Chapter 11: Vishwarupa Darshana Yoga

Verse 1

अर्जुन उवाच । मदनुग्रहाय परमं गुह्यमध्यात्मसंज्ञितम् यत्त्वयोक्तं वचस्तेन मोहोऽयं विगतो मम ॥ ११.१ ॥

ಅರ್ಜುನನು ಹೇಳಿದನು—ನನ್ನ ಅನುಗ್ರಹಕ್ಕಾಗಿ ನೀನು ಹೇಳಿದ ಪರಮ ಗುಹ್ಯವಾದ ಅಧ್ಯಾತ್ಮವಿಷಯಕ ವಚನದಿಂದ ನನ್ನ ಈ ಮೋಹವು ನಿವಾರಣೆಯಾಯಿತು.

Verse 2

भवाप्ययौ हि भूतानां श्रुतौ विस्तरशो मया । त्वत्तः कमलपत्राक्ष माहात्म्यमपि चाव्ययम् ॥ ११.२ ॥

ಹೇ ಕಮಲಪತ್ರಾಕ್ಷ! ಭೂತಗಳ ಭವ ಮತ್ತು ಅಪ್ಯಾಯಗಳನ್ನು ನಾನು ನಿನ್ನಿಂದ ವಿವರವಾಗಿ ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ; ಹಾಗೆಯೇ ನಿನ್ನ ಅವ್ಯಯ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನೂ.

Verse 3

एवमेतद्यथात्थ त्वमात्मानं परमेश्वर । द्रष्टुमिच्छामि ते रूपमैश्वरं पुरुषोत्तम ॥ ११.३ ॥

ಹೇ ಪರಮೇಶ್ವರಾ! ನೀವು ನಿಮ್ಮ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಂತೆಯೇ ಅದು ನಿಜವಾಗಿದೆ. ಹೇ ಪುರುಷೋತ್ತಮಾ! ನಿಮ್ಮ ಐಶ್ವರ್ಯಮಯ ದಿವ್ಯರೂಪವನ್ನು ನಾನು ದರ್ಶನಮಾಡಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 4

मन्यसे यदि तच्छक्यं मया द्रष्टुमिति प्रभो । योगेश्वर ततो मे त्वं दर्शयात्मानमव्ययम् ॥ ११.४ ॥

ಹೇ ಪ್ರಭೋ! ಅದನ್ನು ನಾನು ದರ್ಶನಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವೆಂದು ನೀವು ಮನಸಿದರೆ, ಹೇ ಯೋಗೇಶ್ವರಾ! ನಿಮ್ಮ ಅವ್ಯಯ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪವನ್ನು ನನಗೆ ತೋರಿಸಿರಿ.

Verse 5

श्रीभगवानुवाच । पश्य मे पार्थ रूपाणि शतशोऽथ सहस्रशः नानाविधानि दिव्यानि नानावर्णाकृतीनि च ॥ ११.५ ॥

ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು: ಹೇ ಪಾರ್ಥಾ! ನನ್ನ ಶತಶಃ ಸಹಸ್ರಶಃ ಅನೇಕ ವಿಧದ ದಿವ್ಯರೂಪಗಳನ್ನು ನೋಡು; ಅವು ನಾನಾವರ್ಣಗಳೂ ನಾನಾಕೃತಿಗಳೂಳ್ಳವು.

Verse 6

पश्यादित्यान्वसून्रुद्रानश्विनौ मरुतस्तथा । बहून्यदृष्टपूर्वाणि पश्याश्चर्याणि भारत ॥ ११.६ ॥

ಹೇ ಭಾರತಾ! ಆದಿತ್ಯರು, ವಸುಗಳು, ರುದ್ರರು, ಅಶ್ವಿನೀಕುಮಾರರು ಹಾಗೂ ಮರುತ್ಗಣಗಳನ್ನು ನೋಡು; ಹಿಂದೆ ಎಂದೂ ಕಾಣದ ಅನೇಕ ಆಶ್ಚರ್ಯಗಳನ್ನೂ ನೋಡು.

Verse 7

इहैकस्थं जगत्कृत्स्नं पश्याद्य सचराचरम् । मम देहे गुडाकेश यच्चान्यद् द्रष्टुमिच्छसि ॥ ११.७ ॥

ಹೇ ಗುಡಾಕೇಶಾ! ಈಗ ನನ್ನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿರುವ, ಚರಾಚರಗಳೊಡನೆ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತನ್ನೂ ನೋಡು; ನೀನು ಇನ್ನೇನು ನೋಡಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೀಯೋ ಅದನ್ನೂ ಇಲ್ಲೀಯೇ ನೋಡು.

Verse 8

न तु मां शक्यसे द्रष्टुमनेनैव स्वचक्षुषा । दिव्यं ददामि ते चक्षुः पश्य मे योगमैश्वरम् ॥ ११.८ ॥

ಆದರೆ ಈ ನಿನ್ನ ಸ್ವಚಕ್ಷುಗಳಿಂದ ನನನ್ನು (ಈ ರೂಪದಲ್ಲಿ) ನೋಡಲು ನೀನು ಸಮರ್ಥನಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನಗೆ ದಿವ್ಯ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತೇನೆ; ನನ್ನ ಐಶ್ವರ್ಯಮಯ ಯೋಗವನ್ನು ನೋಡು.

Verse 9

संजय उवाच । एवमुक्त्वा ततो राजन्महायोगेश्वरो हरिः दर्शयामास पार्थाय परमं रूपमैश्वरम् ॥ ११.९ ॥

ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು: ಓ ರಾಜನೇ! ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಬಳಿಕ ಮಹಾಯೋಗೇಶ್ವರನಾದ ಹರಿ ಪಾರ್ಥನಿಗೆ ತನ್ನ ಪರಮ ಐಶ್ವರ್ಯಮಯ ರೂಪವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದನು.

Verse 10

अनेकवक्त्रनयनमनेकाद्भुतदर्शनम् । अनेकदिव्याभरणं दिव्यानेकोद्यतायुधम् ॥ ११.१० ॥

ಆ (ರೂಪ) ಅನೇಕ ಮುಖಗಳು ಮತ್ತು ಅನೇಕ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿತ್ತು; ಅನೇಕ ಅದ್ಭುತ ದರ್ಶನಗಳಿಂದ ಕೂಡಿತ್ತು; ಅನೇಕ ದಿವ್ಯಾಭರಣಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿತ್ತು; ಅನೇಕ ದಿವ್ಯಾಯುಧಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿಹಿಡಿದಿತ್ತು.

Verse 11

दिव्यमाल्याम्बरधरं दिव्यगन्धानुलेपनम् । सर्वाश्चर्यमयं देवमनन्तं विश्वतोमुखम् ॥ ११.११ ॥

ಅದು ದಿವ್ಯ ಮಾಲೆಗಳು ಮತ್ತು ದಿವ್ಯ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ದಿವ್ಯ ಸುಗಂಧ ಲೇಪನದಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗಿತ್ತು; ಅದು ಸಮಸ್ತ ಆಶ್ಚರ್ಯಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ದೇವನು—ಅನಂತನು, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಮುಖಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದವನು.

Verse 12

दिवि सूर्यसहस्रस्य भवेद्युगपदुत्थिता । यदि भाः सदृशी सा स्याद्भासस्तस्य महात्मनः ॥ ११.१२ ॥

ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಾವಿರ ಸೂರ್ಯರ ಪ್ರಕಾಶವು ಒಂದೇ ವೇಳೆ ಉದಯಿಸಿದರೆ, ಆ ಪ್ರಕಾಶವು ಆ ಮಹಾತ್ಮನ (ರೂಪದ) ಪ್ರಕಾಶಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾಗಿರಬಹುದು.

Verse 13

तत्रैकस्थं जगत्कृत्स्नं प्रविभक्तमनेकधा । अपश्यद्देवदेवस्य शरीरे पाण्डवस्तदा ॥ ११.१३ ॥

ಆಗ ಪಾಂಡವಪುತ್ರ ಅರ್ಜುನನು, ದೇವದೇವನ ದೇಹದಲ್ಲಿ, ಅನೇಕ ವಿಧವಾಗಿ ವಿಭಜಿತವಾಗಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತು ಒಂದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡನು.

Verse 14

ततः स विस्मयाविष्टो हृष्टरोमा धनंजयः । प्रणम्य शिरसा देवं कृताञ्जलिरभाषत ॥ ११.१४ ॥

ಅನಂತರ ಧನಂಜಯನು ವಿಸ್ಮಯಾವಿಷ್ಟನಾಗಿ ಹರ್ಷದಿಂದ ರೋಮಾಂಚಿತನಾಗಿ, ದೇವನಿಗೆ ಶಿರಸಾ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಕೃತಾಂಜಲಿಯಾಗಿ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 15

अर्जुन उवाच । पश्यामि देवांस्तव देव देहे सर्वांस्तथा भूतविशेषसंघान् । ब्रह्माणमीशं कमलासनस्थ- मृ...

ಅರ್ಜುನನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ದೇವಾ! ನಿನ್ನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಸಮಸ್ತ ದೇವತೆಗಳನ್ನೂ, ಹಾಗೆಯೇ ವಿವಿಧ ಭೂತವಿಶೇಷಗಳ ಸಮೂಹಗಳನ್ನೂ ಕಾಣುತ್ತೇನೆ; ಕಮಲಾಸನಸ್ಥನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನೂ, ಈಶ್ವರನನ್ನೂ, ಎಲ್ಲ ಋಷಿಗಳನ್ನೂ ಮತ್ತು ದಿವ್ಯ ಸರ್ಪಗಳನ್ನೂ ಸಹ ಕಾಣುತ್ತೇನೆ.

Verse 16

अनेकबाहूदरवक्त्रनेत्रं पश्यामि त्वां सर्वतोऽनन्तरूपम् । नान्तं न मध्यं न पुनस्तवादिं पश्यामि विश्...

ನಿನ್ನನ್ನು ನಾನು ಅನೇಕ ಬಾಹುಗಳು, ಉದರಗಳು, ಮುಖಗಳು, ನೇತ್ರಗಳುಳ್ಳವನಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅನಂತರೂಪನಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತೇನೆ. ಹೇ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರಾ! ಹೇ ವಿಶ್ವರೂಪಾ! ನಿನ್ನ ಅಂತವನ್ನೂ, ಮಧ್ಯವನ್ನೂ, ಆದಿಯನ್ನೂ ನಾನು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 17

किरीटिनं गदिनं चक्रिणं च तेजोराशिं सर्वतो दीप्तिमन्तम् । पश्यामि त्वां दुर्निरीक्ष्यं समन्ताद्द्दीप्तानलार्कद्युतिमप्रमेयम् ॥

ನಿನ್ನನ್ನು ನಾನು ಕಿರೀಟಧಾರಿಯಾಗಿ, ಗದೆ ಮತ್ತು ಚಕ್ರವನ್ನು ಧರಿಸಿದವನಾಗಿ, ಮಹತ್ತಾದ ತೇಜೋರಾಶಿಯಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವವನಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತೇನೆ. ನೀನು ಎಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದಲೂ ನೋಡುವುದಕ್ಕೆ ದುರ್ಗಮನು; ಅಗ್ನಿ ಮತ್ತು ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಜ್ವಲಿಸಿ, ಅಪ್ರಮೇಯನಾಗಿರುವೆ.

Verse 18

त्वमक्षरं परमं वेदितव्यं त्वमस्य विश्वस्य परं निधानम् । त्वमव्ययः शाश्वतधर्मगोप्ता सनातनस्त्वं पुरुषो मतो मे ॥

ನೀನೇ ಅಕ್ಷರನು, ಪರಮವಾಗಿ ತಿಳಿಯಬೇಕಾದ ತತ್ತ್ವ; ನೀನೇ ಈ ಸಮಸ್ತ ವಿಶ್ವದ ಪರಮ ಆಧಾರವೂ ನಿಧಾನವೂ. ನೀನು ಅವ್ಯಯನು; ಶಾಶ್ವತ ಧರ್ಮದ ರಕ್ಷಕನು. ನೀನೇ ಸನಾತನ ಪುರುಷನು—ಇದೇ ನನ್ನ ದೃಢ ನಿಶ್ಚಯ.

Verse 19

अनादिमध्यान्तमनन्तवीर्यं अनन्तबाहुं शशिसूर्यनेत्रम् । पश्यामि त्वां दीप्तहुताशवक्त्रं स्वतेजसा विश्वमिदं तपन्तम् ॥

ಆದಿ, ಮಧ್ಯ, ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲದವನೆಂದು; ಅನಂತ ವೀರ್ಯವಂತನೆಂದು; ಅನೇಕ ಭುಜಗಳಿರುವವನೆಂದು; ಚಂದ್ರ-ಸೂರ್ಯರನ್ನು ನೇತ್ರಗಳಾಗಿ ಹೊಂದಿರುವವನೆಂದು ನಿನ್ನನ್ನು ನಾನು ಕಾಣುತ್ತೇನೆ. ಜ್ವಲಿಸುವ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ದೀಪ್ತವಾದ ಮುಖವಿರುವ ನೀನು, ನಿನ್ನ ಸ್ವತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಈ ಸಮಸ್ತ ವಿಶ್ವವನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಗೊಳಿಸಿ ತಪಿಸುತ್ತಿರುವೆ.

Verse 20

द्यावापृथिव्योरिदमन्तरं हि व्याप्तं त्वयैकेन दिशश्च सर्वाः । दृष्ट्वाद्भुतं रूपमुग्रं तवेदं लोकत्रयं प्रव्यथितं महात्मन् ॥

ಆಕಾಶ ಮತ್ತು ಭೂಮಿಯ ನಡುವಿನ ಈ ಅಂತರಿಕ್ಷವೂ, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳೂ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ನೀ ಒಬ್ಬನೇ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವೆ. ನಿನ್ನ ಈ ಅದ್ಭುತವಾದ, ಉಗ್ರವಾದ ರೂಪವನ್ನು ನೋಡಿ, ಓ ಮಹಾತ್ಮನೇ, ಮೂರು ಲೋಕಗಳೂ ಆಳವಾಗಿ ಕಂಪಿಸುತ್ತಿವೆ.

Verse 21

अमी हि त्वां सुरसंघा विशन्ति केचिद्भीताः प्राञ्जलयो गृणन्ति । स्वस्तीत्युक्त्वा महर्षिसिद्धसंघाः स्तुवन्ति त्वां स्तुतिभिः पुष्कलाभिः ॥

ಈ ದೇವಸಂಘಗಳು ನಿನ್ನೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಿವೆ; ಕೆಲವರು ಭಯದಿಂದ ಕೈಜೋಡಿಸಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ‘ಸ್ವಸ್ತಿ’ (ಮಂಗಳ/ಕ್ಷೇಮ) ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಮಹರ್ಷಿ-ಸಿದ್ಧರ ಸಮೂಹಗಳು ಸಮೃದ್ಧ ಸ್ತೋತ್ರಗಳಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಕೊಂಡಾಡುತ್ತಿವೆ.

Verse 22

रुद्रादित्या वसवो ये च साध्या विश्वेऽश्विनौ मरुतश्चोष्मपाश्च । गन्धर्वयक्षासुरसिद्धसंघा वीक्षन्ते त्वां विस्मिताश्चैव सर्वे ॥

ರುದ್ರರು, ಆದಿತ್ಯರು, ವಸುಗಳು, ಸಾಧ್ಯರು; ವಿಶ್ವೇದೇವರು, ಅಶ್ವಿನರು, ಮರುತರು, ಪಿತೃಗಣಗಳ ಸಮೂಹಗಳು; ಹಾಗೆಯೇ ಗಂಧರ್ವರು, ಯಕ್ಷರು, ಅಸುರರು, ಸಿದ್ಧಸಂಘಗಳು—ಎಲ್ಲರೂ ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ಅತೀವ ವಿಸ್ಮಯಗೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.

Verse 23

रूपं महत्ते बहुवक्त्रनेत्रं महाबाहो बहुबाहूरुपादम् । बहूदरं बहुदंष्ट्राकरालं दृष्ट्वा लोकाः प्रव्यथितास्तथाहम् ॥

ಓ ಮಹಾಬಾಹೋ! ಅನೇಕ ಮುಖಗಳು ಮತ್ತು ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ, ಅನೇಕ ಭುಜಗಳು, ತೊಡೆಗಳು, ಪಾದಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ, ಅನೇಕ ಉದರಗಳು ಹಾಗೂ ಭಯಂಕರ ದಂತಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ ನಿನ್ನ ಮಹಾರೂಪವನ್ನು ಕಂಡು ಲೋಕವೆಲ್ಲಾ ಅತ್ಯಂತವಾಗಿ ನಡುಗುತ್ತಿದೆ; ನಾನೂ ಸಹ ಹಾಗೆಯೇ ವ್ಯಥಿತನಾಗಿದ್ದೇನೆ.

Verse 24

नभःस्पृशं दीप्तमनेकवर्णं व्यात्ताननं दीप्तविशालनेत्रम् । दृष्ट्वा हि त्वां प्रव्यथितान्तरात्मा धृतिं न विन्दामि शमं च विष्णो ॥

ಓ ವಿಷ್ಣೋ! ಆಕಾಶವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವಂತೆ ಇರುವ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಅನೇಕ ವರ್ಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ, ಬಾಯನ್ನು ವಿಶಾಲವಾಗಿ ತೆರೆದಿರುವ ಹಾಗೂ ಜ್ವಲಿಸುವ ವಿಶಾಲ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ನಿನ್ನನ್ನು ಕಂಡು ನನ್ನ ಅಂತರಾತ್ಮ ಅತ್ಯಂತವಾಗಿ ನಡುಗುತ್ತಿದೆ; ನನಗೆ ಧೈರ್ಯವೂ ಶಾಂತಿಯೂ ದೊರೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ.

Verse 25

दंष्ट्राकरालानि च ते मुखानि दृष्ट्वैव कालानलसन्निभानि । दिशो न जाने न लभे च शर्म प्रसीद देवेश जगन्निवास ॥

ಕಾಲಾಗ್ನಿಯಂತೆ ಭಯಂಕರ ದಂತಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ನಿನ್ನ ಮುಖಗಳನ್ನು ಕಂಡು ನಾನು ದಿಕ್ಕು ತಪ್ಪಿದ್ದೇನೆ; ನನಗೆ ಆಶ್ರಯವೂ ಸಾಂತ್ವನವೂ ದೊರೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ಓ ದೇವೇಶ! ಓ ಜಗನ್ನಿವಾಸ! ಪ್ರಸನ್ನನಾಗು.

Verse 26

अमी च त्वां धृतराष्ट्रस्य पुत्राः सर्वे सहैवावनिपालसंघैः । भीष्मो द्रोणः सूतपुत्रस्तथासौ सहास्मदीयैरपि योधमुख्यैः ॥

ಮತ್ತು ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನ ಪುತ್ರರೆಲ್ಲರೂ ರಾಜರ ಸಮೂಹಗಳೊಂದಿಗೆ; ಭೀಷ್ಮ, ದ್ರೋಣ, ಹಾಗೆಯೇ ಆ ಸೂತಪುತ್ರ ಕರ್ಣ; ನಮ್ಮ ಪಾಳೆಯದ ಪ್ರಮುಖ ಯೋಧರೊಂದಿಗೆ ಕೂಡ—(ಇಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಸಮಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾರೆ).

Verse 27

वक्त्राणि ते त्वरमाणा विशन्ति दंष्ट्राकरालानि भयानकानि । केचिद्विलग्ना दशनान्तरेषु संदृश्यन्ते चूर्णितैरुत्तमाङ्गैः ॥

ಅವರು ಆತುರದಿಂದ ನಿನ್ನ ಭಯಂಕರವಾದ, ವಿಕರಾಳ ದಂತಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಮುಖಗಳೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ; ಕೆಲವರು ಹಲ್ಲುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡು, ನುಚ್ಚುನೂರಾದ ತಲೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

Verse 28

यथा नदीनां बहवोऽम्बुवेगाः समुद्रमेवाभिमुखा द्रवन्ति । तथा तवामी नरलोकवीरा विशन्ति वक्त्राण्यभिविज्वलन्ति ॥

ಹೇಗೆ ಅನೇಕ ನದಿಗಳ ಜಲಪ್ರವಾಹಗಳು ಸಮುದ್ರವನ್ನೇ ಅಭಿಮುಖವಾಗಿ ವೇಗದಿಂದ ಹರಿದು ಹೋಗುತ್ತವೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಈ ನರಲೋಕದ ವೀರರು ನಿನ್ನ ಸರ್ವತೋಮುಖವಾಗಿ ಜ್ವಲಿಸುವ ಮುಖಗಳೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

Verse 29

यथा प्रदीप्तं ज्वलनं पतङ्गा विशन्ति नाशाय समृद्धवेगाः । तथैव नाशाय विशन्ति लोका- स्तवापि वक्त्राणि समृद्धवेगाः ॥

ಹೇಗೆ ಪತಂಗಗಳು ಅತ್ಯಂತ ವೇಗದಿಂದ ಪ್ರಜ್ವಲಿತ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ನಾಶಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತವೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಈ ಲೋಕಗಳೂ ಅತ್ಯಂತ ವೇಗದಿಂದ ನಿನ್ನ ಮುಖಗಳೊಳಗೆ ನಾಶಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಿವೆ.

Verse 30

लेलिह्यसे ग्रसमानः समन्ताल्लोकान्समग्रान्वदनैर्ज्वलद्भिः । तेजोभिरापूर्य जगत्समग्रं भासस्तवोग्राः प्रतपन्ति विष्णो ॥

ಜ್ವಲಿಸುವ ನಿನ್ನ ಮುಖಗಳಿಂದ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸಮಸ್ತ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಗ್ರಸಿಸುತ್ತಾ ನೀನು ನಕ್ಕುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತೀಯ; ನಿನ್ನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತನ್ನು ತುಂಬಿಸಿ, ನಿನ್ನ ಉಗ್ರ ಕಿರಣಗಳು ಅದನ್ನು ದಹಿಸುತ್ತಿವೆ, ಹೇ ವಿಷ್ಣೋ.

Verse 31

आख्याहि मे को भवानुग्ररूपो नमोऽस्तु ते देववर प्रसीद । विज्ञातुमिच्छामि भवन्तमाद्यं न हि प्रजानामि तव प्रवृत्तिम् ॥

ಈ ಉಗ್ರರೂಪದಲ್ಲಿ ನೀನು ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು. ದೇವವರನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಪ್ರಸನ್ನನಾಗು. ಆದಿಯಾದ ನಿನ್ನನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ; ನಿನ್ನ ಪ್ರವೃತ್ತಿ (ಅಭಿಪ್ರಾಯ) ನನಗೆ ತಿಳಿಯದು.

Verse 32

श्रीभगवानुवाच । कालोऽस्मि लोकक्षयकृत्प्रवृद्धो लोकान्समाहर्तुमिह प्रवृत्तः । ऋतेऽपि त्वां न भविष्यन्ति सर्वे येऽवस्थिताः प्रत्यनीकेषु योधाः ॥

ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು: ನಾನು ಲೋಕಕ್ಷಯವನ್ನು ಮಾಡುವ, ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರವೃದ್ಧನಾದ ಕಾಲನು; ಇಲ್ಲಿ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸಲು ಪ್ರವೃತ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ನೀನು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಪ್ರತಿಯೋಧಿ ಸೇನೆಗಳಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವ ಈ ಯೋಧರೆಲ್ಲರೂ ಉಳಿಯರು.

Verse 33

तस्मात्त्वमुत्तिष्ठ यशो लभस्व जित्वा शत्रून् भुङ्क्ष्व राज्यं समृद्धम् । मयैवैते निहताः पूर्वमेव निमित्तमात्रं भव सव्यसाचिन् ॥

ಆದುದರಿಂದ ನೀನು ಎದ್ದು ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಪಡೆಯು; ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿ ಸಮೃದ್ಧ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಅನುಭವಿಸು. ಇವರು ಮೊದಲೇ ನನ್ನಿಂದ ಹತರಾಗಿದ್ದಾರೆ; ಓ ಸವ್ಯಸಾಚಿನ್, ನೀನು ಕೇವಲ ನಿಮಿತ್ತಮಾತ್ರನಾಗಿರು.

Verse 34

द्रोणं च भीष्मं च जयद्रथं च कर्णं तथान्यानपि योधवीरान् । मया हतांस्त्वं जहि मा व्यथिष्ठा युध्यस्व जेतासि रणे सपत्नान् ॥

ದ್ರೋಣನನ್ನೂ ಭೀಷ್ಮನನ್ನೂ ಜಯದ್ರಥನನ್ನೂ ಕರ್ಣನನ್ನೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಇತರ ಯೋಧವೀರರನ್ನೂ ನೀನು ಸಂಹರಿಸು. ಅವರು ನನ್ನಿಂದಲೇ ಮೊದಲೇ ಹತರಾಗಿದ್ದಾರೆ; ನೀನು ವ್ಯಥೆಪಡಬೇಡ. ಯುದ್ಧಮಾಡು—ರಣದಲ್ಲಿ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ನೀನು ಜಯಿಸುವೆ.

Verse 35

संजय उवाच । एतच्छ्रुत्वा वचनं केशवस्य कृताञ्जलिर्वेपमानः किरीटी । नमस्कृत्वा भूय एवाह कृष्णं सगद्गदं भीतभीतः प्रणम्य ॥

ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು: ಕೇಶವನ ಈ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಕಿರೀಟಧಾರಿ ಅರ್ಜುನನು ಕೈಜೋಡಿಸಿ ನಡುಗುತ್ತಾ, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಅತ್ಯಂತ ಭೀತನಾಗಿ ಗದ್ಗದ ಧ್ವನಿಯಿಂದ, ಪ್ರಣಾಮಮಾಡುತ್ತಾ ಮಾತನಾಡಿದನು.

Verse 36

अर्जुन उवाच । स्थाने हृषीकेश तव प्रकीर्त्या जगत्प्रहृष्यत्यनुरज्यते च । रक्षांसि भीतानि दिशो द्रवन्ति सर्वे नमस्यन्ति च सिद्धसङ्घाः ॥

ಅರ್ಜುನನು ಹೇಳಿದನು: ಓ ಹೃಷೀಕೇಶ, ನಿನ್ನ ಕೀರ್ತಿಯಿಂದ ಜಗತ್ತು ಯುಕ್ತವಾಗಿಯೇ ಹರ್ಷಿಸಿ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಅನುರಕ್ತವಾಗುತ್ತದೆ. ಭೀತರಾದ ರಾಕ್ಷಸರು ದಿಕ್ಕು ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಓಡುತ್ತಾರೆ; ಸಿದ್ಧಸಂಘಗಳೆಲ್ಲವೂ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತವೆ.

Verse 37

कस्माच्च ते न नमेरन्महात्मन् गरीयसे ब्रह्मणोऽप्यादिकर्त्रे । अनन्त देवेश जगन्निवास त्वमक्षरं सदसत्तत्परं यत् ॥

ಓ ಮಹಾತ್ಮನೇ! ಅವರು ನಿನಗೆ ಏಕೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಬಾರದು? ನೀನು ಬ್ರಹ್ಮನಿಗಿಂತಲೂ ಮಹಾನ್, ಆದಿಕರ್ತನು. ಓ ಅನಂತನೇ! ಓ ದೇವೇಶನೇ! ಓ ಜಗನ್ನಿವಾಸನೇ! ನೀನೇ ಅಕ್ಷರ (ಅವಿನಾಶಿ); ನೀನೇ ಸತ್, ಅಸತ್, ಮತ್ತು ಅವೆರಡಕ್ಕೂ ಪರವಾದ ಪರಮತತ್ತ್ವವೂ ನೀನೇ.

Verse 38

त्वमादिदेवः पुरुषः पुराणस् त्वमस्य विश्वस्य परं निधानम् । वेत्तासि वेद्यं च परं च धाम त्वया ततं विश्वमनन्तरूप ॥

ನೀನೇ ಆದಿದೇವನು, ಪುರಾತನ ಪುರುಷನು; ಈ ಸಮಸ್ತ ವಿಶ್ವದ ಪರಮ ನಿಧಾನ (ಆಶ್ರಯ) ನೀನೇ. ನೀನೇ ಜ್ಞಾತನೂ ಜ್ಞೇಯವೂ; ನೀನೇ ಪರಮ ಧಾಮ. ಅನಂತರೂಪನೇ! ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಈ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜಗತ್ತು ವ್ಯಾಪ್ತವಾಗಿದೆ.

Verse 39

वायुर्यमोऽग्निर्वरुणः शशाङ्कः प्रजापतिस्त्वं प्रपितामहश्च । नमो नमस्तेऽस्तु सहस्रकृत्वः पुनश्च भूयोऽपि नमो नमस्ते ॥

ನೀನೇ ವಾಯು, ಯಮ, ಅಗ್ನಿ, ವರುಣ, ಶಶಾಂಕ (ಚಂದ್ರ), ಪ್ರಜಾಪತಿ ಹಾಗೂ ಪ್ರಪಿತಾಮಹ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಕೂಡ. ನಿನಗೆ ಸಾವಿರ ಬಾರಿ ನಮಸ್ಕಾರ, ನಮಸ್ಕಾರ; ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ—ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ, ನಮಸ್ಕಾರ!

Verse 40

नमः पुरस्तादथ पृष्ठतस्ते नमोऽस्तु ते सर्वत एव सर्व । अनन्तवीर्यामितविक्रमस्त्वं सर्वं समाप्नोषि ततोऽसि सर्वः ॥ ११.४० ॥

ನಿನಗೆ ಮುಂಭಾಗದಿಂದಲೂ ಹಿಂಭಾಗದಿಂದಲೂ ನಮಸ್ಕಾರ; ಹೇ ಸರ್ವಸ್ವರೂಪನೇ! ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದಲೂ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಅನಂತ ವೀರ್ಯ ಮತ್ತು ಅಪರಿಮಿತ ವಿಕ್ರಮ ಹೊಂದಿರುವ ನೀನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವ್ಯಾಪಿಸಿದ್ದೀಯೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನೇ ಎಲ್ಲವೂ.

Verse 41

सखेति मत्वा प्रसभं यदुक्तं हे कृष्ण हे यादव हे सखेति । अजानता महिमानं तवेदं मया प्रमादात्प्रणयेन ...

ನಿನ್ನನ್ನು ಸ್ನೇಹಿತನೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ನಾನು ಅಜಾಗರೂಕವಾಗಿ ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳು—“ಹೇ ಕೃಷ್ಣ”, “ಹೇ ಯಾದವ”, “ಹೇ ಸಖ” ಎಂದು—ನಿನ್ನ ಈ (ವಿರಾಟ್) ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಅರಿಯದೆ, ಅಲಕ್ಷ್ಯದಿಂದಲೋ ಅಥವಾ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದಲೋ (ಅವಿವೇಕವಾಗಿ) ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟವು…

Verse 42

यच्चावहासार्थमसत्कृतोऽसि विहारशय्यासनभोजनेषु । एकोऽथवाप्यच्युत तत्समक्षं तत्क्षामये त्वामहमप्रमेय ॥

ಹೇ ಅಚ್ಯುತನೇ! ಆಟದಲ್ಲಿ, ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ, ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವಾಗ, ಭೋಜನದಲ್ಲಿ—ಏಕಾಂತದಲ್ಲಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಇತರರ ಸಮಕ್ಷದಲ್ಲಾಗಲಿ—ನಾನು ಹಾಸ್ಯಾರ್ಥವಾಗಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿದ್ದರೆ, ಆ ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ, ಹೇ ಅಪ್ರಮೇಯನೇ, ನಿನ್ನ ಕ್ಷಮೆಯನ್ನು ಬೇಡುತ್ತೇನೆ.

Verse 43

पितासि लोकस्य चराचरस्य त्वमस्य पूज्यश्च गुरुर्गरीयान् । न त्वत्समोऽस्त्यभ्यधिकः कुतोऽन्यो लोकत्रयेऽप्यप्रतिमप्रभाव ॥

ನೀನೇ ಈ ಸಮಸ್ತ ಚರಾಚರ ಲೋಕದ ತಂದೆ. ನೀನೇ ಇದರ ಅತ್ಯಂತ ಪೂಜ್ಯನು ಮತ್ತು ಗುರುಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಮಹಾಗುರು. ನಿನಗೆ ಸಮನಾದವನು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ; ಹಾಗಾದರೆ ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನಿನ್ನಿಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠನು ಇನ್ನಾರು ಇರಬಲ್ಲನು, ಓ ಅಪ್ರತಿಮ ಪ್ರಭಾವವಂತನೇ?

Verse 44

तस्मात्प्रणम्य प्रणिधाय कायं प्रसादये त्वामहमीशमीड्यम् । पितेव पुत्रस्य सखेव सख्युः प्रियः प्रियायार्हसि देव सोढुम् ॥

ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ದೇಹವನ್ನು ಭೂಮಿಗೆ ಇಟ್ಟು (ಸಾಷ್ಟಾಂಗವಾಗಿ) ಸ್ತುತಿಗೆ ಯೋಗ್ಯನಾದ ಈಶ್ವರನಾದ ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರಸನ್ನಗೊಳಿಸುತ್ತೇನೆ. ಓ ದೇವಾ! ತಂದೆ ಮಗನನ್ನು, ಸ್ನೇಹಿತ ಸ್ನೇಹಿತನನ್ನು, ಪ್ರಿಯನು ಪ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಸಹಿಸುವನೋ, ಹಾಗೆಯೇ ನೀನು ಕೂಡ (ನನ್ನ ಅಪರಾಧವನ್ನು) ಸಹಿಸಬೇಕು.

Verse 45

अदृष्टपूर्वं हृषितोऽस्मि दृष्ट्वा भयेन च प्रव्यथितं मनो मे । तदेव मे दर्शय देव रूपं प्रसीद देवेश ...

ಓ ದೇವಾ! ಹಿಂದೆ ಎಂದಿಗೂ ಕಾಣದ ಈ (ವಿಶ್ವರೂಪವನ್ನು) ಕಂಡು ನಾನು ಹರ್ಷಿಸುತ್ತೇನೆ; ಆದರೆ ಭಯದಿಂದ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಬಹಳವಾಗಿ ವ್ಯಥಿತವಾಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ದೇವೇಶಾ! ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ, ಹಿಂದಿನಂತೆಯೇ ನಿನ್ನ ಅದೇ ಸೌಮ್ಯರೂಪವನ್ನು ನನಗೆ ತೋರಿಸು.

Verse 46

किरीटिनं गदिनं चक्रहस्तमिच्छामि त्वां द्रष्टुमहं तथैव । तेनैव रूपेण चतुर्भुजेन सहस्रबाहो भव विश्वमूर्ते ॥

ಹಿಂದಿನಂತೆಯೇ ಕಿರೀಟಧಾರಿಯಾಗಿ, ಗದೆಯನ್ನೂ ಚಕ್ರವನ್ನೂ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿರುವ, ಅದೇ ಚತುರ್ಭುಜ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಲು ನಾನು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ಓ ಸಹಸ್ರಬಾಹೋ! ಓ ವಿಶ್ವಮೂರ್ತೇ! ನೀನು ಮತ್ತೆ ಅದೇ ರೂಪವಾಗು.

Verse 47

श्रीभगवानुवाच । मया प्रसन्नेन तवार्जुनेदं रूपं परं दर्शितमात्मयोगात् । तेजोमयं विश्वमनन्तमाद्यं यन्मे त्वदन्येन न दृष्टपूर्वम् ॥ ११.४७ ॥

ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು: ಓ ಅರ್ಜುನಾ! ನಿನಗೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ, ನನ್ನ ಆತ್ಮಯೋಗಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಈ ಪರಮರೂಪವನ್ನು ನಿನಗೆ ತೋರಿಸಿದ್ದೇನೆ—ತೇಜೋಮಯ, ವಿಶ್ವರೂಪ, ಅನಂತ, ಆದ್ಯ; ಇದನ್ನು ನಿನ್ನನ್ನು ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಹಿಂದೆ ಕಂಡಿಲ್ಲ.

Verse 48

न वेदयज्ञाध्ययनैर्न दानैर्न च क्रियाभिर्न तपोभिरुग्रैः । एवंरूपः शक्य अहं नृलोके द्रष्टुं त्वदन्येन कुरुप्रवीर ॥ ११.४८ ॥

ವೇದಾಧ್ಯಯನದಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ, ಯಜ್ಞಗಳಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ, ದಾನಗಳಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ, ವಿಧಿವಿಧಾನರೂಪ ಕ್ರಿಯೆಗಳಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ, ಉಗ್ರ ತಪಸ್ಸುಗಳಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ—ಮಾನವ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಈ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡುವುದು ನಿನ್ನ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾರಿಗೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಓ ಕುರುಪ್ರವೀರ.

Verse 49

मा ते व्यथा मा च विमूढभावो दृष्ट्वा रूपं घोरमीदृङ्ममेदम् । व्यपेतभीः प्रीतमनाः पुनस्त्वं तदेव मे रूपमिदं प्रपश्य ॥ ११.४९ ॥

ನನ್ನ ಈ ಭಯಂಕರವಾದ ಈ ರೂಪವನ್ನು ಕಂಡು ನಿನಗೆ ವ್ಯಥೆಯೂ ಆಗಬಾರದು, ಮೋಹಭಾವವೂ ಆಗಬಾರದು. ಭಯವು ದೂರವಾಗಿ, ಮನಸ್ಸು ಸಂತೋಷದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಹಿಂದಿನಂತೆಯೇ ನನ್ನ ಅದೇ ರೂಪವನ್ನು ಮತ್ತೆ ನೋಡು.

Verse 50

संजय उवाच । इत्यर्जुनं वासुदेवस्तथोक्त्वा स्वकं रूपं दर्शयामास भूयः । आश्वासयामास च भीतमेनं भूत्वा पुनः सौम्यवपुर्महात्मा ॥ ११.५० ॥

ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಹೇಳಿ ವಾಸುದೇವನು ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ತೋರಿಸಿದನು; ನಂತರ ಸೌಮ್ಯವಾದ ವಪುವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಭಯಗೊಂಡ ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬಿ ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದನು.

Verse 51

अर्जुन उवाच । दृष्ट्वेदं मानुषं रूपं तव सौम्यं जनार्दन । इदानीमस्मि संवृत्तः सचेताः प्रकृतिं गतः ॥ ११.५१ ॥

ಅರ್ಜುನನು ಹೇಳಿದನು: ಓ ಜನಾರ್ದನ! ನಿನ್ನ ಈ ಸೌಮ್ಯವಾದ ಮಾನವ ರೂಪವನ್ನು ಕಂಡು, ಈಗ ನಾನು ಶಾಂತನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ಚೇತನೆಯಿಂದ ಸ್ಥಿರನಾಗಿ, ನನ್ನ ಸಹಜ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಮರಳಿದ್ದೇನೆ.

Verse 52

श्रीभगवानुवाच । सुदुर्दर्शमिदं रूपं दृष्टवानसि यन्मम । देवा अप्यस्य रूपस्य नित्यं दर्शनकाङ्क्षिणः ॥ ११.५२ ॥

ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು: ನೀನು ಕಂಡ ನನ್ನ ಈ ರೂಪವು ನೋಡುವುದಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಲಭವಾದುದು; ದೇವತೆಗಳೂ ಸಹ ನಿತ್ಯವೂ ಈ ರೂಪದ ದರ್ಶನವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ.

Verse 53

नाहं वेदैर्न तपसा न दानेन न चेज्यया । शक्य एवंविधो द्रष्टुं दृष्टवानसि मां यथा ॥ ११.५३ ॥

ವೇದಗಳಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ, ತಪಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ, ದಾನದಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ, ಯಜ್ಞದಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ—ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಹೇಗೆ ಕಂಡೆಯೋ, ಆ ರೀತಿಯ ಈ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಣುವುದು ಸಾಧ್ಯವಲ್ಲ.

Verse 54

भक्त्या त्वनन्यया शक्य अहमेवंविधोऽर्जुन । ज्ञातुं द्रष्टुं च तत्त्वेन प्रवेष्टुं च परंतप ॥ ११.५४ ॥

ಆದರೆ, ಹೇ ಅರ್ಜುನ, ಅನನ್ಯ ಭಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ನಾನು ಈ ರೀತಿಯವನೆಂದು ತತ್ತ್ವತಃ ತಿಳಿಯಲ್ಪಡಬಹುದು, ನಿಜವಾಗಿ ಕಾಣಲ್ಪಡಬಹುದು, ಮತ್ತು ನನ್ನೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಲೂ ಸಾಧ್ಯ, ಹೇ ಪರಂತಪ.

Verse 55

मत्कर्मकृन्मत्परमो मद्भक्तः सङ्गवर्जितः । निर्वैरः सर्वभूतेषु यः स मामेति पाण्डव ॥ ११.५५ ॥

ನನ್ನ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡುವವನು, ನನ್ನನ್ನೇ ಪರಮ ಗುರಿಯೆಂದು ತಿಳಿಯುವವನು, ನನ್ನ ಭಕ್ತನು, ಆಸಕ್ತಿರಹಿತನು, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಮೇಲೂ ವೈರವಿಲ್ಲದವನು—ಅವನು, ಹೇ ಪಾಂಡವ, ನನ್ನನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ.