Adhyaya 79

Verse 1

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये पवित्राधिवासनविधिर्नाम अष्टसप्ततितमो ऽध्यायः : अथैकोनाशीतितमो ऽध्यायः पवित्रारोहणविधिः ईश्वर उवाच अथ प्रातः समुत्थाय कृतस्नानः समाहितः कृतसन्ध्यार्चनो मन्त्री प्रविश्य मखमण्डपं

ಇಂತೆ ಆದಿಮಹಾಪುರಾಣ ಶ್ರೀ ಆಗ್ನೇಯಪುರಾಣದಲ್ಲಿ “ಪವಿತ್ರಾಧಿವಾಸನ ವಿಧಿ” ಎಂಬ ಅಷ್ಟಸಪ್ತತಿತಮ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು. ಈಗ “ಪವಿತ್ರಾರೋಹಣ ವಿಧಿ” ಎಂಬ ಏಕೋನಾಶೀತಿತಮ ಅಧ್ಯಾಯವು ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ನಂತರ ಪ್ರಾತಃಕಾಲದಲ್ಲಿ ಎದ್ದು, ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಮಾಹಿತಗೊಳಿಸಿ, ಸಂಧ್ಯಾರಾಧನೆ ನೆರವೇರಿಸಿ, ಯಾಜಕ (ಮಂತ್ರಿಯಾಗಿ) ಯಜ್ಞಮಂಡಪಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಬೇಕು।

Verse 2

समादाय पवित्राणि अविसर्जितदैवतः ऐशान्यां भाजने शुद्धे स्थापयेत् कृतमण्डले

ಪವಿತ್ರಗಳನ್ನು (ಶುದ್ಧಿಕಾರಕ ದಾರ/ವಲಯ) ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಆವಾಹಿತ ದೇವತೆಯನ್ನು ವಿಸರ್ಜಿಸದೆ, ಸಿದ್ಧಮಂಡಲದೊಳಗೆ ಈಶಾನ (ಉತ್ತರ-ಪೂರ್ವ) ದಿಕ್ಕಿನ ಶುದ್ಧ ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಅವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು।

Verse 3

ततो विसर्ज्य देवेशं निर्माल्यमपनीय च पूर्ववद् भूतले शुद्धेकृत्वाह्निकमथ द्वयं

ನಂತರ ದೇವೇಶನನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ವಿಸರ್ಜಿಸಿ, ನಿರ್ಮಾಲ್ಯ (ಬಳಸಿದ ಪುಷ್ಪ-ನೈವೇದ್ಯ ಅವಶೇಷ) ತೆಗೆದುಹಾಕಿ, ಹಿಂದಿನಂತೆ ಭೂಮಿಯ ಶುದ್ಧ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾತಃ-ಸಾಯಂ ಎಂಬ ಎರಡು ಆಹ್ನಿಕ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು।

Verse 4

आदित्यद्वारदिक्पालकुम्भेशानौ शिवे ऽनले नैमित्तिकीं सविस्तरां कुर्यात् पूजां विशेषतः

ನೈಮಿತ್ತಿಕ (ವಿಶೇಷ ಸಂದರ್ಭ) ವಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಆದಿತ್ಯ, ದ್ವಾರ ದೇವತೆಗಳು, ದಿಕ್ಪಾಲಕರು, ಕುಂಭೇಶ, ಈಶಾನ, ಶಿವ ಮತ್ತು ಅನಲ (ಅಗ್ನಿ) ಇವರಿಗೆ ಕ್ರಮವಾಗಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ವಿಸ್ತೃತ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 5

मन्त्राणां तर्पणं प्रायश्चित्तहोमं शरात्मना अष्टोत्तरशतं कृत्वा दद्यात् पूर्णाहुतिं शनैः

ಮಂತ್ರಗಳಿಗೆ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಿ, ಶರಾ-ದ್ರವ್ಯದಿಂದ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ ಹೋಮವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ನೂರ ಎಂಟು ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿ; ನಂತರ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಪೂರ್ಣಾಹುತಿಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 6

आदित्यद्वारदिक्पालान् स्कन्देशानौ शिवे ऽनले इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः शराणुनेति घ, ङ, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः पवित्रं भानवे दत्वा समाचम्य ददीत च द्वारमालादिदिक्पालकुम्भवर्धनिकादिषु

ಭಾನು (ಸೂರ್ಯ)ಗೆ ಪವಿತ್ರವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ಆಚಮನ ಮಾಡಿ, ದ್ವಾರಮಾಲಾ, ದಿಕ್ಪಾಲ ಕುಂಭಗಳು, ವರ್ಧನೀ ಪಾತ್ರಗಳು ಮೊದಲಾದ ನಿಗದಿತ ಸ್ಥಾಪನೆಗಳಲ್ಲಿ ದ್ವಾರ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ದಿಕ್ಪಾಲಕರಿಗೂ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಅರ್ಪಣೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು। (ಪಾಠಭೇದ: ‘ಆದಿತ್ಯ–ದ್ವಾರ–ದಿಕ್ಪಾಲಾನ್…/ಸ್ಕಂದ–ಈಶ–ಅನೌ…’; ಹಾಗೂ ‘ಶರಾಣುನಾ…’)।

Verse 7

सन्निधाने ततः शम्भोरुपविश्य निजासने पवित्रमात्मने दद्याद्गणाय गुरुवह्नये

ನಂತರ ಶಂಭು (ಶಿವ)ನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಆತ್ಮಾರ್ಥವಾಗಿ ಪವಿತ್ರ (ಸೂತ್ರ/ಉಂಗುರ)ವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಗಣೇಶ, ಗುರು ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರ ಅಗ್ನಿಗೂ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 8

ॐ कालात्मना त्वया देव यद्दिष्टं मामके विधौ कृतं क्लिष्टं समुत्सृष्टं कृतं गुप्तञ्च यत्कृतं

ॐ। ಹೇ ದೇವಾ, ಕಾಲವೇ ಸ್ವರೂಪನಾದವನೇ—ನನ್ನ ವಿಧಿವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ನೀನು ನಿಗದಿಪಡಿಸಿದುದರಲ್ಲಿ ನಾನು ಕಷ್ಟದಿಂದ (ದೋಷದಿಂದ) ಮಾಡಿದುದು, ಅಲಕ್ಷ್ಯದಿಂದ ಬಿಟ್ಟುದು ಅಥವಾ ಅಪೂರ್ಣವಾಗಿಟ್ಟುದು, ಹಾಗೆಯೇ ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಮಾಡಿದುದು—ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನೀನು ಅಂಗೀಕರಿಸು।

Verse 9

तदस्तु क्लिष्टमक्लिष्टं कृतं क्लिष्टमसंस्कृतं सर्वात्मनामुना शम्भो पवित्रेण त्वदिच्छया

ಹೇ ಶಂಭೋ, ನಿನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಈ ಪವಿತ್ರ ಕ್ರಿಯೆಯ ಮೂಲಕ, ನನ್ನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅಸ್ತಿತ್ವದೊಂದಿಗೆ ಮಾಡಿದ ಎಲ್ಲವೂ—ಕಷ್ಟದಿಂದ ಮಾಡಿದುದಾಗಲಿ ಕಷ್ಟವಿಲ್ಲದೆ ಮಾಡಿದುದಾಗಲಿ, ಅಪೂರ್ಣವಾಗಲಿ ಅಸಂಸ್ಕೃತವಾಗಲಿ—ಎಲ್ಲವೂ ಶುದ್ಧವಾಗಲಿ।

Verse 10

ॐ पूरयमखव्रतं नियमेश्वराय स्वाहा आत्मतत्त्वे प्रकृत्यन्ते पालिते पद्मयोनिना

ॐ। ನಿಯಮೇಶ್ವರನಿಗೆ ಸ್ವಾಹಾ—ಈ ಆಹುತಿ ಯಜ್ಞವ್ರತವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಲಿ; ಆತ್ಮತತ್ತ್ವದಲ್ಲಿ, ಪ್ರಕೃತಿಯ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ಪದ್ಮಯೋನಿ (ಬ್ರಹ್ಮ)ಯಿಂದ ಪಾಲಿತ/ಸ್ಥಾಪಿತವಾದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ।

Verse 11

मूलं लयान्तमुच्चार्य पवित्रेणार्चयेच्छिवं विद्यातत्त्वे च विद्यान्ते विष्णुकारणपालिते

ಮೂಲಮಂತ್ರವನ್ನು ಲಯಾಂತದೊಂದಿಗೆ ಉಚ್ಚರಿಸಿ ಪವಿತ್ರದಿಂದ ಶಿವನನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು। ಈ ವಿಧಿ ವಿದ್ಯಾತತ್ತ್ವದಲ್ಲಿ, ವಿದ್ಯೆಯ ಪರ್ಯಂತದಲ್ಲಿ—ಕಾರಣಸ್ವರೂಪ ವಿಷ್ಣುವಿಂದ ಪಾಲಿತ—ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು।

Verse 12

ईश्वरान्तं समुच्चार्य पवित्रमधिरोपयेत् शिवान्ते शिवतत्त्वे च रुद्रकारणपालिते

“ಈಶ್ವರ” ಅಂತ್ಯವಾಗುವ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿ ಪವಿತ್ರಕವನ್ನು (ಪವಿತ್ರ ದಾರ/ವಲಯ) ಪ್ರತಿಷ್ಠಿಸಬೇಕು. “ಶಿವ” ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ಶಿವತತ್ತ್ವದಲ್ಲಿ, ರುದ್ರ-ಕಾರಣದಿಂದ ರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಇದನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು.

Verse 13

शिवान्तं मन्त्रमुच्चार्य तस्मै देयं पवित्रकं सर्वकारणपालेषु शिवमुच्चार्य सुव्रतः

“ಶಿವ” ಅಂತ್ಯವಾಗುವ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿ ಅವನಿಗೆ ಪವಿತ್ರಕವನ್ನು ನೀಡಬೇಕು. ಸುವ್ರತನು “ಶಿವ” ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾ ಸರ್ವ-ಕಾರಣ-ಪಾಲಕರಿಗೆ (ವಿಧಿಯ ಕಾರಣ-ರಕ್ಷಕರಿಗೆ) ಸಹ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 14

मूलं लयान्तमुच्चार्य दद्याद्गङ्गावतारकं आत्मविद्याशिवैः प्रोक्तं मुमुक्षूणां पवित्रकं

ಮೂಲಮಂತ್ರವನ್ನು “ಲಯ” ಅಕ್ಷರಾಂತವರೆಗೆ ಉಚ್ಚರಿಸಿ ‘ಗಂಗಾವತಾರಕ’ (ಗಂಗಾ ಅವತರಣ ವಿಧಿ/ಸೂತ್ರ)ವನ್ನು ನೀಡಬೇಕು. ಇದು ಆತ್ಮವಿದ್ಯಾ-ಶಿವರು ಉಪದೇಶಿಸಿದದು; ಮುಮುಕ್ಷುಗಳಿಗೆ ಇದು ಪವಿತ್ರಕವಾಗಿದೆ.

Verse 15

विनिर्दिष्टं बुभुक्षूणां शिवतत्त्वात्मभिः क्रमात् स्वाहान्तं वा नमो ऽन्तं वा मन्त्रमेषामुदीरयेत्

ಭೋಗವನ್ನು ಬಯಸುವವರಿಗಾಗಿ, ಶಿವತತ್ತ್ವಾತ್ಮ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ, ಕ್ರಮವಾಗಿ ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾದ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು—ಅದು “ಸ್ವಾಹಾ” ಅಂತವಾಗಲಿ ಅಥವಾ “ನಮಃ” ಅಂತವಾಗಲಿ.

Verse 16

सर्वतत्त्वेषु सुव्रत इति ख, ग, ङ, चिह्नितपुस्तकत्रयपाठः दद्यादङ्गावतारकमिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः ॐ हां विद्यातत्त्वाधिपतये शिवाय स्वाहा ॐ हौं शिवतत्त्वाधिपतये शिवाय स्वाहा ॐ हौं सर्वतत्त्वाधिपतये शिवाय स्वाहा नत्वा गङ्गावतारन्तु प्रार्थयेत्तं कृताञ्जलिः त्वङ्गतिः सर्वभूतानां संस्थितिस्त्वञ्चराचरे

ಪಾಠಾಂತರ: ಕೆಲವು ಪ್ರತಿಗಳಲ್ಲಿ ‘ಸರ್ವತತ್ತ್ವೇಷು ಸುವ್ರತ’ ಎಂದು, ಇನ್ನೊಂದರಲ್ಲಿ ‘ದದ್ಯಾದ್ ಅಙ್ಗಾವತಾರಕಂ’ ಎಂದು ಪಾಠವಿದೆ. ಈ ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಆಹುತಿ/ಅರ್ಪಣೆ ಮಾಡಬೇಕು—‘ಓಂ ಹಾಂ, ವಿದ್ಯಾತತ್ತ್ವಾಧಿಪತಯೇ ಶಿವಾಯ ಸ್ವಾಹಾ’; ‘ಓಂ ಹೌಂ, ಶಿವತತ್ತ್ವಾಧಿಪತಯೇ ಶಿವಾಯ ಸ್ವಾಹಾ’; ‘ಓಂ ಹೌಂ, ಸರ್ವತತ್ತ್ವಾಧಿಪತಯೇ ಶಿವಾಯ ಸ್ವಾಹಾ’. ನಂತರ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಅಂಜಲಿ ಬಿಗಿದು ಗಂಗಾವತರಣಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಬೇಕು—‘ನೀನೇ ಸರ್ವಭೂತಗಳ ಗತಿ; ಚರಾಚರಗಳಲ್ಲಿ ನೀನೇ ಸ್ಥಿತಿ (ಆಧಾರ).’

Verse 17

अन्तश्चारेण भूतानां द्रष्टा त्वं परमेश्वर कर्मणा मनसा वाचा त्वत्तो नान्या गतिर्मम

ಹೇ ಪರಮೇಶ್ವರಾ! ಎಲ್ಲ ಭೂತಗಳ ಒಳಗೆ ಅಂತర్యಾಮಿಯಾಗಿ ಸಂಚರಿಸುವ ನೀನೇ ದ್ರಷ್ಟಾ ಹಾಗೂ ಸಾಕ್ಷಿ. ನನ್ನ ಕರ್ಮದಿಂದ, ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ವಾಣಿಯಿಂದ—ನಿನಗೆ ಹೊರತು ನನಗೆ ಬೇರೆ ಗತಿ ಇಲ್ಲ; ನೀನೇ ಶರಣು.

Verse 18

मन्त्रहीनं क्रियाहीनं द्रव्यहीनञ्च यत् कृतं जपहोमार्चनैर् हीनं कृतं नित्यं मया तव

ಹೇ ಪ್ರಭು! ನಿನಗಾಗಿ ನಾನು ನಿತ್ಯ ಮಾಡಿದದ್ದು ಮಂತ್ರವಿಲ್ಲದೆ, ವಿಧಿವಿಲ್ಲದೆ, ದ್ರವ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ನಡೆದಿದ್ದರೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಜಪ, ಹೋಮ, ಅರ್ಚನೆ ಇಲ್ಲದೆ ಮಾಡಿದದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ—ದಯವಿಟ್ಟು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಕ್ಷಮಿಸು.

Verse 19

अकृतं वाक्यहीनं च तत् पूरय महेश्वरं सुपूतस्त्वं परेशान पवित्रं पापनाशनं

ಹೇ ಮಹೇಶ್ವರಾ! ನಾನು ಮಾಡದೆ ಉಳಿದದ್ದನ್ನೂ, ವಾಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಕೊರತೆಯಿಂದ ಮಾಡಿದದ್ದನ್ನೂ—ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೀನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸು. ಹೇ ಪರೇಶಾನಾ! ನೀನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಶುದ್ಧ, ಪವಿತ್ರಕರ, ಪಾಪನಾಶಕನು.

Verse 20

त्वया पवित्रितं सर्वं जगत् स्थावरजङ्गमं खण्डितं यन्मया देव व्रतं वैकल्पयोगतः

ಹೇ ದೇವಾ! ಸ್ಥಾವರ-ಜಂಗಮಗಳನ್ನೊಳಗೊಂಡ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತು ನಿನ್ನಿಂದ ಪವಿತ್ರಗೊಂಡಿದೆ. ಆದರೆ ನಾನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ವ್ರತವು ವೈಕಲ್ಪಯೋಗ (ಪರ್ಯಾಯ ವಿಧಾನ)ದಿಂದ ನನ್ನಿಂದ ಭಂಗಗೊಂಡಿದೆ.

Verse 21

एकीभवतु तत् सर्वं तवाज्ञासूत्रगुम्फितं जपं निवेद्य देवस्य भक्त्या स्तोत्रं विधाय च

ಅದು ಎಲ್ಲವೂ ನಿನ್ನ ಆಜ್ಞಾರೂಪ ಸೂತ್ರದಲ್ಲಿ ಗುಂಫಿತವಾಗಿ ಏಕವಾಗಲಿ. ದೇವರಿಗೆ ಜಪವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ರಚಿಸಿ/ಪಠಿಸಿ ಕೂಡ—ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

Verse 22

नत्वा तु गुरुणादिष्टं गृह्णीयान्नियमन्नरः चतुर्मासं त्रिमासं वा त्र्यहमेकाहमेव च

ಗುರುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಗುರು ಆದೇಶಿಸಿದಂತೆ ಮನುಷ್ಯನು ನಿಯಮವ್ರತವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು—ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳು, ಮೂರು ತಿಂಗಳು, ಮೂರು ದಿನಗಳು ಅಥವಾ ಒಂದೇ ದಿನವೂ।

Verse 23

प्रणम्य क्षमयित्वेशं गत्वा कुण्डान्तिकं व्रती पावकस्थे शिवे ऽप्येवं पवित्राणां चतुष्टयं

ಈಶ್ವರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಕ್ಷಮೆ ಯಾಚಿಸಿ ವ್ರತೀ ಕುಂಡದ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು; ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಅಧಿಷ್ಠಿತ ಶಿವನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಇದೇ ರೀತಿ ನಾಲ್ಕು ಪವಿತ್ರಗಳ ಸಮೂಹವನ್ನು (ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು/ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು)।

Verse 24

समारोप्य समभ्यर्च्य पुष्पधूपाक्षतादिभिः अन्तर्बलिं पवित्रञ्च रुद्रादिभ्यो निवेदयेत्

ದೇವತೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಪುಷ್ಪ, ಧೂಪ, ಅಕ್ಷತ ಮೊದಲಾದವುಗಳಿಂದ ವಿಧಿವತ್ ಪೂಜಿಸಿ, ಅಂತರ್ಬಲಿ ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರ (ಸೂತ್ರ/ದೋರ)ವನ್ನು ರುದ್ರಾದಿ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ನಿವೇದಿಸಬೇಕು।

Verse 25

प्रविश्यान्तः शिवं स्तुत्वा सप्रणामं क्षमापयेत् अन्तश् चर त्वं भूतानामिति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः परिपूर्णं करो तु मे इति ग, चिहितपुस्तकपाठः अमृतस्त्वं परेशान इति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः प्रायश्चित्तकृतं होमं कृत्वा हुत्वा च पायसं

ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಶಿವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ, ಸಪ್ರಣಾಮವಾಗಿ ಕ್ಷಮೆ ಯಾಚಿಸಬೇಕು। (ಕೆಲವು ಚಿಹ್ನಿತ ಪಾಂಡುಲಿಪಿ ಪಾಠಗಳಲ್ಲಿ—) “ಭೂತಗಳ ಅಂತರದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸು”, “ನನಗಾಗಿ ಇದನ್ನು ಪರಿಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸು”, “ಓ ಪರಮೇಶ್ವರ, ನೀನು ಅಮೃತ” ಎಂಬ ವಾಕ್ಯಗಳು ಸೇರುತ್ತವೆ। ನಂತರ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ ಹೋಮವನ್ನು ಮಾಡಿ ಪಾಯಸವನ್ನೂ ಆಹುತಿಯಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 26

शनैः पूर्णाहुतिं दत्वा वह्निस्थं विसृजेच्छिवं होमं व्याहृतिभिः कृत्वा रुन्ध्यान्निष्ठुरयानलं

ನಿಧಾನವಾಗಿ ಪೂರ್ಣಾಹುತಿಯನ್ನು ನೀಡಿ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದ ಶಿವನನ್ನು ವಿಸರ್ಜಿಸಬೇಕು। ವ್ಯಾಹೃತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೋಮವನ್ನು ಮಾಡಿ, ನಂತರ ಉಗ್ರವಾದ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ/ಶಮನಗೊಳಿಸಬೇಕು।

Verse 27

अग्न्यादिभ्यस्ततो दद्यादाहुतीनां चतुष्टयं दिक्पतिभ्यस्ततो दद्यात् सपवित्रं वहिर्बलिं

ಅನಂತರ ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ನಾಲ್ಕು ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ಬಳಿಕ ದಿಕ್ಪಾಲರಿಗೆ ಪವಿತ್ರ (ದರ್ಭವಲಯ) ಸಹಿತವಾಗಿ ಬಾಹ್ಯ ಬಲಿಯನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 28

सिद्धान्तपुस्तके दद्यात् सप्रमाणं पवित्रकं ॐ हां भूः स्वाहा ॐ हां भुवः स्वाहा ॐ हां स्वः स्वाहा ॐ हां भूर्भुवः स्वः स्वाहा होमं व्याहृतिभिः कृत्वा दत्वाअहुतिचतुष्टयं

ನಂತರ ಸಿದ್ಧಾಂತ-ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಮಾಣಸಹಿತ ಪವಿತ್ರಕವನ್ನು ಇಡಬೇಕು. ‘ಓಂ ಹಾಂ ಭೂಃ ಸ್ವಾಹಾ; ಓಂ ಹಾಂ ಭುವಃ ಸ್ವಾಹಾ; ಓಂ ಹಾಂ ಸ್ವಃ ಸ್ವಾಹಾ; ಓಂ ಹಾಂ ಭೂರ್ಭುವಃ ಸ್ವಃ ಸ್ವಾಹಾ’ ಎಂಬ ವ್ಯಾಹೃತಿಗಳಿಂದ ಹೋಮ ಮಾಡಿ ನಾಲ್ಕು ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 29

ॐ हां अग्नये स्वाहा ॐ हां सोमाय स्वाहा ॐ हां अग्नीषोमाभ्यां स्वाहा ॐ हां अग्नये स्विष्टकृते स्वाहा गुरुं शिवमिवाभ्यर्च्य वस्त्रभूषादिविस्तरैः समग्रं सफलं तस्य क्रियाकाण्डादि वार्षिकं

‘ಓಂ ಹಾಂ ಅಗ್ನಯೇ ಸ್ವಾಹಾ; ಓಂ ಹಾಂ ಸೋಮಾಯ ಸ್ವಾಹಾ; ಓಂ ಹಾಂ ಅಗ್ನೀಷೋಮಾಭ್ಯಾಂ ಸ್ವಾಹಾ; ಓಂ ಹಾಂ ಅಗ್ನಯೇ ಸ್ವಿಷ್ಟಕೃತೇ ಸ್ವಾಹಾ।’ ಗುರುವನ್ನೂ ಶಿವನಂತೆ ಆರಾಧಿಸಿ ವಸ್ತ್ರ-ಭೂಷಣಾದಿ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ, ಅವರ ವಾರ್ಷಿಕ ಆಚರಣೆಗಳು—ಕ್ರಿಯಾಕಾಂಡಾದಿ—ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಫಲಪ್ರದವಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 30

यस्य तुष्टो गुरुः सम्यगित्याह परमेश्वरः इत्थं गुरोः समारोप्य हृदालम्बिपवित्रकं

ಯಾರ ಮೇಲೆ ಗುರು ಸಂಪೂರ್ಣ ತೃಪ್ತನಾಗಿರುತ್ತಾನೋ, ಅವನ ಕುರಿತು ಪರಮೇಶ್ವರನು ‘ಇದೆಯೇ’ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗೆ ಗುರುವಿಗೆ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ತೂಗುವ ಪವಿತ್ರಕವನ್ನು ಸಮಾರೋಪಿಸಿ ವಿಧಿ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 31

द्विजातीन् भोजयित्वा तु भक्त्या वस्त्रादिकं ददेत् दानेनानेन देवेश प्रीयतां मे सदा शिवः

ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ದ್ವಿಜರಿಗೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಿ ವಸ್ತ್ರಾದಿಗಳನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ಹೇ ದೇವೇಶ! ಈ ದಾನದಿಂದ ಶಿವನು ಸದಾ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿರಲಿ.

Verse 32

भक्त्या स्नानादिकं प्रातः कृत्वा शम्भोः समाहरेत् पवित्राण्यष्टपुष्पैस्तं पूजयित्वा विसर्जयेत्

ಪ್ರಾತಃ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ನಾನಾದಿ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ ಶಂಭುವಿನ ಪೂಜಾಸಾಮಗ್ರಿಯನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಬೇಕು. ಪವಿತ್ರ ಅರ್ಪಣೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಅಷ್ಟಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಿ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ವಿಸರ್ಜಿಸಬೇಕು.

Verse 33

नित्यं नैमित्तिकं कृत्वा विस्तरेण यथा पुरा पवित्राणि समारोप्य प्रणम्याग्नौ शिवं यजेत्

ಹಿಂದೆ ವಿಧಿಸಿದಂತೆ ನಿತ್ಯ ಹಾಗೂ ನೈಮಿತ್ತಿಕ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಿ, ಪವಿತ್ರಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಶಿವನನ್ನು ಯಜಿಸಬೇಕು.

Verse 34

प्रायश्चित्तं ततो ऽस्त्रेण हुत्वा पूर्णाहुतिं यजेत् दिक्पालेभ्यस्ततो दत्वेति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः ततो ऽस्त्रेण कृत्वेति घ, चिह्नितपुस्तकपाठः भुक्तिकामः शिवायाथ कुर्यात् कर्मसमर्पणं

ನಂತರ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ ‘ಅಸ್ತ್ರ’ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಹೋಮ ಮಾಡಿ, ಪೂರ್ಣಾಹುತಿಯಿಂದ ಯಜ್ಞವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಬೇಕು. ಬಳಿಕ ದಿಕ್ಪಾಲರಿಗೆ ಅರ್ಪಣೆ ನೀಡಿ, ಭುಕ್ತಿಕಾಮಿಯು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಶಿವನಿಗೆ ಕರ್ಮಸಮರ್ಪಣ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 35

त्वत्प्रसादेन कर्मेदं मास्तु फलसाधकं मुक्तिकामस्तु कर्मेदं मास्तु मे नाथ बन्धकं

ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಈ ಕರ್ಮವು ಲೋಕಫಲವನ್ನು ಸಾಧಿಸುವ ಸಾಧನವಾಗದಿರಲಿ. ಹೇ ನಾಥ, ನಾನು ಮುಕ್ತಿಕಾಮಿ; ನನ್ನ ಈ ಕರ್ಮವು ನನಗೆ ಬಂಧನಕಾರಣವಾಗದಿರಲಿ.

Verse 36

वह्निस्थं नाडीयोगेन शिवं संयोजयेछिवे हृदि न्यस्याग्निसङ्घातं पावकं च विसर्जयेत्

ಹೇ ಶಿವೇ! ನಾಡೀಯೋಗದ ಸಾಧನೆಯಿಂದ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದ ಶಿವನನ್ನು ಸಂಯೋಜಿಸಬೇಕು. ಅಗ್ನಿಶಕ್ತಿಯ ಸಂಘಾತವನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಿ, ನಂತರ ಪಾವಕವನ್ನು ವಿಸರ್ಜಿಸಬೇಕು.

Verse 37

समाचम्य प्रविश्यान्तः कुम्भानुगतसंवरान् शिवे संयोज्य साक्षेपं क्षमस्वेति विसर्जयेत्

ಆಚಮನ ಮಾಡಿ ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಕುಂಭಾನುಗತ ಸಂಯತ ಸನ್ನಿಧಿಗಳನ್ನು ಶಿವನಲ್ಲಿ ಏಕೀಕರಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ಸಾಕ್ಷೇಪ (ಸಮಾಪನ ಅರ್ಪಣೆ) ಮಾಡಿ “ಕ್ಷಮಸ್ವ” ಎಂದು ಹೇಳಿ ವಿಸರ್ಜಿಸಬೇಕು।

Verse 38

विसृज्य लोकपालादीनादायेशात् पवित्रकं सति चण्डेश्वरे पूजां कृत्वा दत्वा पवित्रकं

ಲೋಕಪಾಲಾದಿ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ವಿಸರ್ಜಿಸಿ, ಈಶ (ಶಿವ)ನಿಂದ ಪವಿತ್ರಕವನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆಯಬೇಕು; ನಂತರ ಚಂಡೇಶ್ವರನಲ್ಲಿ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ ಪವಿತ್ರಕವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು/ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು।

Verse 39

तन्निर्माल्यादिकं तस्मै सपवित्रं समर्पयेत् अथवा स्थण्डिले चण्डं विधिना पूर्ववद्यजेत्

ಅವನಿಗೆ ನಿರ್ಮಾಲ್ಯಾದಿ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಪವಿತ್ರಕসহ ಸಮರ್ಪಿಸಬೇಕು; ಅಥವಾ ಸ್ಥಂಡಿಲ (ಮಣ್ಣಿನ ವೇದಿ) ಮೇಲೆ ಪೂರ್ವವಿಧಿಯಂತೆ ನಿಯಮಾನುಸಾರ ಚಂಡನನ್ನು ಯಜಿಸಬೇಕು।

Verse 40

यत् किञ्चिद्वार्षिकं कर्म कृतं न्यूनाधिकं मया तदस्तु परिपूर्णं मे चण्ड नाथ तवाज्ञया

ನಾನು ಮಾಡಿದ ಯಾವ ವಾರ್ಷಿಕ ಕರ್ಮವಾದರೂ—ಅದು ಕಡಿಮೆಯಾದರೂ ಹೆಚ್ಚಾದರೂ—ಹೇ ಚಂಡನಾಥ, ನಿನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಅದು ನನಗೆ ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಲಿ।

Verse 41

इति विज्ञाप्य देवेशं नत्वा स्तुत्वा विसर्जयेत् त्यक्तनिर्माल्यकः शुद्धः स्नापयित्वा शिवं यजेत् पञ्चयोजनसंस्थो ऽपि पवित्रं गुरुसन्निधौ

ಈ ರೀತಿ ದೇವೇಶನಿಗೆ ವಿಜ್ಞಾಪನೆ ಮಾಡಿ, ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಸ್ತುತಿಸಿ ನಂತರ ವಿಸರ್ಜಿಸಬೇಕು. ನಿರ್ಮಾಲ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಶುದ್ಧನಾಗಿ ಶಿವನಿಗೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಐದು ಯೋಜನ ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಪವಿತ್ರಧಾರಣ ಗುರುಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲೇ ಮಾಡಬೇಕು।