Adhyaya 15

Verse 1

मैत्रेय उवाच अथ तस्य पुनर्विप्रैरपुत्रस्य महीपते: । बाहुभ्यां मथ्यमानाभ्यां मिथुनं समपद्यत ॥ १ ॥

ಮೈತ್ರೇಯನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ವಿದುರೆ! ನಂತರ ಪುತ್ರರಹಿತನಾಗಿ ಮೃತನಾದ ರಾಜ ವೇನನ ಎರಡು ಭುಜಗಳನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮತ್ತು ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಮತ್ತೆ ಮಥಿಸಿದರು. ಅದರ ಫಲವಾಗಿ ಪುರುಷ-ಸ್ತ್ರೀಯರ ಯುಗಲವು ಹೊರಬಂದಿತು।

Verse 2

तद् दृष्ट्वा मिथुनं जातमृषयो ब्रह्मवादिन: । ऊचु: परमसन्तुष्टा विदित्वा भगवत्कलाम् ॥ २ ॥

ಆ ಪುರುಷ-ಸ್ತ್ರೀಯರ ಯುಗಲ ಜನಿಸಿದುದನ್ನು ನೋಡಿ ವೇದಜ್ಞ ಋಷಿಗಳು ಪರಮ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರು. ಇದು ಪರಮಪುರುಷ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಅಂಶ-ಕಲೆಯ ವಿಸ್ತಾರವೆಂದು ತಿಳಿದು ಅವರು ಹರ್ಷಭರಿತರಾದರು।

Verse 3

ऋषय ऊचु: एष विष्णोर्भगवत: कला भुवनपालिनी । इयं च लक्ष्म्या: सम्भूति: पुरुषस्यानपायिनी ॥ ३ ॥

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಈ ಪುರುಷನು ಸಮಸ್ತ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸುವ ಶ್ರೀವಿಷ್ಣುಭಗವಂತನ ಶಕ್ತಿಯ ಅಂಶ; ಈ ಸ್ತ್ರೀಯು ಪ್ರಭುವಿನಿಂದ ಎಂದಿಗೂ ಬೇರ್ಪಡದ ಲಕ್ಷ್ಮೀದೇವಿಯ ಅಂಶಸಂಭೂತಿ.

Verse 4

अयं तु प्रथमो राज्ञां पुमान् प्रथयिता यश: । पृथुर्नाम महाराजो भविष्यति पृथुश्रवा: ॥ ४ ॥

ಈ ಇಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಈ ಪುರುಷನು ರಾಜರೊಳಗೆ ಪ್ರಥಮನಾಗಿ ತನ್ನ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಲೋಕವೆಲ್ಲೆಡೆ ಹರಡಿಸುವನು. ಅವನ ಹೆಸರು ಪೃಥು; ಅವನು ಮಹಾರಾಜ ಪೃಥುಶ್ರವಾ ಆಗುವನು.

Verse 5

इयं च सुदती देवी गुणभूषणभूषणा । अर्चिर्नाम वरारोहा पृथुमेवावरुन्धती ॥ ५ ॥

ಈ ದೇವಿ ಸುಂದರ ದಂತವತೀ; ಗುಣ-ಭೂಷಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತಳಾಗಿ, ತಾನು ಧರಿಸುವ ಆಭರಣಗಳಿಗೂ ಶೋಭೆ ಹೆಚ್ಚಿಸುವಳು. ಅವಳ ಹೆಸರು ಅರ್ಚಿ; ಈ ವರಾರೋಹಾ ಮುಂದಾಗಿ ಪೃಥುವನ್ನೇ ಪತಿಯಾಗಿ ವರಿಸುವಳು.

Verse 6

एष साक्षाद्धरेरंशो जातो लोकरिरक्षया । इयं च तत्परा हि श्रीरनुजज्ञेऽनपायिनी ॥ ६ ॥

ಪೃಥುವಿನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಇವನು ಸాక్షಾತ್ ಹರಿಯ ಅಂಶವಾಗಿ ಲೋಕರಕ್ಷಣಾರ್ಥ ಜನಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಪ್ರಭುವಿನ ನಿತ್ಯಸಹಚರಿಣಿಯಾದ ಅನಪಾಯಿನಿ ಶ್ರೀಲಕ್ಷ್ಮೀ ಅರ್ಚಿ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅಂಶತಃ ಅವತರಿಸಿ ಪೃಥುವಿನ ಪಟ್ಟಮಹಿಷಿಯಾಗುವಳು.

Verse 7

मैत्रेय उवाच प्रशंसन्ति स्म तं विप्रा गन्धर्वप्रवरा जगु: । मुमुचु: सुमनोधारा: सिद्धा नृत्यन्ति स्व:स्त्रिय: ॥ ७ ॥

ಮೈತ್ರೇಯನು ಹೇಳಿದರು—ಪ್ರಿಯ ವಿದುರಜೀ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಪೃಥು ಮಹಾರಾಜನನ್ನು ಅತ್ಯಂತವಾಗಿ ಸ್ತುತಿಸಿದರು; ಗಂಧರ್ವಲೋಕದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗಾಯಕರು ಅವನ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಹಾಡಿದರು. ಸಿದ್ಧಲೋಕದವರು ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿದರು; ಸ್ವರ್ಗದ ಸುಂದರಿಯರು ಪರಮಾನಂದದಲ್ಲಿ ನೃತ್ಯಿಸಿದರು.

Verse 8

शङ्खतूर्यमृदङ्गाद्या नेदुर्दुन्दुभयो दिवि । तत्र सर्व उपाजग्मुर्देवर्षिपितृणां गणा: ॥ ८ ॥

ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಶಂಖ, ತೂರ್ಯ, ಮೃದಂಗ ಮೊದಲಾದವುಗಳು ಹಾಗೂ ದುಂದುಭಿಗಳು ಘೋಷಿಸಿದವು. ಆಗ ದೇವರ್ಷಿಗಳು, ಪಿತೃಗಣಗಳು ಮತ್ತು ಸ್ವರ್ಗಲೋಕದ ಅನೇಕ ಗಣಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿದರು.

Verse 9

ब्रह्मा जगद्गुरुर्देवै: सहासृत्य सुरेश्वरै: । वैन्यस्य दक्षिणे हस्ते दृष्ट्वा चिह्नं गदाभृत: ॥ ९ ॥ पादयोररविन्दं च तं वै मेने हरे: कलाम् । यस्याप्रतिहतं चक्रमंश: स परमेष्ठिन: ॥ १० ॥

ಜಗದ್ಗುರು ಬ್ರಹ್ಮನು ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳೂ ಅವರ ಅಧಿಪತಿಗಳೂ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದನು. ವೈನ್ಯಪುತ್ರ ಪೃಥುವಿನ ಬಲಗೈಯಲ್ಲಿ ಗದಾಧರ ವಿಷ್ಣುವಿನ ರೇಖಾಚಿಹ್ನಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಪಾದತಳಗಳಲ್ಲಿ ಕಮಲಮುದ್ರೆಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನು ಶ್ರೀಹರಿಯ ಅಂಶ-ಕಲೆಯೆಂದು ಬ್ರಹ್ಮನು ತಿಳಿದನು. ಯಾರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಚಕ್ರಚಿಹ್ನ ಮೊದಲಾದವುಗಳಿರುತ್ತವೋ, ಅವನನ್ನು ಪರಮೇಶ್ವರನ ಅಂಶಾವತಾರವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

Verse 10

ब्रह्मा जगद्गुरुर्देवै: सहासृत्य सुरेश्वरै: । वैन्यस्य दक्षिणे हस्ते दृष्ट्वा चिह्नं गदाभृत: ॥ ९ ॥ पादयोररविन्दं च तं वै मेने हरे: कलाम् । यस्याप्रतिहतं चक्रमंश: स परमेष्ठिन: ॥ १० ॥

ಜಗದ್ಗುರು ಬ್ರಹ್ಮನು ದೇವತೆಗಳೂ ಅವರ ಅಧಿಪತಿಗಳೂ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದನು. ಪೃಥುವಿನ ಬಲಗೈಯಲ್ಲಿ ಗದಾಧರ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಚಿಹ್ನೆಗಳು ಮತ್ತು ಪಾದತಳಗಳಲ್ಲಿ ಕಮಲಮುದ್ರೆಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನು ಶ್ರೀಹರಿಯ ಅಂಶ-ಕಲೆಯೆಂದು ತಿಳಿದನು; ಯಾರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಚಕ್ರಚಿಹ್ನ ಮೊದಲಾದವುಗಳಿರುತ್ತವೋ, ಅವನು ಪರಮೇಶ್ವರನ ಅಂಶಾವತಾರವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 11

तस्याभिषेक आरब्धो ब्राह्मणैर्ब्रह्मवादिभि: । आभिषेचनिकान्यस्मै आजह्रु: सर्वतो जना: ॥ ११ ॥

ನಂತರ ವೇದಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಠೆಯುಳ್ಳ ಬ್ರಹ್ಮವಾದಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ರಾಜಾಭಿಷೇಕವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದ ಜನರು ಅಭಿಷೇಕದ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳನ್ನು ತಂದುಕೊಟ್ಟರು; ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಸಿದ್ಧವಾಯಿತು.

Verse 12

सरित्समुद्रा गिरयो नागा गाव: खगा मृगा: । द्यौ: क्षिति: सर्वभूतानि समाजह्रुरुपायनम् ॥ १२ ॥

ನದಿಗಳು, ಸಮುದ್ರಗಳು, ಪರ್ವತ-ಗಿರಿಗಳು, ನಾಗಗಳು, ಹಸುಗಳು, ಪಕ್ಷಿಗಳು, ಮೃಗಗಳು, ದ್ಯುಲೋಕ, ಭೂಮಿ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳು—ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ರಾಜನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಲು ಕಾಣಿಕೆಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದವು.

Verse 13

सोऽभिषिक्तो महाराज: सुवासा: साध्वलड़्क़ृत: । पत्‍न्यार्चिषालड्‌क़ृतया विरेजेऽग्निरिवापर: ॥ १३ ॥

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಮಹಾರಾಜ ಪೃಥು ಶ್ರೇಷ್ಠ ವಸ್ತ್ರಾಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನಾಗಿ ಅಭಿಷಿಕ್ತನಾಗಿ ಸಿಂಹಾಸನದಲ್ಲಿ ಆಸೀನನಾದನು. ಅಲಂಕರಿತ ಅರ್ಚಿ ರಾಣಿಯೊಂದಿಗೆ ಅವನು ಇಬ್ಬರೂ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದರು.

Verse 14

तस्मै जहार धनदो हैमं वीर वरासनम् । वरुण: सलिलस्रावमातपत्रं शशिप्रभम् ॥ १४ ॥

ಆಮೇಲೆ ಧನದ ಕುಬೇರನು ಅವರಿಗೆ ಚಿನ್ನದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ರಾಜಾಸನವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದನು. ವರುಣದೇವನು ಚಂದ್ರಪ್ರಭೆಯಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ, ಸದಾ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಜಲಕಣಗಳನ್ನು ಸುರಿಸುವ ಛತ್ರವನ್ನು ನೀಡಿದನು.

Verse 15

वायुश्च वालव्यजने धर्म: कीर्तिमयीं स्रजम् । इन्द्र: किरीटमुत्कृष्टं दण्डं संयमनं यम: ॥ १५ ॥

ವಾಯುದೇವನು ಅವರಿಗೆ ಕೇಶಚಾಮರಗಳ ಎರಡು ವ್ಯಜನಗಳನ್ನು ನೀಡಿದನು. ಧರ್ಮರಾಜನು ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸುವ ಪುಷ್ಪಮಾಲೆಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು. ಇಂದ್ರನು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕಿರೀಟವನ್ನು ನೀಡಿದನು; ಯಮರಾಜನು ಲೋಕಶಾಸನಕ್ಕಾಗಿ ಸಂಯಮನ ದಂಡವನ್ನು (ರಾಜದಂಡ) ಅರ್ಪಿಸಿದನು.

Verse 16

ब्रह्मा ब्रह्ममयं वर्म भारती हारमुत्तमम् । हरि: सुदर्शनं चक्रं तत्पत्‍न्यव्याहतां श्रियम् ॥ १६ ॥

ಬ್ರಹ್ಮನು ಅವರಿಗೆ ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನಮಯ ರಕ್ಷಣಾಕವಚವನ್ನು ನೀಡಿದನು; ಅವನ ಪತ್ನಿ ಭಾರತೀ (ಸರಸ್ವತಿ) ಶ್ರೇಷ್ಠ ಹಾರವನ್ನು ಕೊಟ್ಟಳು. ಹರಿ (ವಿಷ್ಣು) ಸುದರ್ಶನ ಚಕ್ರವನ್ನು ನೀಡಿದನು; ಅವನ ಪತ್ನಿ ಲಕ್ಷ್ಮೀದೇವಿ ಅಕ್ಷಯವಾದ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿದಳು.

Verse 17

दशचन्द्रमसिं रुद्र: शतचन्द्रं तथाम्बिका । सोमोऽमृतमयानश्वांस्त्वष्टा रूपाश्रयं रथम् ॥ १७ ॥

ರುದ್ರ (ಶಿವ)ನು ಹತ್ತು ಚಂದ್ರಚಿಹ್ನೆಗಳಿರುವ ಕೋಶসহ ಖಡ್ಗವನ್ನು ನೀಡಿದನು; ಅಂಬಿಕಾ (ದುರ್ಗಾ) ನೂರು ಚಂದ್ರಚಿಹ್ನೆಗಳಿರುವ ಗುರಾಣಿಯನ್ನು ನೀಡಿದಳು. ಸೋಮದೇವನು ಅಮೃತಮಯ ಅಶ್ವಗಳನ್ನು ನೀಡಿದನು; ತ್ವಷ್ಟಾ (ವಿಶ್ವಕರ್ಮ) ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾದ ರಥವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದನು.

Verse 18

अग्निराजगवं चापं सूर्यो रश्मिमयानिषून् । भू: पादुके योगमय्यौ द्यौ: पुष्पावलिमन्वहम् ॥ १८ ॥

ಅಗ್ನಿದೇವನು ಆಡು-ಹಸುವಿನ ಕೊಂಬುಗಳಿಂದ ಮಾಡಿದ ಅಜಗವ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ನೀಡಿದನು. ಸೂರ್ಯದೇವನು ಸೂರ್ಯಕಿರಣಗಳಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು. ಭೂರ್ಲೋಕದ ಅಧಿಷ್ಠಾತೃ ದೇವತೆ ಯೋಗಮಯ ಪಾದುಕೆಯನ್ನು ನೀಡಿದಳು; ಆಕಾಶಚರ ದೇವರುಗಳು ಮರುಮರು ಪುಷ್ಪಮಾಲೆಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರು.

Verse 19

नाट्यं सुगीतं वादित्रमन्तर्धानं च खेचरा: । ऋषयश्चाशिष: सत्या: समुद्र: शङ्खमात्मजम् ॥ १९ ॥

ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವ ದೇವರುಗಳು ನಾಟ್ಯ, ಸುಗೀತ, ವಾದ್ಯವಿದ್ಯೆ ಹಾಗೂ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಅಂತರ್ಧಾನವಾಗುವ ಕಲೆಯನ್ನು ನೀಡಿದರು. ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಸತ್ಯವಾದ, ಅಚಲ ಆಶೀರ್ವಾದಗಳನ್ನು ನೀಡಿದರು. ಸಮುದ್ರವು ಸಮುದ್ರಜನ್ಯ ಶಂಖವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿತು.

Verse 20

सिन्धव: पर्वता नद्यो रथवीथीर्महात्मन: । सूतोऽथ मागधो वन्दी तं स्तोतुमुपतस्थिरे ॥ २० ॥

ಸಮುದ್ರಗಳು, ಪರ್ವತಗಳು ಮತ್ತು ನದಿಗಳು ಆ ಮಹಾತ್ಮನಿಗೆ ರಥವನ್ನು ಅಡ್ಡಿಯಿಲ್ಲದೆ ಓಡಿಸಲು ಮಾರ್ಗವನ್ನು ನೀಡಿದವು. ಹಾಗೆಯೇ ಸೂತ, ಮಾಘಧ ಮತ್ತು ವಂದೀ ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಲು ಹಾಜರಾದರು. ಅವರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲು ಅವನ ಮುಂದೆ ಬಂದರು.

Verse 21

स्तावकांस्तानभिप्रेत्य पृथुर्वैन्य: प्रतापवान् । मेघनिर्ह्रादया वाचा प्रहसन्निदमब्रवीत् ॥ २१ ॥

ಆ ಸ್ತೋತ್ರಕಾರರನ್ನು ಕಂಡ ಪರಾಕ್ರಮಶಾಲಿ ವೇನನ ಪುತ್ರ ರಾಜ ಪೃಥು ಅವರನ್ನು ಅಭಿನಂದಿಸಲು ನಗುತ್ತಾ, ಮೇಘಗರ್ಜನೆಯಂತಹ ಗಂಭೀರ ವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಹೀಗೆಂದನು.

Verse 22

पृथुरुवाच भो: सूत हे मागध सौम्य वन्दिँ- ल्लोकेऽधुनास्पष्टगुणस्य मे स्यात् । किमाश्रयो मे स्तव एष योज्यतां मा मय्यभूवन्वितथा गिरो व: ॥ २२ ॥

ಪೃಥು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಸೌಮ್ಯ ಸೂತನೇ, ಓ ಮಾಘಧನೇ, ಓ ವಂದೀನೇ! ನೀವು ಹೇಳಿದ ಗುಣಗಳು ಈಗ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿಲ್ಲ. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲಿ ಈ ಸ್ತುತಿ ಏಕೆ? ನಿಮ್ಮ ಮಾತುಗಳು ನನ್ನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಬಾರದು; ಅವು ಯೋಗ್ಯನಾದ ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಲ್ಪಡುವುದೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ.

Verse 23

तस्मात्परोक्षेऽस्मदुपश्रुतान्यलं करिष्यथ स्तोत्रमपीच्यवाच: । सत्युत्तमश्लोकगुणानुवादे जुगुप्सितं न स्तवयन्ति सभ्या: ॥ २३ ॥

ಆದುದರಿಂದ, ಹೇ ಮಧುರವಚನ ಗಾಯಕರೆ, ನೀವು ನನ್ನ ಕುರಿತು ಕೇಳಿರುವ ಗುಣಗಳು ನಿಜವಾಗಿ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದಾಗ, ತಕ್ಕ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಮಾಡಿರಿ. ಉತ್ತಮಶ್ಲೋಕನಾದ ಭಗವಂತನ ಗುಣಾನುવાદದಲ್ಲಿ ನಿಪುಣರಾದ ಸಭ್ಯರು, ಗುಣಗಳಿಲ್ಲದ ಮಾನವನಿಗೆ ಅಂಥ ಗುಣಗಳನ್ನು ಆರೋಪಿಸಿ ಸ್ತುತಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 24

महद्गुणानात्मनि कर्तुमीश: क: स्तावकै: स्तावयतेऽसतोऽपि । तेऽस्याभविष्यन्निति विप्रलब्धो जनावहासं कुमतिर्न वेद ॥ २४ ॥

ಇಂತಹ ಮಹತ್ತಾದ ಗುಣಗಳನ್ನು ತನ್ನಲ್ಲಿ ಧರಿಸಲು ಸಮರ್ಥನಾದ ಬುದ್ಧಿವಂತನು, ಅವು ನಿಜವಾಗಿ ತನ್ನಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅನುಯಾಯಿಗಳಿಂದ ತನ್ನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಹೇಗೆ? ‘ಇವನಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ಇವು ಬರುತ್ತವೆ’ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಮಾಡುವ ಹೊಗಳಿಕೆ ಮೋಸವೇ; ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪುವ ಮೂಢನು ಜನರು ತನ್ನನ್ನು ಹಾಸ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂಬುದನ್ನು ಅರಿಯುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 25

प्रभवो ह्यात्मन: स्तोत्रं जुगुप्सन्त्यपि विश्रुता: । ह्रीमन्त: परमोदारा: पौरुषं वा विगर्हितम् ॥ २५ ॥

ಮಾನಭಾವವೂ ಮಹೋದಾರತೆಯೂಳ್ಳವನು ತನ್ನ ನಿಂದ್ಯಕರ್ಮಗಳ ವರ್ಣನೆಯನ್ನು ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸದಂತೆ, ಅತ್ಯಂತ ಖ್ಯಾತನಾಮನೂ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯೂ ಆದವನು ಕೂಡ ತನ್ನದೇ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಕೇಳಲು ಇಷ್ಟಪಡುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 26

वयं त्वविदिता लोके सूताद्यापि वरीमभि: । कर्मभि: कथमात्मानं गापयिष्याम बालवत् ॥ २६ ॥

ಹೇ ಸೂತಾದಿ ಭಕ್ತರೆ, ಇನ್ನೂ ನಾನು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ನೀವು ಹಾಡಬಹುದಾದಂತೆ ಪ್ರಶಂಸನೀಯವಾದುದನ್ನು ನಾನು ಮಾಡಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ನನ್ನ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಹಾಡುವಂತೆ ನಿಮಗೆ ಹೇಗೆ ನಿಯೋಜಿಸಲಿ?