ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಹಣ್ಣು ಬೇಕೆಂಬಂತೆ ವಿನಿಮಯಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು—ಆದರೆ ಅವನೇ ಸರ್ವಫಲಪ್ರದನು।

Verse 11

फलविक्रयिणी तस्य च्युतधान्यकरद्वयम् । फलैरपूरयद् रत्नै: फलभाण्डमपूरि च ॥ ११ ॥

ಅತೀವ ತ್ವರೆಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಕೃಷ್ಣನ ಎರಡೂ ಕೈಗಳಿಂದ ಬಹಳ ಧಾನ್ಯ ಉದುರಿತು; ಆದರೂ ಹಣ್ಣು ಮಾರುವವಳು ಅವನ ಕೈಗಳನ್ನು ಹಣ್ಣುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದಳು, ಮತ್ತು ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಅವಳ ಹಣ್ಣುಬಟ್ಟಲು ರತ್ನ ಹಾಗೂ ಬಂಗಾರದಿಂದ ತುಂಬಿತು।

Verse 12

सरित्तीरगतं कृष्णं भग्नार्जुनमथाह्वयत् । रामं च रोहिणी देवी क्रीडन्तं बालकैर्भृशम् ॥ १२ ॥

ಯಮಲಾರ್ಜುನ ವೃಕ್ಷಗಳನ್ನು ಉರುಳಿಸಿದ ಬಳಿಕ ರೋಹಿಣೀದೇವಿ ನದಿತೀರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಬಾಲಕರೊಂದಿಗೆ ತಲ್ಲೀನವಾಗಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನೂ ರಾಮನನ್ನೂ ಕರೆದು ಕರೆದಳು।

Verse 13

नोपेयातां यदाहूतौ क्रीडासङ्गेन पुत्रकौ । यशोदां प्रेषयामास रोहिणी पुत्रवत्सलाम् ॥ १३ ॥

ಆಟದ ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟರೂ ಆ ಇಬ್ಬರು ಪುತ್ರರು—ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಬಲರಾಮ—ಬರಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಪುತ್ರವತ್ಸಲೆಯಾದ ರೋಹಿಣೀ ಯಶೋದೆಯನ್ನು ಅವರನ್ನು ಕರೆತರುವಂತೆ ಕಳುಹಿಸಿದಳು।

Verse 14

क्रीडन्तं सा सुतं बालैरतिवेलं सहाग्रजम् । यशोदाजोहवीत्कृष्णं पुत्रस्‍नेहस्‍नुतस्तनी ॥ १४ ॥

ಬಹಳ ತಡವಾದರೂ ಬಾಲಕರೊಂದಿಗೆ ಅಣ್ಣನ ಜೊತೆಗೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದ ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು ನೋಡಿ ಯಶೋದೆಯು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಕರೆಯಿತು; ಪುತ್ರಸ್ನೇಹದಿಂದ ಅವಳ ಸ್ತನಗಳಿಂದ ಹಾಲು ಹರಿಯಿತು।

Verse 15

कृष्ण कृष्णारविन्दाक्ष तात एहि स्तनं पिब । अलं विहारै: क्षुत्क्षान्त: क्रीडाश्रान्तोऽसि पुत्रक ॥ १५ ॥

ಯಶೋದೆಯು ಹೇಳಿದಳು—ಕೃಷ್ಣಾ, ಕಮಲನಯನ ಕೃಷ್ಣಾ! ಮಗನೇ, ಇಲ್ಲಿ ಬಾ, ನನ್ನ ಸ್ತನದ ಹಾಲು ಕುಡಿ. ಆಟ ಸಾಕು; ಹಸಿವು ಮತ್ತು ಆಟದ ದಣಿವಿನಿಂದ ನೀನು ಕಳೆದುಹೋಗಿದ್ದೀಯೆ, ಮಗುವೇ।

Verse 16

हे रामागच्छ ताताशु सानुज: कुलनन्दन । प्रातरेव कृताहारस्तद् भवान्भोक्तुमर्हति ॥ १६ ॥

ಹೇ ರಾಮಾ! ಕುಲನಂದನ, ಮಗನೇ, ತಮ್ಮನೊಂದಿಗೆ ತಕ್ಷಣ ಬಾ. ನೀನು ಬೆಳಗ್ಗೆಯೇ ಊಟ ಮಾಡಿದ್ದೆ; ಈಗ ಮತ್ತೆ ಭೋಜನ ಮಾಡುವುದು ಯುಕ್ತ.

Verse 17

प्रतीक्षतेत्वां दाशार्ह भोक्ष्यमाणो व्रजाधिप: । एह्यावयो: प्रियं धेहि स्वगृहान्यात बालका: ॥ १७ ॥

ಹೇ ದಾಶಾರ್ಹಾ! ವ್ರಜಾಧಿಪ ನಂದ ಮಹಾರಾಜರು ಭೋಜನಕ್ಕೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರಿಯ ಬಲರಾಮಾ, ಬಾ, ನಮ್ಮನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸು; ಕೃಷ್ಣನೊಂದಿಗೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ಬಾಲಕರು ಈಗ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಹೋಗಲಿ.

Verse 18

धूलिधूसरिताङ्गस्त्वं पुत्र मज्जनमावह । जन्मर्क्षं तेऽद्य भवति विप्रेभ्यो देहि गा: शुचि: ॥ १८ ॥

ಯಶೋದೆಯು ಹೇಳಿದರು—ಮಗನೇ, ದಿನವಿಡೀ ಆಟವಾಡಿ ನಿನ್ನ ದೇಹ ಧೂಳಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚಿದೆ; ಬಾ, ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಶುದ್ಧನಾಗು. ಇಂದು ನಿನ್ನ ಜನ್ಮನಕ್ಷತ್ರದ ಶುಭಯೋಗ; ಆದ್ದರಿಂದ ಪವಿತ್ರನಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಹಸುಗಳನ್ನು ದಾನಮಾಡು.

Verse 19

पश्य पश्य वयस्यांस्ते मातृमृष्टान्स्वलङ्कृतान् । त्वं च स्‍नात: कृताहारो विहरस्व स्वलङ्कृत: ॥ १९ ॥

ನೋಡು, ನೋಡು—ನಿನ್ನ ಸಮವಯಸ್ಕ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಅವರ ತಾಯಂದಿರು ತೊಳೆಯಿಸಿ, ಸುಂದರ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ನೀನು ಕೂಡ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಊಟ ಮಾಡಿ, ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಂಡು ಮತ್ತೆ ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಆಟವಾಡು.

Verse 20

इत्थं यशोदा तमशेषशेखरं मत्वा सुतं स्‍नेहनिबद्धधीर्नृप । हस्ते गृहीत्वा सहराममच्युतं नीत्वा स्ववाटं कृतवत्यथोदयम् ॥ २० ॥

ಹೇ ರಾಜನೇ! ಸ्नेಹದಿಂದ ಬಂಧಿತ ಮನಸ್ಸಿನ ಯಶೋದೆಯು, ಸಮಸ್ತ ಐಶ್ವರ್ಯಗಳ ಶಿಖರವಾದ ಅಚ್ಯುತನನ್ನು ತನ್ನ ಮಗನೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಬಲರಾಮನೊಂದಿಗೆ ಅವನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಮನೆ ಅಂಗಳಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ, ಸ್ನಾನ, ವಸ್ತ್ರ-ಆಭರಣ ಅಲಂಕಾರ ಮತ್ತು ಭೋಜನಾದಿ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದಳು.

Verse 21

श्रीशुक उवाच गोपवृद्धा महोत्पाताननुभूय बृहद्वने । नन्दादय: समागम्य व्रजकार्यममन्त्रयन् ॥ २१ ॥

ಶ್ರೀಶುಕದೇವ ಗೋಸ್ವಾಮಿ ಹೇಳಿದರು—ಬೃಹದ್ವನದಲ್ಲಿ ಮಹಾ ಉಪದ್ರವಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ ನಂತರ, ನಂದ ಮಹಾರಾಜ ಮೊದಲಾದ ಗೋಪಿ ವೃದ್ಧರು ಸೇರಿ, ವ್ರಜದಲ್ಲಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಅಶಾಂತಿಗಳನ್ನು ತಡೆಯಲು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಪರಾಮರ್ಶಿಸಿದರು.

Verse 22

तत्रोपानन्दनामाह गोपो ज्ञानवयोऽधिक: । देशकालार्थतत्त्वज्ञ: प्रियकृद् रामकृष्णयो: ॥ २२ ॥

ಗೋಕುಲದ ಜನರ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಉಪಾನಂದನೆಂಬ ಗೋಪನು, ವಯಸ್ಸು-ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯನಾಗಿ ದೇಶ-ಕಾಲ-ಪರಿಸ್ಥಿತಿಜ್ಞನಾಗಿ, ರಾಮಕೃಷ್ಣರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಈ ಸಲಹೆಯನ್ನು ನೀಡಿದನು।

Verse 23

उत्थातव्यमितोऽस्माभिर्गोकुलस्य हितैषिभि: । आयान्त्यत्र महोत्पाता बालानां नाशहेतव: ॥ २३ ॥

ಅವನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಗೋಪಮಿತ್ರರೇ! ಗೋಕುಲದ ಹಿತವನ್ನು ಬಯಸುವ ನಾವು ಇಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟು ಬೇರೆಡೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕು; ಏಕೆಂದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳ ನಾಶಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುವ ಮಹಾ ಉಪದ್ರವಗಳು ಮರುಮರು ಬರುತ್ತಿವೆ।

Verse 24

मुक्त: कथञ्चिद्‌राक्षस्या बालघ्‍न्या बालको ह्यसौ । हरेरनुग्रहान्नूनमनश्चोपरि नापतत् ॥ २४ ॥

ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವ ರಾಕ್ಷಸಿ ಪೂತನಾಳ ಕೈಗಳಿಂದ ಆ ಬಾಲಕ ಕೃಷ್ಣನು ಹೇಗೋ ಹರಿಯ ಕೃಪೆಯಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡನು; ಮತ್ತೆ ಹರಿಯ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಶಕಟವೂ ಬಾಲಕನ ಮೇಲೆ ಬೀಳದೆ ತಪ್ಪಿತು।

Verse 25

चक्रवातेन नीतोऽयं दैत्येन विपदं वियत् । शिलायां पतितस्तत्र परित्रात: सुरेश्वरै: ॥ २५ ॥

ಮತ್ತೆ ಚಕ್ರವಾತರೂಪದ ದೈತ್ಯ ತೃಣಾವರ್ತನು ಈ ಬಾಲಕನನ್ನು ಅಪಾಯಕಾರಿ ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಕೊಲ್ಲಲು ಯತ್ನಿಸಿದನು; ಆದರೆ ಅವನೇ ಶಿಲೆಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದುಹೋಯಿತು. ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೂ ದೇವೇಶ್ವರರ ಕೃಪೆಯಿಂದ ಬಾಲಕನು ರಕ್ಷಿತನಾದನು।

Verse 26

यन्न म्रियेत द्रुमयोरन्तरं प्राप्य बालक: । असावन्यतमो वापि तदप्यच्युतरक्षणम् ॥ २६ ॥

ಇನ್ನೊಂದು ದಿನ ಎರಡು ಮರಗಳು ಬಿದ್ದರೂ, ಮಕ್ಕಳು ಅವುಗಳ ಬಳಿ ಅಥವಾ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಕೃಷ್ಣನೂ ಅವನ ಗೆಳೆಯರೂ ಸಾಯಲಿಲ್ಲ; ಇದನ್ನೂ ಅಚ್ಯುತನ ರಕ್ಷಣಾಕೃಪೆಯೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು।

Verse 27

यावदौत्पातिकोऽरिष्टो व्रजं नाभिभवेदित: । तावद्बालानुपादाय यास्यामोऽन्यत्र सानुगा: ॥ २७ ॥

ಈ ಎಲ್ಲಾ ಉಪದ್ರವಗಳೂ ಯಾವುದೋ ಅಜ್ಞಾತ ಅಸುರನ ಕೃತ್ಯ. ಆ ಉತ್ಪಾತಕಾರಿ ಅರಿಷ್ಟನು ವ್ರಜವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಆಕ್ರಮಿಸುವ ಮೊದಲು, ನಾವು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಅನುಯಾಯಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಬೇರೆಡೆಗೆ ಹೋಗೋಣ.

Verse 28

वनं वृन्दावनं नाम पशव्यं नवकाननम् । गोपगोपीगवां सेव्यं पुण्याद्रितृणवीरुधम् ॥ २८ ॥

ನಂದೇಶ್ವರ ಮತ್ತು ಮಹಾವನದ ನಡುವೆ ‘ವೃಂದಾವನ’ ಎಂಬ ವನವಿದೆ—ಪಶುಗಳಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ತ, ಹೊಸ ಉಪವನಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದದು. ಗೋಪ-ಗೋಪಿಯರು ಮತ್ತು ಗೋವುಗಳಿಗೆ ಸೇವ್ಯ; ಪುಣ್ಯ ಪರ್ವತಗಳು, ಹುಲ್ಲು, ಸಸ್ಯಗಳು, ಲತಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿದೆ.

Verse 29

तत्तत्राद्यैव यास्याम: शकटान् युङ्त मा चिरम् । गोधनान्यग्रतो यान्तु भवतां यदि रोचते ॥ २९ ॥

ಆದುದರಿಂದ ನಾವು ಇಂದುಲೇ ಹೊರಡೋಣ; ಇನ್ನು ತಡ ಬೇಡ. ನಿಮಗೆ ಇದು ಒಪ್ಪಿದ್ದರೆ, ಗಾಡಿಗಳನ್ನು ತಕ್ಷಣ ಜೋಡಿಸಿ, ಗೋವಳವನ್ನು ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟು ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗೋಣ.

Verse 30

तच्छ्रुत्वैकधियो गोपा: साधु साध्विति वादिन: । व्रजान्स्वान्स्वान्समायुज्य ययू रूढपरिच्छदा: ॥ ३० ॥

ಉಪನಂದನ ಸಲಹೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಗೋಪರು ಏಕಮನಸ್ಕರಾಗಿ “ಸಾಧು, ಸಾಧು” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ನಂತರ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮನೆಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಸರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಬಟ್ಟೆ ಮುಂತಾದ ಸಾಮಗ್ರಿಯನ್ನು ಗಾಡಿಗಳ ಮೇಲೆ ಏರಿಸಿ, ತಕ್ಷಣವೇ ವೃಂದಾವನದತ್ತ ಹೊರಟರು.

Verse 31

वृद्धान्बालान्स्त्रियो राजन्सर्वोपकरणानि च । अन:स्वारोप्य गोपाला यत्ता आत्तशरासना: ॥ ३१ ॥ गोधनानि पुरस्कृत्य श‍ृङ्गाण्यापूर्य सर्वत: । तूर्यघोषेण महता ययु: सहपुरोहिता: ॥ ३२ ॥

ಓ ರಾಜನೇ! ಗೋಪರು ವೃದ್ಧರು, ಸ್ತ್ರೀಯರು, ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಾ ಗೃಹೋಪಕರಣಗಳನ್ನು ಗಾಡಿಗಳ ಮೇಲೆ ಏರಿಸಿದರು. ಅವರು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಬಿಲ್ಲು-ಬಾಣಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದರು. ಗೋವಳವನ್ನು ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟು, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕೊಂಬು-ತೂರ್ಯಗಳ ಮಹಾನಾದ ಮೊಳಗುತ್ತ, ಪುರೋಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಅವರು ಪ್ರಯಾಣ ಆರಂಭಿಸಿದರು.

Verse 32

वृद्धान्बालान्स्त्रियो राजन्सर्वोपकरणानि च । अन:स्वारोप्य गोपाला यत्ता आत्तशरासना: ॥ ३१ ॥ गोधनानि पुरस्कृत्य श‍ृङ्गाण्यापूर्य सर्वत: । तूर्यघोषेण महता ययु: सहपुरोहिता: ॥ ३२ ॥

ಓ ರಾಜ ಪರೀಕ್ಷಿತ! ವೃದ್ಧರು, ಮಕ್ಕಳು, ಸ್ತ್ರೀಯರು ಹಾಗೂ ಮನೆಯ ಎಲ್ಲಾ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳನ್ನು ಎತ್ತುಗಾಡಿಗಳ ಮೇಲೆ ಏರಿಸಿ, ಗೋಧನವನ್ನು ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟು, ಗೋಪರು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಧನುಸ್ಸು-ಬಾಣಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದರು. ಶೃಂಗತೂರ್ಯಗಳ ಮಹಾನಾದ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಮೊಳಗುತ್ತ, ಪುರೋಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಅವರು ಪ್ರಯಾಣ ಆರಂಭಿಸಿದರು.

Verse 33

गोप्यो रूढरथा नूत्नकुचकुङ्कुमकान्तय: । कृष्णलीला जगु: प्रीत्या निष्ककण्ठ्य: सुवासस: ॥ ३३ ॥

ಎತ್ತುಗಾಡಿಗಳ ಮೇಲೆ ಏರಿದ ಗೋಪಿಯರು ಹೊಸ ಸುಂದರ ವಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತರಾಗಿದ್ದರು; ಕಂಠದಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಕಹಾರ, ವಕ್ಷಸ್ಥಲದಲ್ಲಿ ತಾಜಾ ಕುಂಕುಮದ ಕಾಂತಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅವರು ಪ್ರೀತಿಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಲೀಲೆಗಳನ್ನು ಹಾಡಿದರು.

Verse 34

तथा यशोदारोहिण्यावेकं शकटमास्थिते । रेजतु: कृष्णरामाभ्यां तत्कथाश्रवणोत्सुके ॥ ३४ ॥

ಹೀಗೆ ಕೃಷ್ಣ-ರಾಮರ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಲು ಉತ್ಸುಕಳಾದ ಯಶೋದೆಯೂ ರೋಹಿಣೀದೇವಿಯೂ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಒಂದೇ ಎತ್ತುಗಾಡಿಯಲ್ಲಿ ಏರಿದರು. ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣ-ಬಲರಾಮರೊಂದಿಗೆ ಅವರು ಅತ್ಯಂತ ಶೋಭೆಯಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸಿದರು.

Verse 35

वृन्दावनं सम्प्रविश्य सर्वकालसुखावहम् । तत्र चक्रुर्व्रजावासं शकटैरर्धचन्द्रवत् ॥ ३५ ॥

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅವರು ಎಲ್ಲ ಋತುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸುಖಕರವಾದ ವೃಂದಾವನಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ಎತ್ತುಗಾಡಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಧಚಂದ್ರಾಕಾರವಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ವ್ರಜವಾಸಕ್ಕೆ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ವಾಸಸ್ಥಾನವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದರು.

Verse 36

वृन्दावनं गोवर्धनं यमुनापुलिनानि च । वीक्ष्यासीदुत्तमा प्रीती राममाधवयोर्नृप ॥ ३६ ॥

ಓ ನೃಪ ಪರೀಕ್ಷಿತ! ವೃಂದಾವನ, ಗೋವರ್ಧನ ಮತ್ತು ಯಮುನಾ ನದಿಯ ತೀರಗಳನ್ನು ಕಂಡು ರಾಮ ಮತ್ತು ಮಾಧವ (ಕೃಷ್ಣ)ರಿಗೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಆನಂದ ಉಂಟಾಯಿತು.

Verse 37

एवं व्रजौकसां प्रीतिं यच्छन्तौ बालचेष्टितै: । कलवाक्यै: स्वकालेन वत्सपालौ बभूवतु: ॥ ३७ ॥

ಈ ರೀತಿ ಬಾಲಚೇಷ್ಟೆಗಳೂ ತೊದಲುವ ಮಾತುಗಳೂ ಮೂಲಕ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಬಲರಾಮರು ವ್ರಜವಾಸಿಗಳಿಗೆ ದಿವ್ಯಾನಂದ ನೀಡಿದರು; ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಅವರು ಕರುಗಳನ್ನು ಕಾಯುವ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದರು।

Verse 38

अविदूरे व्रजभुव: सह गोपालदारकै: । चारयामासतुर्वत्सान् नानाक्रीडापरिच्छदौ ॥ ३८ ॥

ವ್ರಜದ ವಾಸಸ್ಥಳದಿಂದ ದೂರವಲ್ಲದೆ, ನಾನಾ ಆಟಿಕೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಜ್ಜಾಗಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಬಲರಾಮರು ಗೋಪಾಲ ಬಾಲಕರ ಜೊತೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಾ ಕರುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು।

Verse 39

क्‍वचिद्वादयतो वेणुं क्षेपणै: क्षिपत: क्‍वचित् । क्‍वचित्पादै: किङ्किणीभि: क्‍वचित्कृत्रिमगोवृषै: ॥ ३९ ॥ वृषायमाणौ नर्दन्तौ युयुधाते परस्परम् । अनुकृत्य रुतैर्जन्तूंश्चेरतु: प्राकृतौ यथा ॥ ४० ॥

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವರು ವೇಣುವನ್ನು ಊದುತ್ತಿದ್ದರು; ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮರದ ಹಣ್ಣುಗಳಿಗಾಗಿ ಕಯಿತು-ಕೋಲುಗಳೊಂದಿಗೆ ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಎಸೆಯುತ್ತಿದ್ದರು, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನೇ ಎಸೆಯುತ್ತಿದ್ದರು; ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕಾಲಿನ ಗಂಟೆಗಳು ಝಣಝಣಿಸುವಂತೆ ಬಿಲ್ವ ಮತ್ತು ಆಮಲಕಿ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಚೆಂಡಿನಂತೆ ತಳ್ಳುತ್ತಾ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹೊದಿಕೆಗಳನ್ನು ಹೊದ್ದು ಹಸು-ಎತ್ತುಗಳಂತೆ ನಟಿಸಿ, ಎತ್ತಿನಂತೆ ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಾ ಪರಸ್ಪರ ಹೋರಾಡುತ್ತಿದ್ದರು; ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಧ್ವನಿಗಳನ್ನು ಅನುಕರಿಸಿ—ಸಾಮಾನ್ಯ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ವಿಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು।

Verse 40

क्‍वचिद्वादयतो वेणुं क्षेपणै: क्षिपत: क्‍वचित् । क्‍वचित्पादै: किङ्किणीभि: क्‍वचित्कृत्रिमगोवृषै: ॥ ३९ ॥ वृषायमाणौ नर्दन्तौ युयुधाते परस्परम् । अनुकृत्य रुतैर्जन्तूंश्चेरतु: प्राकृतौ यथा ॥ ४० ॥

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವರು ವೇಣುವನ್ನು ಊದುತ್ತಿದ್ದರು; ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮರದ ಹಣ್ಣುಗಳಿಗಾಗಿ ಕಯಿತು-ಕೋಲುಗಳೊಂದಿಗೆ ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಎಸೆಯುತ್ತಿದ್ದರು, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನೇ ಎಸೆಯುತ್ತಿದ್ದರು; ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕಾಲಿನ ಗಂಟೆಗಳು ಝಣಝಣಿಸುವಂತೆ ಬಿಲ್ವ ಮತ್ತು ಆಮಲಕಿ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಚೆಂಡಿನಂತೆ ತಳ್ಳುತ್ತಾ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹೊದಿಕೆಗಳನ್ನು ಹೊದ್ದು ಹಸು-ಎತ್ತುಗಳಂತೆ ನಟಿಸಿ, ಎತ್ತಿನಂತೆ ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಾ ಪರಸ್ಪರ ಹೋರಾಡುತ್ತಿದ್ದರು; ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಧ್ವನಿಗಳನ್ನು ಅನುಕರಿಸಿ—ಸಾಮಾನ್ಯ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ವಿಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು।

Verse 41

कदाचिद् यमुनातीरे वत्सांश्चारयतो: स्वकै: । वयस्यै: कृष्णबलयोर्जिघांसुर्दैत्य आगमत् ॥ ४१ ॥

ಒಂದು ದಿನ ಯಮುನಾ ತೀರದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಕರುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕೃಷ್ಣ-ಬಲರಾಮರ ಬಳಿಗೆ, ಅವರನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯಿಂದ ಒಬ್ಬ ದೈತ್ಯನು ಬಂದನು।

Verse 42

तं वत्सरूपिणं वीक्ष्य वत्सयूथगतं हरि: । दर्शयन् बलदेवाय शनैर्मुग्ध इवासदत् ॥ ४२ ॥

ಆ ದೈತ್ಯನು ಕರುರೂಪ ಧರಿಸಿ ಕರುಗಳ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಸೇರಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡ ಭಗವಾನ್ ಹರಿ ಬಲದೇವನಿಗೆ ಸೂಚಿಸಿ—“ಇವನೂ ದೈತ್ಯ” ಎಂದನು. ಬಳಿಕ ಅವನ ಉದ್ದೇಶ ತಿಳಿಯದವನಂತೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮুগ್ಧನಂತೆ ಅವನತ್ತ ಹೋದನು.

Verse 43

गृहीत्वापरपादाभ्यां सहलाङ्गूलमच्युत: । भ्रामयित्वा कपित्थाग्रे प्राहिणोद्गतजीवितम् । स कपित्थैर्महाकाय: पात्यमानै: पपात ह ॥ ४३ ॥

ನಂತರ ಅಚ್ಯುತ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ದೈತ್ಯನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲುಗಳು ಮತ್ತು ಬಾಲವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಬಲವಾಗಿ ಸುತ್ತಿಸಿ ಕಪಿತ್ಥ (ಕೈಥ) ಮರದ ತುದಿಗೆ ಎಸೆದನು. ಪ್ರಾಣ ಹೋದ ಆ ಮಹಾಕಾಯ ದೈತ್ಯನು ಕಪಿತ್ಥ ಹಣ್ಣುಗಳೊಡನೆ ಕುಸಿದ ಮರದ ಜೊತೆಗೆ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದನು.

Verse 44

तं वीक्ष्य विस्मिता बाला: शशंसु: साधु साध्विति । देवाश्च परिसन्तुष्टा बभूवु: पुष्पवर्षिण: ॥ ४४ ॥

ದೈತ್ಯನ ಮೃತದೇಹವನ್ನು ಕಂಡ ಗೋಪಬಾಲಕರು ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡು “ಸಾಧು, ಸಾಧು! ಬಹಳ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ!” ಎಂದು ಹೊಗಳಿದರು. ಮೇಲ್ಲೋಕದ ದೇವತೆಗಳು ಸಂತೋಷಗೊಂಡು ಭಗವಂತನ ಮೇಲೆ ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿದರು.

Verse 45

तौ वत्सपालकौ भूत्वा सर्वलोकैकपालकौ । सप्रातराशौ गोवत्सांश्चारयन्तौ विचेरतु: ॥ ४५ ॥

ದೈತ್ಯವಧದ ನಂತರ ಕೃಷ್ಣ-ಬಲರಾಮರು ಬೆಳಗಿನ ಉಪಾಹಾರ ಮುಗಿಸಿ, ಕರುಗಳನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಾ ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಿದರು. ಸರ್ವಲೋಕಗಳ ಏಕೈಕ ಪಾಲಕರಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವರು ಗೋಪಬಾಲಕರಂತೆ ಕರುಗಳ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ವಹಿಸಿದರು.

Verse 46

स्वं स्वं वत्सकुलं सर्वे पाययिष्यन्त एकदा । गत्वा जलाशयाभ्याशं पाययित्वा पपुर्जलम् ॥ ४६ ॥

ಒಂದು ದಿನ ಕೃಷ್ಣ-ಬಲರಾಮರನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಎಲ್ಲ ಬಾಲಕರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಕರುಗಳ ಗುಂಪನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಅವುಗಳಿಗೆ ನೀರು ಕುಡಿಸಲು ಜಲಾಶಯದ ಬಳಿಗೆ ಹೋದರು. ಕರುಗಳು ನೀರು ಕುಡಿದ ಬಳಿಕ, ಅವರು ಕೂಡ ಅಲ್ಲಿ ನೀರು ಕುಡಿದರು.

Verse 47

ते तत्र दद‍ृशुर्बाला महासत्त्वमवस्थितम् । तत्रसुर्वज्रनिर्भिन्नं गिरे: श‍ृङ्गमिव च्युतम् ॥ ४७ ॥

ಜಲಾಶಯದ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ಬಾಲಕರು ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಹಾಕಾಯ ಜೀವಿಯನ್ನು ಕಂಡರು—ವಜ್ರಾಘಾತದಿಂದ ಮುರಿದು ಬಿದ್ದ ಪರ್ವತಶಿಖರದಂತೆ. ಅಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಜೀವಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಅವರು ಭಯಪಟ್ಟರು.

Verse 48

स वै बको नाम महानसुरो बकरूपधृक् । आगत्य सहसा कृष्णं तीक्ष्णतुण्डोऽग्रसद् बली ॥ ४८ ॥

ಅವನು ‘ಬಕ’ ಎಂಬ ಮಹಾ ಅಸುರ; ಬಕಪಕ್ಷಿಯ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದನು, ಅತಿ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಚಂಚುಳ್ಳ ಬಲಿಷ್ಠನು. ಅಲ್ಲಿ ಬಂದು ತಕ್ಷಣವೇ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನುಂಗಿಬಿಟ್ಟನು.

Verse 49

कृष्णं महाबकग्रस्तं द‍ृष्ट्वा रामादयोऽर्भका: । बभूवुरिन्द्रियाणीव विना प्राणं विचेतस: ॥ ४९ ॥

ಮಹಾಬಕನು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನುಂಗಿದುದನ್ನು ಕಂಡು ಬಲರಾಮನೂ ಇತರ ಬಾಲಕರೂ ಪ್ರಾಣವಿಲ್ಲದ ಇಂದ್ರಿಯಗಳಂತೆ ಪ್ರಾಯಃ ಅಚೇತನರಾದರು.

Verse 50

तं तालुमूलं प्रदहन्तमग्निवद् गोपालसूनुं पितरं जगद्गुरो: । चच्छर्द सद्योऽतिरुषाक्षतं बक- स्तुण्डेन हन्तुं पुनरभ्यपद्यत ॥ ५० ॥

ಗೋಪಾಲನ ಮಗನಂತೆ ಲೀಲಿಸುವ, ಆದರೆ ಜಗದ್ಗುರು ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೂ ತಂದೆಯಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಬಕನ ಗಂಟಲಿನ ಮೂಲವನ್ನು ದಹಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು. ತಕ್ಷಣವೇ ಬಕನು ಅವನನ್ನು ವಾಂತಿ ಮಾಡಿ ಹೊರಹಾಕಿದನು. ನುಂಗಿದರೂ ಕೃಷ್ಣನು ಅಕ್ಷತನಾಗಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ತೀಕ್ಷ್ಣ ಚಂಚಿನಿಂದ ಕೊಲ್ಲಲು ಮತ್ತೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದನು.

Verse 51

तमापतन्तं स निगृह्य तुण्डयो- र्दोर्भ्यां बकं कंससखं सतां पति: । पश्यत्सु बालेषु ददार लीलया मुदावहो वीरणवद् दिवौकसाम् ॥ ५१ ॥

ಕಂಸನ ಸ್ನೇಹಿತನಾದ ಬಕನು ದಾಳಿ ಮಾಡಲು ಧಾವಿಸಿದಾಗ, ಸತ್ಪುರುಷಗಳ ನಾಯಕನಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಎರಡೂ ಕೈಗಳಿಂದ ಅವನ ಚಂಚಿನ ಎರಡು ಭಾಗಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದನು. ಬಾಲಕರು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ, ಮಗು ವೀರಣ ಹುಲ್ಲಿನ ಎಲೆಯನ್ನು ಚೀರುವಂತೆ, ಅವನನ್ನು ಲೀಲೆಯಿಂದ ಸುಲಭವಾಗಿ ಎರಡು ಭಾಗ ಮಾಡಿದನು. ಈ ವಧದಿಂದ ದೇವತೆಗಳು ಬಹಳ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರು.

Verse 52

तदा बकारिं सुरलोकवासिन: समाकिरन् नन्दनमल्लिकादिभि: । समीडिरे चानकशङ्खसंस्तवै- स्तद् वीक्ष्य गोपालसुता विसिस्मिरे ॥ ५२ ॥

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ದೇವಲೋಕದ ನಿವಾಸಿಗಳು ಬಕಾಸುರನ ಶತ್ರುವಾದ ಕೃಷ್ಣನ ಮೇಲೆ ನಂದನವನದ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹೂವುಗಳನ್ನು ಸುರಿಸಿದರು. ಅವರು ದೇವದುಂದುಭಿ ಮತ್ತು ಶಂಖಗಳನ್ನು ಊದುತ್ತಾ, ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಾ ಅವನನ್ನು ಅಭಿನಂದಿಸಿದರು. ಇದನ್ನು ಕಂಡು ಗೋಪಾಲಕರು ವಿಸ್ಮಯಗೊಂಡರು.

Verse 53

मुक्तं बकास्यादुपलभ्य बालका रामादय: प्राणमिवेन्द्रियो गण: । स्थानागतं तं परिरभ्य निर्वृता: प्रणीय वत्सान् व्रजमेत्य तज्जगु: ॥ ५३ ॥

ಪ್ರಜ್ಞೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಣ ಮರಳಿದಾಗ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಶಾಂತವಾಗುವಂತೆ, ಕೃಷ್ಣನು ಈ ಅಪಾಯದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದಾಗ, ಬಲರಾಮ ಸೇರಿದಂತೆ ಎಲ್ಲಾ ಬಾಲಕರು ತಮಗೆ ಜೀವ ಮರಳಿ ಬಂದಂತೆ ಭಾವಿಸಿದರು. ಅವರು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿಕೊಂಡರು ಮತ್ತು ನಂತರ ತಮ್ಮ ಕರುಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿ ವ್ರಜಭೂಮಿಗೆ ಮರಳಿದರು, ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ನಡೆದ ಘಟನೆಯನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಸಾರಿದರು.

Verse 54

श्रुत्वा तद्विस्मिता गोपा गोप्यश्चातिप्रियाद‍ृता: । प्रेत्यागतमिवोत्सुक्यादैक्षन्त तृषितेक्षणा: ॥ ५४ ॥

ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಬಕಾಸುರನ ವಧೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ ಗೋಪಾಲಕರು ಮತ್ತು ಗೋಪಿಯರು ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತರಾದರು. ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನೋಡಿ ಮತ್ತು ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ, ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಇತರ ಬಾಲಕರು ಸಾವಿನ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಮರಳಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಅವರು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಬಹಳ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಬರಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಹೀಗೆ ಅವರು ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಬಾಲಕರನ್ನು ತೃಷಿತ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು.

Verse 55

अहो बतास्य बालस्य बहवो मृत्यवोऽभवन् । अप्यासीद् विप्रियं तेषां कृतं पूर्वं यतो भयम् ॥ ५५ ॥

ನಂದ ಮಹಾರಾಜ ನೇತೃತ್ವದ ಗೋಪಾಲಕರು ಯೋಚಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು: ಅಹೋ! ಈ ಬಾಲಕ ಕೃಷ್ಣನು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಮರಣದ ವಿವಿಧ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬುದು ಬಹಳ ಆಶ್ಚರ್ಯಕರವಾಗಿದೆ. ಆದರೂ ದೇವೋತ್ತಮ ಪರಮ ಪುರುಷನ ಕೃಪೆಯಿಂದ, ಅವನ ಬದಲಿಗೆ ಆ ಭಯದ ಕಾರಣಗಳೇ ನಾಶವಾದವು.

Verse 56

अथाप्यभिभवन्त्येनं नैव ते घोरदर्शना: । जिघांसयैनमासाद्य नश्यन्त्यग्नौ पतङ्गवत् ॥ ५६ ॥

ಮರಣಕ್ಕೆ ಕಾರಣರಾದ ದೈತ್ಯರು ಬಹಳ ಭಯಂಕರವಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವರು ಈ ಬಾಲಕ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಅವರು ಮುಗ್ಧ ಬಾಲಕರನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಬಂದಿದ್ದರಿಂದ, ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಿದ ನೊಣಗಳು (ಪತಂಗಗಳು) ನಾಶವಾಗುವಂತೆ, ಅವರು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಿದ ತಕ್ಷಣ ತಾವೇ ನಾಶವಾದರು.

Verse 57

अहो ब्रह्मविदां वाचो नासत्या: सन्ति कर्हिचित् । गर्गो यदाह भगवानन्वभावि तथैव तत् ॥ ५७ ॥

ಅಹೋ! ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನಿಗಳ ವಾಣಿ ಎಂದಿಗೂ ಅಸತ್ಯವಾಗದು. ಗರ್ಗಮುನಿ ಹೇಳಿದುದೇ ಇಂದು ನಾವು ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ।

Verse 58

इति नन्दादयो गोपा: कृष्णरामकथां मुदा । कुर्वन्तो रममाणाश्च नाविन्दन् भववेदनाम् ॥ ५८ ॥

ಈ ರೀತಿ ನಂದಾದಿ ಗೋಪರು ಕೃಷ್ಣ-ಬಲರಾಮರ ಲೀಲಾಕಥೆಯನ್ನು ಹರ್ಷದಿಂದ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಆನಂದದಲ್ಲಿ ತೇಲಿದರು; ಭೌತಿಕ ಕಷ್ಟವೇದನೆ ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ।

Verse 59

एवं विहारै: कौमारै: कौमारं जहतुर्व्रजे । निलायनै: सेतुबन्धैर्मर्कटोत्‍प्लवनादिभि: ॥ ५९ ॥

ಈ ರೀತಿ ಬಾಲ್ಯವಿಹಾರಗಳಿಂದ ಅವರು ವ್ರಜದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಕೌಮಾರ್ಯವನ್ನು ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು—ಅಡಗಾಟ, ಕಲ್ಪಿತ ಸೇತು ಕಟ್ಟುವುದು, ಕಪಿಗಳಂತೆ ಹಾರಾಡುವುದು ಇತ್ಯಾದಿ।